Welkom in Nederland

Vrijdag 12 juli is onze laatste scooterrit. Op Schermafbeelding 2019-07-26 om 18.46.48Bali, maar daarmee ook van onze hele reis. Wanneer we aan het einde van de middag terugkomen bij ons hotel gaat er toch een beetje een last van me af. Eindelijk kunnen we hardop zeggen wat we al een hele tijd denken: er gebeuren heel veel ongelukken met toeristen op gehuurde scooters, maar wij hebben het er na vele km’s in Thailand, India, Myanmar, Laos, Cambodja en Indonesië heelhuids en zonder schade van afgebracht.

’s Avonds hebben we onze laatste avondmaaltijd voordat we aan onze reis terug naar huis beginnen. Tijd voor reflectie. We bespreken onze positieve en negatieve ervaringen en wat we geleerd hebben. Het zijn natuurlijk cliches maar het is fijn om te constateren dat de droom die we hadden en omgezet hebben in een plan, goed heeft uitgepakt.

Zaterdag 13 juli worden we om 17.00 uur naar het vliegveld van Denpasar gebracht. De eerste vlucht is naar Kuala Lumpur, wederom met alleen handbagage. We kunnen ons bij een ‘onbemande’ zuil inchecken waardoor er geen gedoe is met het formaat en gewicht van onze bagage. Aangekomen in Kuala Lumpur hebben we ruim 3 uur de tijd voor onze volgende vlucht naar Dubai. We laten onze geprinte tickets aan een geüniformeerde luchthavenmedewerkster zien waarna zij ons vertelt dat we naar een andere terminal moeten. Om daar te komen moeten we eerst langs de douane, dus (visum-)stempeltje erbij. Vervolgens met de trein naar de andere terminal en opnieuw langs de douane. Gelukkig verloopt het allemaal voorspoedig en hebben we even wat lichaamsbeweging voordat we aan boord gaan voor de volgende vlucht.

Ik heb geen verstand van vliegtuigen maar de Airbus A-380 die voor ons klaarstaat ziet er indrukwekkend groot uit. Als we op onze plek zitten hebben we uitzicht op een rijk gevulde en goed te bedienen infotainment systeem.

In Dubai hebben we wederom zo’n 3 uur de tijd om aan boord te gaan van opnieuw een A-380 die ons het laatste stuk naar Nederland zal vliegen. Het vele Nederlands dat we ineens om ons heen horen, doet ons beseffen dat we weer op moeten letten als we ongegeneerd over anderen praten.

Schermafbeelding 2019-07-26 om 18.44.19

Als we na aankomst door de gangen van Schiphol lopen, is iedereen een beetje zenuwachtig en gedragen de kinderen zich nogal druk. We hebben geen bagage Schermafbeelding 2019-07-26 om 18.45.07ingecheckt dus we verwachten dat we snel naar buiten kunnen wandelen. Echter, we stuiten op de rijen wachtenden voor de douane. Wanneer we eindelijk aan de beurt zijn, is simpelweg het laten zien van ons Nederlandse paspoort blijkbaar niet voldoende om toegelaten te worden. Remco en Sander die als eersten, naast elkaar bij een beambte staand, worden ondervraagd over het land van herkomst en of ze al dan niet alleen reizen. De antwoorden roepen blijkbaar geen extra vragen op want we worden toegelaten.

We zijn bijna 11 maanden weggeweest. Er had zoveel mis kunnen gaan. Je kunt risico’s niet uitsluiten en ik heb mezelf regelmatig toegesproken met “er gaat meer goed dan dat er mis gaat”, en “je leest/hoort alleen de dingen die misgaan”. Er valt dan toch een last van ons af nu we weer veilig terug in Nederland zijn. “We did it”, zegt Marinka tegen me en dat zegt eigenlijk alles.

Van te voren hoopten we natuurlijk dat we onthaald zouden worden op Schiphol maar hadden geen idee hoeveel mensen daar zouden staan en wie. Het werd een heel warm welkom. Zoveel familie en vrienden die voor ons naar Schiphol zijn gekomen en geruime tijd hebben staan wachten.

Zoals met elkaar afgesproken maken we nog even een gezinsfoto in dezelfde positie als toen we op 21 augustus 2018 op het punt stonden te vertrekken.

Bij aankomst thuis wacht ons opnieuw een warm welkom. Er hangen ballonnen, staan IMG_3702bloemen, hangt een slinger etc. Met een kleiner Schermafbeelding 2019-07-26 om 18.45.17gezelschap nuttigen we een hapje en een drankje en praten bij. Wanneer bijna iedereen naar huis is, vragen de kinderen aan Marinka en mij of we willen gaan staan want ze hebben wat voor ons. Dan blijkt dat ze al tijdens de reis een cadeau hebben laten maken om ons te bedanken voor de reis. Het gebaar emotioneert me omdat de keuze om te gaan reizen en de ‘offers’ die we daarvoor hebben moeten brengen als gezin een keuze van Marinka en mij, als ouders, is geweest waarvan je van te voren niet kunt voorspellen of het de juiste is. Een ‘dankjewel’ van die pubers is voor hen wellicht een eenvoudig gebaar maar voor ons erg waardevol.

Schermafbeelding 2019-07-26 om 19.03.29
Op de foto niet goed te zien maar er staat in de rechterbovenhoek: “thank you”

Ons huis is, ook na bijna 11 maanden, nog steeds ons huis. Onze meubels staan er in en wanneer de dozen met onze persoonlijke spullen geopend worden, vult het huis zich weer tot een chaotisch maar vertrouwde basis. Verrassend zelfs, hoe snel het allemaal in huis weer vertrouwd aanvoelt, alsof we terugkomen van drie weken vakantie.

Nu we weer in Nederland zijn moeten we ons binnen vijf dagen inschrijven bij de Gemeente Alphen aan den Rijn. Toen we ons uitschreven kon dat gewoon bij de balie en werd ons verteld dat als we ons weer wilden inschrijven dat we dan allemaal ‘in persoon’ aanwezig moeten zijn. Dinsdag 16 juli fietsen we, gewapend met onze paspoorten en andere officiële documenten, naar het Gemeentehuis. Bij de ingang staat een zuil waar je een onderwerp moet kiezen om het juiste volgnummer te krijgen. Het onderwerp “terug van weggeweest” stond er niet bij dus kozen we voor: “emigratie, vertrek naar buitenland”.  Voor de zekerheid vragen we bij de informatiebalie nog even of we het juiste onderwerp geselecteerd hebben. “Nee, voor inschrijving moet u een afspraak maken”, aldus de baliemedewerkster. Onze tieners reageren direct met “ok, doei” en gaan er weer vandoor. Marinka en ik nemen plaats totdat we aan de beurt zijn voor het loket dat een afspraak voor ons kan maken. Na zo’n 20 minuten zijn we aan de beurt. De dame stelt ons vragen over zoals welk land we hebben gewoond en of er nog iets veranderd is in onze burgerlijke status (gehuwd, gescheiden, overleden, geboren). Onze antwoorden worden gevolgd door haar tikken op het toetsenbord en ze zegt: “morgen om drie uur kunnen jullie terecht bij mijn collega, die een gesprek met jullie zal hebben”. Als dan blijkt dat de afspraak ingepland staat voor 1,5 uur (!!!!) vraag ik wat er allemaal besproken moet worden. Ze moet mij het antwoord schuldig blijven omdat zij niet de ambtenaar is die het gesprek zal afnemen.

Woensdag 17 juli fietsen we weer naar het Gemeentehuis. Als het balienummer op het display wordt getoond loop ik er naar toe en zie twee stoelen voor een bureau staan.

Ik: “Heeft u wellicht nog meer stoelen? Anders moeten er drie de hele tijd blijven staan, want we zijn met z’n vijven.”

De gemeenteambtenaar  reageert: “vijf?!?! ik heb maar een afspraak voor drie dus ik kan er drie inschrijven, die andere twee zullen een nieuwe afspraak moeten maken want dat red ik niet kwa tijd”

Ik: “nou, dat dacht ik niet……..”

De gemeenteambtenaar: “ja, dat denk ik wel”

Ik: “nou, dat dacht ik niet……….”

Schermafbeelding 2019-07-26 om 18.45.28Dan verschijnt er een hoofd vanachter het scheidingswandje van de bureaus. De collega kijkt op het scherm van de gemeenteambtenaar en zegt: “….maar er staat hier: afspraak gezin met drie kinderen………dus het klopt wel…..” De gemeenteambtenaar bindt nu in en stelt voor “om dan maar te beginnen”. De toon is gezet en dat is niet de meest constructieve, wat mij betreft.  Ik vraag haar waar we het 1,5 uur over gaan hebben en wat ze precies nodig heeft om ons in te kunnen schrijven.

“de paspoorten”, is haar antwoord.

“ja, ik snap dat u die nodig heeft, die heb ik hier maar wat heeft u nog meer allemaal nodig om ons in te kunnen schrijven?”

“….nou, om te beginnen de paspoorten”.

Toen wist ik dat een constructief gesprek niet meer mogelijk zou zijn. Marinka seinde me ondertussen dat het naar een volgend niveau brengen van mijn uiting van ongenoegen niet het gewenste effect zou opleveren. Gedwee beantwoord ik haar vragen, ook al zijn het dezelfde vragen als de baliemedewerker gisteren al had gesteld. Ieder gezinslid krijgt een print uit het systeem met de basisgegevens dat door ons ondertekend moet worden. Na zo’n drie kwartier is het klaar. Niet dat we nu ingeschreven staan want “dat kan nog wel 10 tot 14 dagen duren voordat alles verwerkt is”.

De huurders die tijdens onze reis in ons huis verbleven waren de ‘afvalpas’ kwijtgeraakt. Zonder deze afvalpas kun je geen rest-afval aanbieden. Aangezien we net een formulier hebben ondertekent dat we per 17 juli zijn ingeschreven, vraag ik of we nu ook gelijk een  afvalpas kunnen aanvragen. De gemeenteambtenaar: “Neeeeeeeeee, jullie zijn nog niet ingeschreven, pas als dat allemaal verwerkt is.” “Maar”, probeer ik nog in te brengen, “ik heb net een formulier getekend dat ik per 17 juli ben ingeschreven”. Het afsluitende antwoord van de gemeenteambtenaar: “ja, maar dat is nog niet verwerkt en zolang het niet verwerkt is kun je nog geen afvalpas aanvragen”.       Zucht……

IMG_3727
26 juli ontvingen we een formele bevestiging van onze inschrijving

 

Welkom in Alphen aan den Rijn

Behalve het inschrijven bij de Gemeente zijn er ook allerlei andere praktische zaken te regelen. Prepaid simkaart omzetten naar abonnement, blijkt ook niet erg soepel te IMG_3715verlopen. De auto en motorfiets weer verzekeren en aanmelden bij de RDW. Gas en electra leverancier uitzoeken. En er ligt een belastingaangifte met een toelichting en een toelichting op de toelichting, dat bij elkaar het formaat van een boekwerk heeft. De reden hiervoor is dat de Belastingdienst voor 2018 ons beschouwt als emigranten. Alle informatie die normaal gesproken digitaal klaar staat, moet nu handmatig ingevuld worden. Ik heb tot 1 september de tijd, dus ik doe het in etappes. Voor 2019 zal ik opnieuw zo’n boekwerk door moeten worstelen maar dan als immigrant, vermoed ik.

Gelijk de eerste week zijn we al veel van huis. Vooral de kinderen maken afspraken buiten de deur en onze online gezinsagenda is na 11 maanden weer actief in gebruik. Best gek als je zo lang zo intensief met elkaar optrekt om dan ineens iedereen ‘zijns weegs’ te zien gaan.

Tijdens gesprekken met vrienden, familie, bekenden, (ex-)collega’s etc. wordt er vaak gevraagd wat we het leukst vonden of welk land ons het meeste aansprak of juist niet. Het lastige is dat we zoveel hebben meegemaakt en dat elk land wel iets te bieden heeft en soms erg kan verschillen dat het moeilijk is om vergelijkingen te maken. Ik heb ervaren dat ik maanden van huis kan zijn zonder heimwee. Dat verjaardagen, Sinterklaas en Kerst voor mij geen onmisbare tradities zijn. Dat ik na een aantal maanden wél het persoonlijk contact met familie en vrienden mis. Dat ik de beschikbaarheid in onze Nederlandse supermarkten van alles waar je maar trek in hebt, op den duur ga missen. Dat het heerlijk is om 11 maanden weinig meer aan je hoofd te hebben dan: wat gaan we vandaag doen en wat gaan we morgen doen.

Maar regelmatig heb ik sinds onze terugkomst al uitgelegd, en dat zal ik vast nog vaak herhalen, dat naast al het moois dat we onderweg gezien hebben, het waardevolste van onze reis is, de tijd die we als gezin zo intensief met elkaar hebben doorgebracht.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: