Bali, ziekenhuis en visum gedoe

Op 17 juni hebben we afscheid genomen van Ella (zie haar blog: Gastbijdrage: Ella op Bali). Wij blijven dan nog een paar dagen in de villa. Het is een heerlijke accommodatie. Om er te komen moet je eerst over een heel smal paadje lopen dat je door de rijstvelden Schermafbeelding 2019-07-02 om 10.41.43voert en uiteindelijk bij de toegangspoort van de tuin. De grote tuin met zwembad is prachtig aangelegd en onderhouden. Vanuit de ‘woonkamer’ dat aan twee zijden geen muren heeft, heb je uitzicht op de overzijde van de rivier. Waar eens alleen maar het groen van de bomen te zien moet zijn geweest, staan er nu grijze geraamtes van hotels waar nog aan gewerkt wordt. Vanuit de tuin kun je, behoorlijk diep gelegen, het riviertje zien stromen. Als ik voor de zoveelste keer een rondje door de tuin wandel en uitspreek dat ik het zo leuk vind om een rondje over ‘ons landgoed’ te maken, word ik steevast spottend door mijn tieners aangekeken. “Later als ik groot ben, wil ik ook zo’n grote tuin; mét tuinman!”. Wellicht het feit dat het einde van onze reis in zicht komt en daarmee ook ons huis met tuin ter grootte van een postzegel, ben ik mij er extra bewust van hoe heerlijk het hier is.

Bali, één van de Indonesische provincies dat qua oppervlakte relatief klein is, vergelijkbaar met de provincie Gelderland, maar toch zo afwisselend en tijdrovend om te doorkruisen. Dat laatste komt doordat de wegen erg smal en veelal druk zijn. Ook is Bali bergachtig waardoor die smalle weggetjes soms ineens erg steil, kronkelend, omhoog of omlaag door het landschap voeren. De gemiddelde snelheid is hierdoor laag en je doet er een stuk langer over om 20km af te leggen dan in, het qua oppervlakte vergelijkbare, Gelderland.

In het plaatsje Sanur en Ubud is het erg toeristisch. Je merkt dat direct als je over straat loopt. Behalve de vele andere toeristen die je ziet, word je steeds aangesproken door ‘locals’ die iets aan je willen verdienen (“taxi sir?”, “shopping, looking looking?”, “you want snorkeling?, “restaurant very cheap”). Ook heeft men er hier een handje van om eerst een gesprekje te beginnen: “hello, how are you doing?”, “where are coming from?”, “Where are you going?”. Dit zijn niet drie verschillende voorbeelden maar alledrie de vragen worden eerst op je afgevuurd waarna de quasi interesse overgaat in: “If you want to do a daytrip snorkeling…….bla bla bla”. Tessa vindt het daarentegen juist erg leuk in Ubud want daar heb je allemaal hippe koffietentjes en restaurantjes.

Openbaar vervoer heb je hier niet echt dus we zijn aangewezen op ‘auto’s met chauffeur’. Dat is niet heel kostbaar en het maakt je flexibel doordat je zelf kunt aangeven waar je allemaal wilt stoppen. Zo worden we, via tussenstops bij watervallen en de Jatuluwi rijstvelden (UNESCO erfgoed), naar onze nieuwe bestemming in Munduk gebracht.

Het hotel dat we geboekt hebben is kleinschalig en bestaat uit een paar losse ‘huisjes’ die langs de berg zijn gebouwd. Het uitzicht is hierdoor fantastisch! Hoewel we ‘slechts’ op zo’n 1600 meter hoogte zitten, is het een stuk koeler en vooral ’s avonds wordt het zelfs koud. Het personeel is duidelijk blij met deze familie die maar liefst vier nachten, drie kamers geboekt hebben. Of het daar mee te maken heeft of niet, ze zijn in elk geval erg vriendelijk en behulpzaam.

In Indonesië hebben we wederom het fenomeen dat ons visum verlengd moet worden. Je kunt zonder visum 30 dagen als toerist verblijven maar je kunt ook met een visum voor 30 dagen, deze verlengen met nog eens 30 dagen. De consequentie is dat we bij aankomst in Denpasar vijf x $30 hebben betaald voor het visum van de eerste 30 dagen en nu opnieuw een aanvraag én betaling moeten doen voor nog eens 30 dagen. We blijven echter maar 1 week langer dus dat weekje is een relatief prijzig weekje. De aanvraag voor een visumverlenging kan via allerlei bureautjes die dan je paspoort meenemen en je een week later weer op kunt halen. De aanvraag moet namelijk in drie fases plaatsvinden waardoor je drie keer (!!!) naar de visuminstantie moet.

Marinka heeft uitgezocht dat er zo’n instantie in Lovina zit en aangezien dat de volgende bestemming is, willen we vanuit Munduk de eerste fase van de aanvraag gaan doen. Een chauffeur wordt ingehuurd en we plannen er gelijk nog een bezoekje aan een waterval aan vast. De avond ervoor is er op onze kamer een glas gesneuveld -uit privacy overwegingen zal ik niet beschrijven wie er zo onhandig geweest is en de scherven slechts vluchtig opzij geschoven heeft na het ‘lang-zal-ze-leven’-zingen voor nichtje Rinske – waarna ik ’s ochtends met mijn blote voeten in een glasscherfje stap. De onderzijde van mijn voet is een locatie die mijn beperkte lenigheid belet om zelf het scherfje eruit te peuteren. Sander en Marinka proberen met gereedschap dat in ons kleine EHBO-pakketje zit het voor elkaar te krijgen maar het laatste stukje krijgen ze er niet uit. Met een pleister erop stappen we bij onze chauffeur in de auto en vragen of hij ons eerst bij een medische kliniek kan brengen om er naar te laten kijken.

Schermafbeelding 2019-07-02 om 08.42.28Nu bevind ik mij in de gelukkige omstandigheid dat ik weinig ziekenhuis-ervaring heb, maar een buitenland-ziekenhuis-ervaring is toch echt de primeur. We wandelen met het hele gezin het gebouw binnen (mijn voet doet vrijwel geen pijn dus ik hoef niet te strompelen) waar we links van de ruimte een viertal bureaus zien staan. Er zitten mensen achter en mensen ervoor. Rechts bevindt zich de ‘triage’, zo lezen wij op het bordje. Bedden met patiënten, slechts afgescheiden door een gordijn tussen de bedden maar niet aan het zicht onttrokken van argeloze bezoekers, zoals wij.

Gelukkig is er een dame achter een van de Schermafbeelding 2019-07-02 om 08.43.02bureaus die naar een lege stoel voor haar wijst. Ik vertel wat er is gebeurd, met het verzoek of er wellicht iemand naar zou kunnen kijken. Al snel komt er een jongeman (met de nadruk op ‘jonge’). Hij haalt de pleister eraf, kijkt naar het wondje van niks en gaat weer weg. Niet veel later komt er een, als arts verkleedde, man naar me toe en vraagt me met hem mee te lopen. Aan de andere zijde van de ruimte staan vier bedden, wederom met een gordijn tussen de bedden, waar verpleegkundig personeel handelingen verrichten. Ik neem plaats op het enige vrije bed waarna de arts voorover buigt en met een grote pincet probeert mij pijn te doen. Dit lukt niet echt maar ik betwijfel of dat een goed teken is, want dan is het wellicht ook niet duidelijk of er nou wel of geen glassplinter meer in zit. De arts loopt weg maar is al snel weer terug met twee assistenten. Eén ervan heeft een dienblad in handen waarvan de benodigde attributen worden aangereikt. “Ik ga het eerst verdoven en dat kan een beetje pijn gaan doen”, zo legt de arts in begrijpelijk Engels aan mij uit. Het is zo’n situatie waarop het lijkt alsof je een keuze hebt maar weet dat je alleen maar kunt reageren met: “ehhhh……ok”. Gadegeslagen door de twee assistenten en natuurlijk de rest van mijn gezin, die de situatie klaarblijkelijk hilarisch genoeg vinden om alles te filmen en fotograferen. De arts blijkt gelijk te hebben, de verdovingsprik deed pijn. Voor de toeschouwers moest het interessantste echter nog komen. De arts kon nu in het verdoofde deel van mijn voet het sneetje wat groter maken om vervolgens naar hartelust te wroeten waarna hij even later het achtergebleven glasscherfje eruit viste. Gaasje erop en pleister eroverheen, klaar.

Althans, de behandeling was klaar, nu moest er nog een administratief proces afgehandeld worden. Bij de naastgelegen apotheek moet Marinka een rekening voldoen want men wilde ook nog een tetanusinjectie geven, antibiotica en pijnstillers. De tetanusinjectie leek me overbodig aangezien ik die in Nederland nog heb gehad in 2014. Het wachten op de administratieve afhandeling duurde allemaal wat lang waardoor we de credit voor de niet-gebruikte tetanusinjectie afgeslagen hebben, wat uiteindelijk de helft van de totaalrekening ad € 24 besloeg. Mijn ziektekostenverzekering kan gerust zijn, ik zal dit niet claimen.

Schermafbeelding 2019-07-02 om 08.43.53
De rekening voor de behandeling … Rp 100.000 = € 6

Even verderop maken we kennis met de “imigrasi”. Het kantoor waar we formulieren moeten invullen en die tezamen met onze paspoorten moeten achterlaten. Een Frans stel dat samen met hun zoon van 8 reist en we een dag eerder ontmoetten, is er ook en die zullen we dus nog twee keer ontmoeten voor de volgende fasen van de visumaanvraag.

Nu staat er nog een waterval-bezoek op het programma. Er zijn veel watervallen maar we vragen de chauffeur een waterval uit te zoeken waarbij we niet teveel moeten lopen aangezien er een, bijna kreupele, patiënt in ons midden bevindt. Hij lijkt het te begrijpen en via prachtige slingerende steile weggetjes worden we gedropt bij een ‘ticket office’. De betreffende watervallen (er zijn er drie bij elkaar) zijn alleen te bezoeken met een gids. En je zal te voet eerst afdalen maar je wordt naar boven gebracht door een scooter. “Hebben jullie een handdoek bij je?, Je zal nat worden”, aldus de ticket verkoper. Ehhhh nee, we hebben geen handdoek bij ons en bovendien mag ‘die kreupele’ zijn voet niet nat maken. Allemaal geen probleem, komt goed. We krijgen een gids, met hulpje, toegewezen en beginnen te lopen. Mijn voet doet niet echt pijn maar het loopt ook niet erg comfortabel. Marinka, die al babbelend met de gids voorop loopt, legt uit wat er aan de hand is waarna er een telefoontje gepleegd wordt. Na luttele minuten komt er een knulletje op een scooter ons tegemoet rijden waar ik achterop kan stappen. Remco heeft plots ook geen zin om te lopen dus met z’n drieën op de scooter rijden we over het smalle slingerende betonnen paadje naar de waterval. Althans, dat dachten we. Het punt waar we afgezet worden, is waar er een steile trap naar beneden begint dat niet door scooters te berijden is. Een tiental scooters staan hier geparkeerd. Balinese mannen ‘hangen’ hier, al rokend en babbelend, totdat ze de opdracht krijgen om bezoekers naar boven te brengen.

Wanneer de rest van het gezin ook aangekomen is, dalen we af naar de waterval. Het is weer een prachtige groene omgeving en de waterval, waar er verschillende stromen naar beneden denderen, laat door het zonlicht een prachtige regenboog zien. Om dichterbij te komen moeten we een klein riviertje doorwaden, maar de gids en zijn hulpje weten inmiddels dat mijn voet niet nat mag worden en helpen mij, al balancerend over de stenen, droog de overzijde te halen.

Nadat we de watervallen hebben gezien, wacht ons de trappen naar boven. Het is dan wel geen 40 graden maar de inspanning die nodig is om boven te geraken doet, hoe dan ook, de zweetklieren activeren. Bij de ‘scooter-hangplek’ aangekomen krijgen we allemaal een scooter met chauffeur toegewezen waarna we achterelkaar naar boven worden gereden. Onze gids en hulpje hebben hun taak volbracht die, zo blijkt, slechts één keer per dag wordt toegewezen omdat er zoveel gidsen zijn die zich aanbieden. Er is daarom een systeem bedacht waarbij iedereen bij toerbeurt de toeristen toegewezen krijgt.

De volgende dag staan er ’s ochtends drie scooters voor ons klaar. Het is heerlijk om weer op de scooter te zitten. Je voelt je zoveel vrijer dan in een auto (met chauffeur). We rijden naar Lovina dat in het Noorden aan de kust ligt. Op de terugweg nemen we een binnendoor weggetje waar we weer getrakteerd worden op mooie uitzichten met veel groen. Het lijkt op Bali wel alsof het niet uitmaakt wat ze in de grond stoppen, alles groeit en bloeit. De mooiste bloeiende planten, de een nog groter dan de ander, passeren we als we over hobbelige, smalle, steile weggetjes terug naar ons hotel rijden.

Op 26 juni verlaten we ons mooie uitzicht om opnieuw naar een villa (met personeel) in Lovina af te reizen. Het hotelpersoneel heeft een auto-met-chauffeur geregeld die ons eerst naar ‘imigrasi’ brengt voor de tweede fase van onze visumaanvraag. Tijdens deze fase moet er een foto gemaakt worden, vingerafdrukken van alle 10 de vingers én de betaling van 5 x 500.000 Indonesische rupiah. Het Franse stel zien we nu ook weer. Zij reizen met z’n drieën op één scooter van de ene accommodatie naar de andere. De formaliteiten verlopen soepel zodat we snel naar ons nieuwe huis kunnen. Hier worden we opgewacht door de tuinman en de huishoudster. Ook hier treffen we weer een prachtig ruim huis met een mooie onderhouden tuin met zwembad.

De volgende ochtend laten we ons heel vroeg ophalen om de dolfijnen in zee te kunnen Schermafbeelding 2019-07-02 om 08.45.32zien. Blijkbaar komen die dolfijnen bij zonsopgang naar de kust om plankton te eten en dat is ‘big business’ voor de toeristenindustrie. Met naar schatting zo’n 50 bootjes wordt er uitgekeken naar dolfijnen die boven water komen. Zodra ze waargenomen worden snellen alle boten er op af zodat hun toeristen ze kunnen filmen en fotograferen. Gelukkig is onze stuurman hier niet zo van gecharmeerd waardoor we een beetje uit de drukte van de andere bootjes blijven. Toeval wil dat we ineens een groepje dolfijnen bij ons bootje zien, nog voordat ze opgemerkt zijn door de anderen.

 

28 Juni, de laatste fase van onze visumaanvraag. Wederom hebben we drie scooters gehuurd en rijden we naar het, inmiddels bekende, ‘imigrasi’. Tijdens ons eerste bezoek had men ons geadviseerd om de volgende keer niet in korte broek te komen en geen shirt-zonder-mouwen. Wij begrepen dat het om een bijzondere gelegenheid ging dus hebben er toen rekening mee gehouden. Nu zijn we weer in korte broek en blijkt dat het kledingvoorschrift altijd geldt. Sander en Remco hebben wel een lange broek aan dus die mogen naar binnen. We hoeven nu alleen onze paspoorten maar op te halen dus de rest blijft wel even buiten wachten. Het Franse stel, alhoewel later gekomen, komt ook weer glimlachend naar buiten, alles is voor elkaar, en met een vers visum vervolgen zij hun weg. Na een tijdje komt een medewerker naar buiten en zegt dat er een probleem is, dat we even moeten wachten. Nu worden we achterdochtig want, we wachten al een tijdje. “There is a problem in the system”. Het systeem wat hen door alle fases van de visumaanvragen loodst wordt in Jakarta beheerd en nu er een probleem is ontstaan ‘wacht’ men op Jakarta totdat het is opgelost. We stellen voor om weer te vertrekken en later in de middag terug te komen. Dat lijkt ze een goed idee en ze vermelden erbij dat één van ons alle paspoorten kan komen ophalen.

Later die middag gaan Marinka en ik weer terug naar het kantoor, deze keer weer keurig conform de kledingvoorschriften. Het ‘probleem’ is nog niet opgelost, of we maar even willen wachten. De paspoorten van Sander en van mij zijn op wonderbaarlijke wijze wel door het systeem gekomen maar de andere drie niet. Ons geduld wordt nu wel erg op de proef gesteld vooral als we zien hoe mannen achter bureaus vooral geïnteresseerd zijn in filmpjes op hun telefoon of buiten staan te roken. Meerdere keren verschuilt men zich achter ‘Jakarta’ en dat zij er niets aan kunnen doen. De manager wordt er na anderhalf uur bij gehaald en die vertelt hetzelfde. Hij geeft zijn mobiele nummer af zodat we maandag contact kunnen hebben.

Zaterdag 29 juni worden we om 9.00 opgehaald want we gaan snorkelen. Eerst worden we naar een kantoortje gebracht waar we de snorkelspullen uitzoeken en vervolgens worden we met met een Israëlische toeriste in een bus gestopt. Na ruim een uur richting het westen te hebben gereden stoppen we ergens bij een hotel om nog een Taiwanees stelletje op te pikken en dan eindigen we eindelijk bij het water. Met een boot moeten we vervolgens eerst nog zo’n drie kwartier varen totdat we vlakbij een eilandje voor anker gaan.

Dit is onze eerste snorkelplek voor vandaag. Het is een beetje fris, maar als je eenmaal in het water ligt gaat het wel. Prachtig helder water Schermafbeelding 2019-07-02 om 08.46.53waardoor we heel veel mooi koraal en allerlei visjes zien. (De GoPro ligt nog thuis daarom een foto van internet van de bekende clown-vis die we in hetzelfde soort koraal zagen.) Na een sandwich te hebben gegeten worden we een stukje verder gebracht voor een tweede snorkelplek. Het is een beetje lange reis geweest voor, bij elkaar, zo’n 1,5 uur snorkelen maar het was wel mooi.

Maandag 1 juli. We hebben ons verblijf in Lovina met één dag kunnen verlengen vanwege de visum perikelen maar langer is niet mogelijk. We besluiten om, zoals gepland, naar Amed te gaan maar niet nadat we opnieuw een bezoek aan ‘imigrasi’ hebben gebracht. De manager heeft via WhatsApp niet gereageerd dus we zijn al niet erg hoopvol als we het gebouwtje binnenstappen. Helaas blijkt al snel dat de situatie sinds vrijdag niet veranderd is. De man die ons te woord staat zegt dat de manager er nog niet is en dat we moeten plaatsnemen want over ongeveer drie uur zal hij er zijn. Dan blijkt de manager er ineens wel te zijn en wil hij ons spreken. De conclusie is dat het probleem niet opgelost is en niet bekend is wanneer het opgelost zal worden. Wij zijn echter niet de enigen maar we liggen ‘bovenop de stapel’. We willen vrijdag naar Flores vliegen, voor een boottocht naar de Komodo-eilanden, en zijn bang dat dat zonder paspoort niet gaat. De manager verzekert ons dat we bij een binnenlandse vlucht geen origineel paspoort nodig zullen hebben. We krijgen kopieën mee en een ‘bewijs’ dat we voor onze visumaanvragen betaald hebben en dat moet voldoende zijn. Mocht het voor vrijdag toch opgelost zijn, moeten we wéér terug naar ‘imigrasi’ (2 uur rijden vanaf Amed) om de paspoorten op te halen. Mocht het voor vrijdag nog niet opgelost zijn hebben we nog ca drie dagen voordat we terug naar huis vliegen en we onze paspoorten terug móéten hebben.

Het zal vast goed komen maar het is een hoop gedoe waar we (uiteraard) niet op gerekend hebben, vooral niet zo aan het einde van onze reis.

Update: kijk wat we binnenkrijgen op het moment dat we het blog aan het afronden zijn!

Schermafbeelding 2019-07-02 om 10.58.39

Nu alleen de paspoorten nog in onze handen zien te krijgen, maar daar hebben we tot vrijdag de tijd voor.

Update 2: inmiddels laat de manager weten dat 1 van zijn medewerkers de paspoorten aan het einde van de middag bij het hotel zal komen brengen Een fooi voor de beste man is niet nodig want “we just help you”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: