Angkor Wat en een beetje verliefd

2 juni 2019

We reizen vandaag van Battambang naar Siem Reap. De gebruikelijke wijze om dit te doen is een paar uur met een bus maar je kunt ook per boot in Siem Reap geraken. In het hotel in Battambang zien we een affiche en Marinka informeert ernaar. Het blijkt dat in het droge seizoen de boot niet vaart omdat het waterpeil te laag staat maar we zitten net aan het begin van het regenseizoen en sinds 2 dagen wordt er weer gevaren. We hebben de keuze om een privé trip te doen (we zijn tenslotte met z’n zessen) of met de ‘public boat’. Met de ervaring van de ‘party-bus’ nog in mijn achterhoofd, kiezen we voor de ‘public boat’, die logischerwijs iets goedkoper is. Het hotelpersoneel gaat vervolgens bellen en later blijkt dat we toch een ‘privat boat’ krijgen voor de prijs van een ‘public boat’. Het voordeel is dat we dan pas om 9.00 uur kunnen vertrekken in plaats van om 8.00 uur. We vermoeden dat er te weinig gegadigden zijn voor de ‘public boat’.

De ochtend van vertrek krijgen we een kwitantie voor onze boottocht waarbij er een paar keer nadrukkelijk vermeld wordt dat als we bij de boot afgezet worden, moeten vertellen dat we al tickets hebben voor een ‘privat boat’. Vooral de herhaling van zijn instructies doet ons al voorbereiden op verwarring en achterdocht.

De minivan die ons keurig bij het hotel heeft opgehaald stopt langs de weg waar we een stuk lager het riviertje zien met daarin afgemeerd één smalle overkapte polyester boot. Heel even denken we dat dat de situatie vereenvoudigd maar dan zien we reeds vier passagiers in “onze boot” zitten. Tegen de mannen van de boot en de minivan-chauffeur beginnen we over de ‘privat boat’ en laten onze kwitantie zien (waar niet op vermeld staat dat het een ‘privat boat’ betreft). Zoals te verwachten is het Engels van de anderen beperkt en beginnen ze in het Khmer tegen elkaar te praten. De minivan-chauffeur gaat bellen, geeft de telefoon aan Marinka en iemand van ons hotel zegt, aan de andere kant van de lijn, dat het ‘locals’ zijn die over een uurtje uit zullen stappen. We maken ons nog even druk, zien in dat dit niet tot een ander resultaat zal leiden, en leggen ons er verder bij neer. De tassen gaan op het dakje en wij nemen plaats op de banken, in de lengterichting van het bootje. Van het groepje mannen waar we mee discussieerden blijft het merendeel op de kade achter en gaan er slechts twee mee aan boord, 1 stuurman en 1 reserve.

De zon schijnt, de temperatuur loopt snel op, maar er zijn gelukkig gordijntjes aan de zijkant zodat we niet in de volle zon hoeven zitten. De rivier is bochtig en gevuld met vissersnetten waardoor de stuurman bij de les moet blijven om niet op de kade te botsen of op tegenliggers in veel kleinere houten bootjes. Het waterpeil is nog steeds erg laag want regelmatig voelen we dat de boot aan de onderzijde door de modder moet ploegen. De schroef zit aan een lange as die achter de boot uitsteekt waardoor dit kwetsbare onderdeel niet het diepste punt is.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.55.11

Dennis voelt zich sinds gisteren al niet erg lekker en probeert een beetje te slapen. De andere tieners zitten of liggen met oordopjes in naar gedownloade Youtube filmpjes of Netflix afleveringen te kijken. Van de overige passagiers is er één een toerist. De jongeman verdiept zich in zijn boek op z’n e-reader. Om ons heen zien we vooral veel groen met af en toe wat ‘woonbootjes’. Houten smalle bootjes met een dakje erover waar een heel gezin in woont.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.55.29

Ondanks de vele manoeuvres zit de vaart er in. Rond het middaguur leggen we aan bij een dorpje. Een dorpje dat vooral bestaat uit drijvende huisjes. Het etablissement waar we uitstappen fungeert als winkel en als restaurant. Het aanbod is echter beperkt en weinig aantrekkelijk daarom kiezen wij er voor om de trek te stillen met wat chips, koekjes en frisdrank. Na een half uurtje gaan we weer verder. En dan ineens, als we weer ergens een bocht om komen, horen we een bonk aan de onderkant van de boot en een klap aan de achterzijde. De stuurman stopt de motor en gaat naar de oever. De schroefas blijkt door de klap gebogen te zijn. De boot wordt met de achterkant naar de oever gekeerd zodat ze vanaf daar erbij kunnen. Gereedschap: grote hamer. Om beurten hengsten ze erop los. Ook een ‘local’ die als passagier aan boord zit, stapt het water in om te helpen. Het duurt lang en het is erg warm, ondanks de gordijntjes. De schroef wordt vervangen door een ander, kleiner, exemplaar waarna we eindelijk verder gaan. De snelheid is nu beduidend lager en het geluidsniveau, veroorzaakt door de gebogen schroefas, hoger.

Langs de oevers zien we steeds meer visnetten in het water. Je vraagt je af hoe een vis hier volwassen kan worden. Wanneer we weer bij wat drijvende hutjes komen, leggen we aan bij iemand met een grotere hamer. De schroef wordt eerst weer verwijdert en het hengsten op de schroefas begint opnieuw. Blijkbaar heeft het weinig resultaat gehad want de kleine schroef gaat er weer op en op halve kracht gaan we weer verder. De ‘locals’ aan boord hebben echter van de gelegenheid gebruik gemaakt om hier wat bier in te slaan. Het water bevat nu steeds meer waterplanten waar de schroef doorheen moet ‘hakselen’. We zien vlotten met een groot net, dat van boven neergelaten kan worden, zoals we ook in Zuid-India hebben gezien.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.56.05

Bij weer een ander drijvend hutje wordt er opnieuw aan de kromme schroefas gewerkt. Deze keer hebben ze een brander waarmee ze de schroefas proberen te verwarmen. Dat lukt want de behulpzame passagier brand z’n vingers er aan. In plaats van de slogan: “eerst water, de rest komt later”, wat in ruime mate voor handen is op een drijvend hutje, smeert men er een kleurig goedje op. De schroefas was minder onder de indruk van de brander want nog steeds kan de oude, grotere, schroef er niet op. Wel wordt er even verderop opnieuw bier ingeslagen en om wat terug te kunnen geven sla ik ook in. Er wordt veel geglimlacht en geproost dat universeel is en geen vertaling behoeft. De man met de verbrande vingers helpt ons ook nog even door ons hotel te informeren dat we pech hebben met de boot en later in Siem Reap zullen arriveren.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.56.27

 

De waterplanten om ons heen vormen één groene massa. Iedere paar meter moet de motor in z’n achteruit gezet worden om de vermorzelde waterplanten uit de schroef te bevrijden. Alleen aan de waterplanten direct naast de boot kunnen we zien dat we vooruitgaan, zo langzaam gaat het. Regelmatig springen er wat insecten aan boord omdat wij door hun leefgebied akkeren. Heel af en toe bekruipt me de gedachte dat we vast komen te zitten of dat het niet lukt om vandaag in Siem Reap aan te komen. Maar het mooie van deze belevenis heeft te overhand. Marinka en ik genieten van alles wat we onderweg zien, de sfeer met de ‘locals’ aan boord en de wijze waarop men de technische problemen probeert op te lossen. Geen enkel moment zie ik irritatie of frustratie bij de mannen, waarom zou ik me dan druk maken?

 

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.57.32

We zouden rond vijf uur in Siem Reap aankomen, alwaar we door een auto met chauffeur opgehaald worden. Om vijf uur zitten we echter nog tussen de waterplanten terwijl de zon z’n kracht voor vandaag al verloren heeft. De geplande zonsondergang bij Siem Reap kunnen we wel vergeten. Weer komen we bij een dorp op het water en weer leggen we aan bij een soort drijvende werkplaats. Hier hebben ze wat ‘grover geschut’ en duidelijk wat bekwamere mensen. Met een grote brander wordt de schroefas verhit, een krik eronder geplaatst en dan nog wat gerichte slagen met een voorhamer. Hoezee!, de grote schroef kan er weer op! Terwijl het al begint te schemeren kunnen we eindelijk op volle kracht verder. Als ik een foto wil maken van de stuurman, doet ie snel z’n pet scheef en zie ik heel even een grijns op z’n ‘bakkes’ verschijnen.

De locals hebben we onderweg op verschillende plaatsen afgezet waardoor alleen wij zessen én de Duitse backpacker nog aan boord zijn. We moeten nog wel ‘even’ het Tonle Sap meer over. Het is een enorm meer (zo’n 20km op z’n breedst) maar op dit moment nog heel ondiep. Er staat vrijwel geen wind dus het wateroppervlak is gemoedelijk. Halverwege is het inmiddels helemaal donker geworden. De boot heeft geen enkele verlichting en de ‘reserve-stuurman’ zit voorop de boot om eventueel noodzakelijke aanwijzingen te kunnen geven. Het is bewolkt en in de verte zien we veel bliksem maar het komt gelukkig niet dichterbij. Wanneer lichtjes van een drijvend restaurant vlakbij de oever in zicht zijn, komen we nog even vast te zitten op de zandgrond maar daarna varen we al snel de rivier op richting Siem Reap. De ‘reserve-stuurman’ licht met de zaklamp bij om tegenliggers te waarschuwen en de oever in de gaten te kunnen houden. Ik sta naast hem. De temperatuur is aangenaam nu en het is prettig om even te staan. Zo word ik op buffels gewezen die in het pikkedonker in het water staan en je alleen nog hun kop en de bovenkant van hun rug boven het water uitsteken. In de veronderstelling dat we nog helemaal naar Siem Reap moeten ben ik verrast dat we ineens afmeren aan een betonnen kade. De tassen worden uitgeladen en onze chauffeur heet ons welkom. Onze boot met de twee mannen vaart weer weg terwijl ze ons vriendelijk gedag zeggen en uitzwaaien.

Het is inmiddels na achten als we keurig met een minivan naar ons hotel gebracht worden. De jongens vonden het boottochtje maar ‘zo zo’ vooral omdat het veel te lang duurde maar Marinka en ik hebben genoten!

Geen tijd om even uit te rusten want we hebben een minivan geboekt om de volgende ochtend Angkor Wat te gaan bezoeken. Hét foto-moment schijnt de zonsopgang bij Angkor Wat te zijn en daarvoor moeten we eerst nog kaartjes kopen dus om 4.30 uur worden we al opgehaald. We rijden naar het gebouw waar iedereen de toegangskaartjes moet kopen voor Angkor Wat. Angkor Wat is dé bekendste tempel maar eigenlijk gaat het om een heel groot gebied met allemaal tempels en gebouwen uit die tijd. We hebben het hier over de 12e eeuw toen het Khmer-rijk een Hindu tempel bouwde dat later veranderd is in een Boeddhistische tempel en weer later in een mausoleum. Angkor Wat is de nationale trots wat je zelfs terugvindt in de vlag van Cambodja.

Nadat we de kaartjes hebben gekocht passeren we een koffiebar waar we toch echt eerst even koffie willen bestellen voordat we naar Angkor Wat gaan. De chauffeur wordt al ongeduldig dus met de koffie in de hand stappen we in z’n minivan en rijden naar de parkeerplaats. Als na de kaartjescontrole het terrein oplopen wil Marinka een foto maken met haar telefoon maar die zit niet in haar tasje. Ze denkt dat ze hem dan in de minivan heeft laten liggen en gebruikt de losse fotocamera. Voor hét fotopunt is het dringen geblazen omdat iedereen dezelfde foto wilt maken. Het is ook wel een mooi gezicht. De opkomende zon, de drie torentjes van Angkor Wat, en de weerspiegeling in de vijver ervoor. Daarna gaan we Angkor Wat zelf in en ik ben onder de indruk van de grootte van het complex. Veel galerijen, gangen en ruimtes.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 21.05.08

Er zijn veel toeristen maar omdat het zo groot is, loop je elkaar niet echt voor de voeten.  Wanneer we alles wel zo’n beetje gezien hebben, lopen we terug naar de minivan om de volgende tempel te gaan bezoeken. In de minivan ligt echter geen telefoon van Marinka. Dan bedenkt ze dat ze hem waarschijnlijk op de balie van de koffiebar heeft laten liggen. De chauffeur brengt ons terug naar het betreffende gebouw maar daar heeft niemand haar telefoon gezien. Onze chauffeur wordt een beetje zenuwachtig want hij voelt zich blijkbaar verantwoordelijk of is bang dat wij hem verdenken. De kijken nog eens goed in de minivan maar geen telefoon te vinden. Bij het verlaten van het parkeerterrein vertelt de chauffeur aan één van de beveiligers wat het probleem is. Deze beveiliger stelt voor om de beveiligingsbeelden terug te kijken. Marinka gaat met hem mee naar een kantoortje waar ze, zonder ingewikkelde procedures in verband met privacy of zo, de bewakingsbeelden terugkijken. Ze zien dat Marinka bij de koffiebar staat, de telefoon in haar handen heeft én in haar tasje stopt. Vervolgens zien ze haar naar buiten lopen. Geen enkele verdachte handelen van een derde is te zien. Terug in de minivan is het enige wat ons bezighoudt, de bizarre verdwijning van de telefoon. De enige, voor de hand liggende, hypothese is dat iemand de telefoon uit haar tasje heeft gestolen toen ze bij de kaartjescontrole liep. En daarmee is de teleurstelling bij Marinka allemaal groter geworden omdat je er dan zeker van kunt zijn, dat die telefoon niet meer terugkomt. Bovendien stond ie op ‘vliegtuigmodus’ waardoor ‘zoek vrienden’ niet werkt.

We bezoeken nog een paar andere tempels waar vooral de tempel die overwoekert is door enorme bomen fascinerend is om te zien. Angelina Jolie schijnt daar voor de film Tomb Raider een bekende scene te hebben opgenomen.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.58.52

Van andere toeristen hebben we verhalen gehoord dat het wel 40 graden kan worden in Siem Reap, maar dat is het gelukkig niet. Ruim 30 graden met volle zon is overigens nog steeds erg warm dus we zijn blij dat we geen tuk-tuk maar een minivan met airco hebben, vooral nu we met z’n zessen zijn.

Als we ’s middags terugkomen in het hotel hebben we nog een paar uurtjes voor we opgehaald worden door een tuk-tuk. We hebben namelijk een avondmaaltijd bij ‘locals’ geboekt. Een initiatief dat door een Nederlander is opgezet om lokale gezinnen wat extra inkomen te laten genereren door toeristen een warme maaltijd aan te bieden.

Zo staat om 17.00 uur een kleine, maar gespierde jongeman in de lobby van het hotel om ons met zijn tuk-tuk mee te nemen. Met z’n zessen in zo’n tuk-tuk is niet heel comfortabel  maar het moet maar even. We hebben geen idee waar we heen gebracht worden en het blijkt verder weg dan we dachten. Als de tuk-tuk driver stopt bij een moderne toegangspoort blijkt daarachter een houten huisje te staan. Met het dak van golfplaten bevindt zich op de benedenverdieping de open keuken, een soort rieten bed waar ze voorover gebukt het eten bereiden, en een vuurtje waarop gekookt kan worden.

Het gezin waar te gast zijn spreekt geen Engels dus onze tuk-tuk driver fungeert tevens Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.59.33als tolk. Veel wordt er echter niet met het gezin gesproken want het echtpaar is druk met de voorbereidingen voor het eten bezig. De twee meisjes dartelen een beetje rond en het kleine jongetje laat zich vermaken door onze jongens. Dan wordt er een gaspit bijgehaald en is het de bedoeling dat wij helpen met het roeren in de pan als het vlees en de Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.59.12groenten gebakken moeten worden. Er bestaat waarschijnlijk angst om tekort te komen voor de gasten want we kregen een hoeveelheid voorgeschoteld waar we minstens twee dagen van zouden kunnen eten. De tuk-tuk driver is ook aangeschoven en ik probeer wat meer over hem te weten te komen. Zo vertelt hij dat ie getrouwd is en een zoontje van drie heeft. Hij iedere dag, 7 dagen in de week om 5.00 uur opstaat om bij lokale boeren groenten en fruit te kopen die hij vervolgens op de markt probeert te verkopen. In de loop van de ochtend komt zijn vrouw hem aflossen op de markt waarna hij naar het hotel rijdt waar hij als tuk-tuk-driver werkt tot in de avond.

– “zeven dagen per week”?, en vakantie?

– “no vacation”

– Maar er zijn toch heel veel nationale feestdagen in Cambodja?

– “only for government sir”

– “Maar ga je dan nooit familie bezoeken?”

– “Jawel, soms. Dan vertrekken we einde van de middag en gaan ’s avonds weer terug. Heel soms neem ik een vrije middag om naar familie te gaan die verder weg woont.”

– “Wat zijn je dromen? Hoe ziet je leven er over pakweg 10 jaar uit?”

– “Ik zou heel graag een stuk land willen zodat ik zelf kippen kan hoeden, en eieren kan verkopen. En zelf groente verbouwen. Dan hoef ik niet zulke lange dagen te maken en ’s avonds van huis te zijn.”

Ook vertelt hij het ‘klassieke’ probleem van oudste zijn in een gezin. Hij was niet in staat om naar de middelbare school te gaan, want hij moest z’n moeder helpen (niet opgegroeid met een vader, vanwege de Rode Khmer) en zorgen dat er ‘brood op de plank’ kwam. Zijn zus heeft hierdoor wel de mogelijkheid gekregen om te gaan studeren. Hij vertelt dit vooral als verontschuldiging voor het feit dat hij niet zo goed Engels spreekt. Het Engels dat hij spreekt heeft hij geleerd van toeristen als tuk-tuk driver.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 19.59.54

Het is tijd om terug naar het hotel te gaan. Er worden foto’s gemaakt en handen geschud. In het donker rijden we weer terug. De kinderen zagen een beetje tegen dit uitstapje op maar vonden het toch wel gezellig en het eten ‘best lekker’. Als we weer veilig bij het hotel afgezet worden, krijgt de tuk-tuk driver van ons een fooi die hij oprecht intens dankbaar in ontvangst neemt. Het laat me niet makkelijk los. Het besef dat ie 7 dagen in de week moet werken, van ’s ochtends 5 tot ’s avonds 9 (soms misschien wel later). Dagelijks zien we vele tuk-tuk’s langs de weg staan met daarin of ernaast een eigenaar die aan iedere voorbijganger zijn diensten aanbiedt. Ook zien we veel tuk-tuk’s waar iemand in ligt te slapen. Nu realiseer ik me dat er mogelijk hele gezinnen afhankelijk zijn van die ritjes. En dat het slapen in zo’n tuk-tuk niet met luiheid te maken heeft, maar het mogelijk compenseren van uren slaaptekort. De volgende dag zijn we weer een stuk gemotiveerder om alle aangeboden tuk-tuk-ritjes met een vriendelijk “no thank you” af te slaan in plaats van te negeren of geïrriteerd te worden.

Op 5 juni hebben we een fietstour geboekt. Dennis voelt zich ’s ochtends echt heel beroerd moet helaas in het hotel blijven, Sander blijft bij hem. Er staan verbazingwekkend nette en goede mountainbikes voor ons klaar en we krijgen een bidon met water mee. Onze gids spreekt goed Engels en als we vertrekken zijn we al snel de stad uit en rijden we over onverharde weggetjes en paadjes. Onderweg stoppen we bij een lokale markt waar hij ons kruiden laat ruiken, en wat zoete lekkernijen laat proeven. We zien gefileerde ratten en kikkers die hier niet ongewoon zijn om te eten. De reten worden op de rijstvelden gevangen en zijn dus niet dezelfde ratten die in de stad van het afval snoepen.

 

 

Halverwege onze fietstocht stoppen we bij een ‘restaurantje’ voor een snack en wat frisdrank. Na eerst wat verse vruchten te hebben gegeten krijgen we kikkerpoten van de barbecue voorgeschoteld. De kikkerpoten hebben kwa structuur en smaak veel gelijkenis met kippenpoten waardoor we er smakelijk van gegeten hebben.

Aan het einde van de dag is Dennis gelukkig weer opgeknapt want we gaan hem naar het vliegveld brengen. Onderweg in de tuk-tuk krijgen we weer een enorme regenbui maar met de ‘flappen’ dichtgeritst komen we droog op het vliegveld aan. Dennis gaat weer terug naar Nederland en wij gaan en dag later door naar Bali.

Tijdens ons verblijf in Cambodja hebben we veel gehad aan de Facebook groep “Inside Cambodja”. Deze groep is aangemaakt en beheerd door een Nederlandse man die het regelmatig heeft over zijn ‘relatie’ met Cambodja. Hij is verliefd geworden op Cambodja en heeft sinds kort het besluit genomen om naar Cambodja te emigreren. In het begin, kon ik mij er niets bij voorstellen. Net als dat ik mij weinig voor kan stellen bij mensen die naar Thailand of Laos verhuizen. Maar inmiddels, nu we alweer twee weken op Bali zijn, begin ik het te begrijpen. Niet dat ik er ook maar een seconde aan denk om te gaan emigreren maar ik ben wel een beetje verliefd geworden.

Schermafbeelding 2019-06-24 om 20.01.53

2 gedachten over “Angkor Wat en een beetje verliefd

Voeg uw reactie toe

  1. Hallo allemaal, wat een belevenissen maken jullie in elk land. Geweldig om de blogs te lezen hoe jullie samen elke dag weer een nieuw stukje van de reis plannen en zo op de plaatsen komen waar jullie paar jaar geleden samen besloten om heen te gaan en de mooiste plekjes op deze aarde te bewonderen. Ik vind het ook echt leuk dat er paar anderen mee mochten reizen met jullie en hun ook deel lieten worden van jullie wereldreis. Nog paar weken en dan moeten jullie in het vliegtuig stappen om naar Nederland te reizen. Terug naar huis. Het zal best wennen zijn om weer op 1 plaats te wonen en niet meer elke dag ergens anders te slapen. Ik heb bewondering voor jullie dat het gelukt is om als gezin, twee verschillende generaties, zolang 24/7 met elkaar op te trekken. Supergaaf om dit de rest van je leven mee te nemen, 11 maanden mooie en bijzondere herinneringen.
    Ik wens jullie nog heel veel plezier de komende tijd, geniet ervan.
    Groetjes Ineke Bleekman

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: