Flores en de Komodo’s

Woensdag 3 juli. We zijn nog steeds in Amedschermafbeelding-2019-07-12-om-18.33.00-e1562934899384.png
(in het Noorden van Bali, aan de kust), hebben net ons avondmaal genuttigd bij een kleine ‘Warung’ 200 meter verderop, als ik terug op de hotelkamer een bericht op mijn telefoon ontvang. De vrouw van Martijn, moeder van vier kleine kinderen, is in haar slaap overleden. Martijn ken ik al zolang als we in Alphen aan den Rijn wonen (zo’n 15 jaar, als ik mij niet vergis) en via hem hebben we Petra leren kennen. Dat ene berichtje op mijn telefoon brengt veel teweeg. We lichten de kinderen in en zijn er allemaal kapot van.

Donderdag 4 juli. Het droevige nieuws drukt zwaar op het gemoed. Intussen moeten we ook nog de vliegtickets boeken naar Flores omdat we een boottocht naar de Komodo eilanden hebben geboekt die op zaterdag begint. Zoals we inmiddels al diverse keren hebben gedaan pakken we hiervoor de laptop erbij, zoeken naar de goedkoopste tickets en beschikbare tijden, en rekenen online af met de creditcard. Op één af andere manier wil dat laatste deze keer echter niet lukken. Marinka en ik hebben allebei een creditcard van verschillende maatschappijen maar bij beide kaarten kregen we de transactie de afgelopen dagen niet voor elkaar.

Dan besluiten we om met de scooter naar Amed te rijden om te kijken of we daar een reisagentschap kunnen vinden die de tickets voor ons kan boeken. Bovendien moeten we voordat we naar Flores vertrekken nog zorgen dat we ruim 14 miljoen Indonesische Rupiah bij ons hebben voor de driedaagse boottocht. Met pinnen lukt het om maximaal 2,5 miljoen per keer op te nemen wat het nog best een uitdaging maakt om tot zo’n groot totaalbedrag te komen. We hebben echter nog 500 USD aan cash dus die nemen we mee naar Amed om te wisselen voor Indonesische Rupiah.

Over het bochtige, geasfalteerde, bergweggetje rijden we langs de kust naar Amed. Het schijnt hier een beroemde locatie te zijn om te duiken en dat is te zien aan de vele (maar dan ook echt heel veel) duiktrip-aanbieders. Helaas geen mogelijkheid voor het boeken van vliegtickets naar Flores. Na het nuttigen van een bakje koffie besluiten we om maar weer terug te rijden naar het hotel en te vragen of de manager van het hotel ons wellicht kan helpen. Onderweg komen we langs een wisselkantoor. Het is een nogal ‘open’ kantoor zodat iedereen ziet dat er een blanke toerist daar zaken aan het doen is. Ik lever mijn 500 USD in en krijg 6 miljoen aan contanten mee. Om een idee te krijgen hoeveel dat voor locale begrippen is: een gemiddeld maandsalaris is zo’n 60 dollar. Gelijk terug naar het hotel en, met de rest van de contanten, goed opbergen.

Schermafbeelding 2019-07-12 om 21.27.33

Het personeel van het hotel is erg bereidwillig en met de creditcard van de zaak probeert men de transactie voor het boeken van de vliegtickets te voltooien. Helaas, het limiet is niet toereikend. Geen probleem. De manager gaat bellen, vraagt aan ons alle benodigde informatie en probeert ons gerust te stellen dat het goed komt. Op één of andere manier is het nu allemaal veel omslachtiger dan wat hij gewend is, zegt hij als hij weer bij ons terugkomt voor aanvullende informatie.

Na eerst het gedoe met het verlengen van de visa en nu met het boeken van de vliegtickets merkt Tessa gekscherend op dat er een vloek rust op onze geplande boottocht. Maar, aan het einde van de middag komt ook dit weer goed. De hotelmanager komt met een print van onze vliegtickets, vrijdag 5 juli heen en woensdag 10 juli weer terug. De tickets kunnen we met VISA afrekenen zoals we ook ons verblijf kunnen afrekenen. En dat gaat gelukkig in één keer goed.

Vrijdag worden we naar Denpasar gebracht. Het is zo’n drie uur rijden en erg druk op de weg maar we komen op tijd aan bij ‘domestic departures’. Voor dit soort vluchten is er een restrictie op de hoeveelheid handbagage. Eén stuk handbagage per persoon en maximaal 7kg. Als je bagage wilt inchecken betaal je daar, in verhouding, een hoop geld voor en dat willen we uiteraard vermijden. We hebben echter allemaal onze backpack plus een klein rugtasje. Bovendien zijn onze backpacks zwaarder dan 7kg, maar tot nog toe hebben we steeds geluk gehad en is het gelukt om zonder toeslagen onze bezittingen mee aan boord te krijgen. De door ons gehanteerde tactiek is om de kleine rugtasjes bij de balie op te grond te zetten, niet zichtbaar voor de baliemedewerker. Deze keer moeten we echter één voor één onze backpack op de bagageband zetten om het gewicht te controleren. Het gewicht van onze tassen varieert van 6 tot 9 kg, maar de baliemedewerker ziet het door de vingers en zo komen we er weer mee weg.

Het is een uurtje vliegen naar Labuan Bajo (stadje op Flores) met een klein propeller vliegtuigje. De helft van de stoelen blijft leeg als we opstijgen. We vliegen veel lager dan een ‘normaal’ vliegtuig waardoor we de hele vlucht zicht hebben op de zee en de eilanden die we passeren.

Schermafbeelding 2019-07-12 om 18.32.08

Labuan Bajo is een stadje aan de kust waarbij we het idee krijgen dat er werkelijk niets gedaan is om het een aantrekkelijk aanblik te geven. Dicht bij het water vind je talloze aanbieders van Komodo-boottochten, een paar restaurants en op straat veel toeristen afgewisseld met Indonesiers die voor hun inkomen afhankelijk zijn van die toeristen.

Zaterdag 6 juli worden we bij het ontbijt aangesproken door Boni. Hij vertelt onze gids te zijn voor de komende dagen en dat er twee taxi’s naar het hotel komen om ons naar de haven te brengen. Ook verifieert Boni nog even of we weten dat we nog 14,7 miljoen IRP moeten aftikken voordat we vertrekken. De bankbiljetten heb ik allemaal in stapeltjes van 10 in een zakje in mijn tas. De tas heb ik nu ook op slot en zelfs in de auto houd ik hem naast me. Het is meer dan een gemiddeld jaarsalaris voor Indonesische begrippen waar ik mee rondloop. Ik vroeg aan Boni een reçu voor mijn betaling maar dat had ie niet. Hij snapt gelukkig wel dat ik dat wil hebben en zegt dat hij dat straks zal regelen en tot die tijd houd ik dus de stapels bankbiljetten bij me.

We stoppen nog even bij een verhuurder van snorkeluitrusting die na het passen van zwemvliezen achterin de auto meegaan. We hebben ook in de lokale supermarkt nog wat snacks en bier ingeslagen want dat zit niet bij de trip inbegrepen.

Bij de haven moeten we met z’n vijven, inclusief al onze bagage én Boni én twee bemanningsleden in een piepklein bootje stappen. Met dit bootje worden we naar ons ‘cruiseship’ gebracht. Terwijl we varen zien we allerlei boten van verschillende afmetingen en variërend van houten bakken tot prachtige zeilschepen. Wanneer we bij ons houten scheepje aankomen valt het in eerste instantie een beetje tegen maar we realiseren ons dat wij de enige gasten zijn. Op die grotere boten zitten vaak wel 25 (of meer) passagiers. De schipper/kapitein komt tot leven als hij ons hoort en helpt met het aan boord gaan. Achter de kajuit zijn twee kleine hutten waarvan één met een tweepersoonsbed en één met een stapelbed. Vóór de kajuit is vlak boven de bilge, ook nog een hut met een tweepersoonsbed. Achter de achterste hut bevind zich het toilet met douche en daar weer achter het domein van de bemanning, de keuken. Op het dak staat een watertank (voor de douche), wat voorraad én twee ligbedden onder een afdak.

We kunnen vertrekken. Zodra we de baai (annex haven) uitvaren genieten we al van de prachtige omgeving. Azuurblauw water, bergachtige eilandjes, verlaten strandjes. En ondanks de enorme toeristische trekpleister waardoor er heel veel boten een soortgelijk rondje maken, is het water weids genoeg en het gebied immens genoeg. Na ongeveer een uurtje varen stoppen we om te snorkelen. Vanaf de boot stappen we het water in en worden gelijk getrakteerd op prachtig koraal en mooie gekleurde vissen.

Ondertussen maakt de kok (een knulletje van 16 jaar) onze lunch klaar zodat we na het Schermafbeelding 2019-07-12 om 20.55.10snorkelen gelijk kunnen eten. Deze eerste maaltijd is in elk geval goed dus daar maken we ons verder geen zorgen over. Vervolgens varen we naar het eiland Rinca waar we de grootste hagedis op aarde zien: de Komodo varaan. De volwassen Komodo’s eten onder andere herten en buffels maar zijn inmiddels zo gewend aan toeristen dat we ze verbazingwekkend dichtbij kunnen naderen. Dit mag echter niet zonder gids die, gewapend met een stok met tweepoot, aan een groepje toeristen gekoppeld wordt en met hen een route door het park begeleid. Van tevoren waren we gewaarschuwd dat het nu paartijd is en daarom de kans kleiner dat we de Komodo zouden zien. Des te verrassender is het dan als we plots zo’n Schermafbeelding 2019-07-12 om 18.36.34volwassen Komodo zien liggen bij de keuken van de gidsen (die voor een bepaalde tijd op het eiland wonen). Wanneer we het park in lopen komen we al snel langs een broedplaats van Komodo’s waar we er nog een paar aantreffen. De route leidt ons verder omhoog de heuvel op waardoor we een prachtig uitzicht hebben over de baai.

Wanneer we weer op de boot zitten varen we naar een plek waar we, tezamen met nog tientallen boten, voor anker gaan om de zonsondergang af te wachten. Behalve dat de zonsondergang mooie foto’s oplevert, is dit ook de plek en het moment waar dagelijks duizenden vleermuizen uitvliegen. Vanaf het (boven-)dek van de boot zien we dat het er niet alleen heel veel zijn maar ook flinke grote vleermuizen.

Schermafbeelding 2019-07-12 om 18.38.02

Het is inmiddels helemaal donker als we, zonder officiële verlichting die schepen behoren te voeren, nog een uurtje varen naar een rustige plek voor de overnachting. De temperatuur is aangenaam waardoor we de airconditioning (jawel!) in onze hut niet hoeven te gebruiken. Er is vrijwel geen wind en het water zo vlak als de vijver in je tuin, zodat we heerlijk kunnen slapen. Vlak na 5.00 uur worden we echter al wakker van activiteit van de bemanning. Om 5.30 uur wordt de motor gestart en is er van slapen helemaal geen sprake meer want deze bevindt zich recht onder ons. Het is nog heel even donker als we gaan varen maar al snel zien we een prachtige zonsopkomst. De gids vertelt ons dat we vroeg vertrekken omdat de stroming later mogelijk te sterk wordt. Vlak hierna zien we rotsen uit het water steken waar draaikolken door ontstaan en op een bepaald punt is er een strook van een aantal meters waar ineens veel golfslag en stroming is. Het bootje wiebelt even flink maar na een paar minuten is het water alweer rustiger en is het ‘gevaarlijke punt’ voorbij. De gids laat ‘ter geruststelling’ nog even een foto op z’n telefoon zien van een soortgelijk bootje als het onze dat gisteren gezonken is (alleen het dak stak nog boven het water uit op de foto) vanwege te sterke stroming.

Schermafbeelding 2019-07-12 om 17.24.46

We worden opnieuw bij een eilandje aan wal gezet om hier naar boven te klimmen voor een adembenemend uitzicht. De kleine baai ligt hier behoorlijk vol met boten want het is een uitzichtpunt dat blijkbaar onderdeel is van alle boottochten hier. Boni, die ook hier met ons meegaat zegt dat de kapitein zich een beetje zorgen maakt over de sterke stroming dus dat we niet te lang weg moeten blijven. Terwijl we naar boven klimmen zien we aan de andere kant van het eilandje een stapel bagage op het strand liggen. Het blijkt afkomstig te zijn van het gezonken bootje van gisteren.

Zodra we weer op de boot zijn vertrekken we gelijk omdat om de hoek van dit eiland een ‘spannend’ stuk is en de locatie waar het gisteren dus mis is gegaan. Wellicht dat wij als landrotten het gevaar niet goed kunnen inschatten want er waren geen hoge golven en het bootje kwam ogenschijnlijk moeiteloos door de stroming heen. Ik heb me dan ook niet echt zorgen gemaakt en vooral genoten van de prachtige omgeving.

We varen nu naar een plek waar vaak de Manta Ray’s worden gezien. Wanneer de bemanning er inderdaad één ziet worden we verzocht de snorkeluitrusting aan te trekken en het water in te gaan. Met z’n vijven gaan we, in rap tempo achter de imposante Manta Ray aan. Een van de bemanningsleden is in het kleine bijbootje gestapt om bij ons te blijven. Andere boten zien we ook rondcirkelen om de Manta Ray te vinden maar wij hebben hem al gezien en liggen als enige in het water. Het is soms best een beetje beangstigend om midden op een grote plas in het water te liggen met redelijk wat golfslag maar de knul in bijbootje houdt ons goed in de gaten.

De volgende stop blijkt alweer de laatste stop te zijn voor vandaag. Het is twee uur en we kunnen hier vanaf de boot snorkelen waar we prachtig koraal zien, met weer mooie visjes, maar verder is er niets te doen. Ook staat er een flinke wind wat het net iets te fris maakt waardoor we uiteindelijk maar op ons bed gaan liggen. Geen wifi, dus genoeg tijd om te lezen.

’s Morgens kan er wederom gesnorkeld worden maar ik heb geen zin. De rest gaat wel want er zouden hier, een klein stukje verderop, schildpadden kunnen zitten. Sander is ook al weer snel terug maar Marinka, Tessa en Remco gaan verder en zien inderdaad meerdere schildpadden. Zelfs een moeder met kleintjes! De GoPro was helaas nog onvoldoende opgeladen om hier opnames van de maken (hieronder een screenshot uit het filmpje wat nog wel lukte).

Schermafbeelding 2019-07-12 om 18.41.03

Op de weg terug naar Labuan Bajo stoppen we nog bij twee andere plekken om te snorkelen en dan zit het er alweer op.

Het was een geweldige trip. De boot was misschien een beetje armoedig maar had eigenlijk alles wat we nodig hadden en het was ook wel prettig dat we de boot voor onszelf hadden, we hoefden geen rekening te houden met anderen. Het varen door deze prachtige omgeving, het snorkelen in kraakhelder water met mooi koraal en vol met leven, maakte het een mooie afsluiting van onze reis.

Schermafbeelding 2019-07-12 om 17.18.43

Marinka heeft van al het beeldmateriaal een mooi filmpje gemaakt die je hier kunt bekijken.

Dinsdag 9 juli verkennen we nog een stukje van Flores per scooter en gaan hierbij weer off-road, daar draaien we ons hand niet meer voor om. In de avond kunnen we via internet de uitvaartdienst van Petra in de kerk volgen, toch fijn daar min of meer bij te zijn, zelfs al is de verbinding niet heel erg goed. De volgende dag vliegen we terug naar Bali en opnieuw weten we al onze bagage als handbagage mee te ‘smokkelen’.

schermafbeelding-2019-07-12-om-18.42.22.png

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: