Kampot, Kep, Koh Rong Sanloem en Chi Phat

In Kampot huren we weer drie scooters zodat we naar de peperplantage kunnen rijden. Deze plantage is door Europeanen opgezet en biedt werk aan veel locale Cambodjanen. Er wordt op ecologische wijze diverse soorten peper geteeld, kooklessen en rondleidingen gegeven. Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.01.17Ook wij laten ons rondleiden over de plantage maar niet voordat ons eerst uitgelegd wordt welke soorten pepers er geteeld worden en hoe het proces verloopt. Ook krijgen we de pepers te proeven wat resulteert in een uitdaging omdat de pittigheid van de pepers toeneemt en de een niet voor de ander wil onderdoen. Bijzonder om te zien dat de peperkorrels die wij thuis in een pepermolen hebben zitten, hier met de hand geplukt worden én handmatig op kleur gesorteerd worden. De rode en de groene worden gescheiden en de Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.01.25rode worden weer onderverdeeld in ‘een beetje rood’ en ‘echt’ rood. Op de terugweg lunchen we bij een een restaurantje dat we op de heenweg ook al zagen, het ‘hutje’ is het enige in de wijde omtrek, het ontbeert elektriciteit maar het eten wordt zichtbaar ter plekke bereidt. Je hebt de mogelijkheid om mee te helpen met de bereiding zodat het eigenlijk een soort gratis kookworkshop wordt. Marinka steekt de handen uit de mouwen terwijl de tieners uitrusten in de hangmatten. En ik doe niets. Ik kijk, ik luister, ik ruik, ik nip van mijn verse lemon juice, ik mijmer.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.01.34

Ook brengen we vandaag nog een bezoek aan de zoutplantages. Het zoute water laat men door middel van irrigatie over het land vloeien waarna de zon voor de verdamping zorgt, met achterlating van het zout.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.01.44

De volgende dag hebben we wederom een scooter-tocht gepland. Het doel is om de berg op te rijden van het Bokor National Park. Het is nog steeds erg warm als we vertrekken maar zodra we de stad uit zijn biedt de rijwind enigszins verkoeling. Toegang tot het Bokor National Park bestaat uit een enorme poort maar het is gratis dus zonder te hoeven stoppen beginnen we aan de beklimming. De kwaliteit van de weg is goed en als ik op mijn eigen motor zou rijden zou ik me als een kind in de speeltijd voelen. Lekkere bochten, weinig verkeer, goed asfalt Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.01.56en al snel getrakteerd op mooie uitzichten. Op onze gehuurde scooters voel ik me nu eerder een bejaarde in de speeltuin maar het is niet anders. Als ik net iets enthousiaster door de bocht ga, hoor ik gesputter van Tessa die achterop zit of voel ik de spanning van haar benen dat ze het eng vindt. Hoe hoger we komen hoe meer we de laag hangende bewolking naderen en daarmee steeds koelere lucht bereiken. En dan, spetters! Spetters die zich heel snel lijken te vermeerderen zodat we binnen een paar minuten door de stromende regen rijden. Er is geen enkele mogelijkheid om te schuilen dus rijden we door. Wanneer we de top bereikt lijken te hebben komen we langs een restaurantje waar we stoppen om toch maar even te schuilen want de bak water die naar beneden komt beperkt het zicht en veroorzaakt riviertjes over het wegdek. Vertrokken we vanochtend nog in de warmte van ruim 30 graden, staan we nu te klappertanden in onze doorweekte kleding. Na een half uurtje is het ergste voorbij en vervolgen we onze weg met de scooter. Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.02.08Door de rijwind voelt onze natte kleding nóg kouder aan en wanneer we ook nog eens verdwijnen in zeer dichte mist waarbij de andere weghelft niet eens meer te zien is, is de lol er wel een beetje af. Ineens doemt er een enorm gebouw op wat een gigantisch chinees hotelcomplex blijkt te zijn. Het begint opnieuw te regenen dus we rijden de grote lege parkeerplaats over naar Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.02.29de afdakjes voor de scooters. Druipend lopen we naar binnen waar we in een enorme hoge hal komen waar in het midden een open cafe is geplaatst. Er wordt warme chocolademelk en gebak bestelt alsof we zo weer op de schaats door winterwonderland verder zullen gaan. Dankzij de warme dranken, de aanwezige airconditioning (hoewel we liever een verwarming hadden gehad) en de zwaartekracht die het ergste vocht van onze kleding doet druipen, zijn we weer een beetje op temperatuur gekomen. De ergste regen lijkt nu voorbij dus we stappen weer op. Na een paar kilometer begint het weer hard te regenen en schuilen we onder een afdak van een rij winkels die niet als zodanig meer gebruikt worden.

Vlakbij is een winkeltje dat wel open is en we kunnen daar poncho’s kopen! Poncho’s moeten blijkbaar altijd in van die felle kleuren gemaakt worden dus als een stel Teletubbies stappen we op de scooters en keren huiswaarts. De poncho’s houden de koude rijwind tegen en naar mate we verder afdalen wordt het droger en warmer.

Het regenseizoen is begonnen!

Onze volgende bestemming is maar 30 kilometer verder: Kep. Dit plaatsje ligt aan de kust en staat bekend om haar krab-markt en voor uitstapjes naar o.a. Rabbit Island. We wandelen over de krab-markt maar het is vooral een vismarkt met eetgelegenheden. De stank en aanblik van de aangeboden waar doet ons besluiten om een stukje verderop in een restaurant onze lunch te nuttigen. Tot ongenoegen van de tieners bestellen we twee krab-gerechten. We zijn niet zulke visfanaten maar nu we hier toch zijn, moeten we het toch maar proberen. Als de twee schalen inclusief werktuig opgediend worden, roepen we al snel de hulp in van een serveerster. Hoe eet je die beesten? Vervolgens heeft het bedienend personeel iets om te lachen als ze van een afstandje allemaal naar ons geklungel met die gepantserde waterdieren zitten te kijken. Wellicht door onze verkeerde aanpak krijgen we weinig eetbaars van de krabben naar binnen maar de curry met de rijst en groente is lekker.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.02.51

Als we na onze lunch weer terug in het hotel zijn begint het te stormen met daarbij onweer en keiharde regen.

We boeken de boottocht naar Rabbit-Island en ik maak me een beetje zorgen om het weer. De kleine open houten bootjes bieden geen enkele bescherming als zo’n storm opsteekt. De volgende ochtend begint het zonnig en de franse hoteleigenaresse denkt dat het met het weer wel meevalt vandaag. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat die tropische stormen hier gebruikelijk zijn en die kerels van die bootjes vast wel vaker met dit bijltje gehakt hebben. De oversteek duurt ongeveer een half uur en de zee is kalm dus: ‘so far, so good’. Op het eiland lopen we de anderen achterna want waar we aan land gezet zijn is niets. Het paadje door de natuur bevat al meer afval dan nodig zou zijn maar het blijkt een voorbode voor de rest. Vlakbij het strand, waar de restaurantjes en accomodaties in een lange rij de kustlijn in bezit nemen, lopen we langs dumpplaatsen van grote hoeveelheden afval. Het is om droevig van te worden.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.02.59

Op het strand staat het vol met terrasjes, hutjes, restaurantjes, bedjes etc. Als we helemaal naar het einde zijn gelopen besluiten we om bij het laatste restaurantje wat te drinken. De behoefte om de zee in te gaan hebben we niet. Het is niet zonnig hoewel het ook niet koud is maar het is op een of andere manier niet aantrekkelijk. We blijven zitten waar we zitten en bestellen ook wat eten. Aan tafel zijn we zo druk in gesprek met elkaar over het afval, de problemen, mogelijke oplossingen, gebrek aan besef over oorzaak en gevolg van het afval bij de locale bevolking etc, dat we niet eens door hebben dat het ruim een uur duurt voor ons eten opgediend wordt. Na de lunch blijkt het dan alweer tijd te zijn om terug te lopen voor de boottocht terug naar het vaste land. Ook op de terugweg worden we gevrijwaard van storm en regen. Rabbit Island zullen we iedereen ontraden om te bezoeken maar het gesprek met elkaar maakt het voor mij de moeite van het uitstapje al waard.

Op 12 mei 2019 gaan we met de bus naar Sihanoukville en vanaf daar gelijk door met de boot naar Koh Rong Sanloem. Het kantoortje waar we geboekt hebben heeft een all-in prijs verkocht, voor bus én speed-ferry. De totale reis zou ca. 3 uur duren. Hier had ik al zo mijn twijfels over maar de bus vertrekt om 9.30 uur dus als het wat uitloopt is dat ook geen ramp. Op het afgesproken tijdstip worden we in een overvolle, krakkemikkige minivan gepropt en begint een weinig comfortabele rit. Op sommige stukken is de weg zó slecht dat, hoewel laverend van links naar rechts, we flink door elkaar geschud worden en de gemiddelde snelheid de definitie van slakkengang benaderd. Wanneer het ook nog flink begint te regenen blijkt tijdens een pauzestop de bus, die wit was toen we vertrokken, veranderd te zijn in licht bruin gevlekt. Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.03.08Als we Sihanoukville binnenrijden zien we wat we op internet al hadden gelezen. Er worden overal enorme (hoge) hotels, casino’s en appartementen gebouwd door Chinezen. Voor bomen of ander groen is geen plaats en de infrastructuur is niet berekend op al het verkeer. Dit is inderdaad geen stad waar je als (Europese) toerist wil verblijven. Bij de pier denken we nog snel wat te kunnen eten maar het is er druk – veel mensen die van de ferry komen of er op wachten strijken hier neer voor een maaltijd- en als de bestelling op zich laat wachten worden op ons verzoek de pizza’s op het laatste moment ingepakt zodat we ze mee kunnen nemen. Keurig op tijd begeven we ons naar de pier, maar er is geen boot te zien. Er zijn meer toeristen die hier wachten dus eten we ondertussen onze pizza’s. Dan worden we geroepen. Iedereen die naar het eiland Koh Rong of Koh Rong Sanloem gaat moet meelopen. Als makke schapen lopen we met onze bagage achter de man aan. We lopen de drukke straat door waar auto’s in het midden van de weg dubbel geparkeerd staan. Voorop de man met rode polo en badge om z’n nek, daarachter een stoet van toeristen zeulend met hun bagage, het is net de rattenvanger van Hamelen. Aan het einde van de weg komen we bij een grote touringcar die ons naar een andere pier zal brengen, aldus de rattenvanger. Ondertussen begint het weer te regenen. De bus doet er vervolgens een uur over om door het drukke verkeer de 3km (!!!) af te leggen naar de andere pier. Daar kunnen we dan eindelijk aan boord van de speedferry, een soort dichte polyester catamaran met zitplaatsen voor ca 100 man. Er zijn meer passagiers dan zitplaatsen dus de laatsten moeten op het ‘achterdek’ blijven staan. Eenmaal vertrokken gaat het gas erop en met een snelheid van zo’n 35 km per uur klapt de boot over de golven. Het is benauwd in de afgesloten ruimte maar verder zijn we ok. Het overgrote deel van de passagiers bestaat uit Aziaten die bij het instappen zich nog als een kinderklas dat voor het eerst op schoolreis gaat gedroegen maar al snel steeds stiller werd. Na een half uurtje hebben er al diverse om ons heen hun maaginhoud in, ternauwernood tevoorschijn gehaalde plastic zakjes, geleegd. De eerste stop is het eiland Koh Rong en daarna nog twee stops op eiland Koh Rong Sanloem voordat wij als laatsten aan wal mogen. Het is inmiddels donker geworden als we zo’n drie uur later dan gepland op het strand staan. Nu nog 1,5 kilometer over het strand lopen naar onze accommodatie.

De volgende ochtend zien we het eiland bij daglicht en zijn positief verrast over het schone, witte strand en het heldere water. Hier snappen de uitbaters van de vele restaurantjes en resorts blijkbaar wél dat het belangrijk is om het strand vrij van afval de houden. Later hoor ik dat ze moeten betalen om hun afval af te voeren naar het vaste land. Vaak zie je dat men dan afval ter plekke verbrand maar dat is blijkbaar verboden hier en daar wordt zelfs op toegezien. Gelukkig. De volgende stap zou moeten zijn dat ze afval reduceren door minder plastic te gebruiken. Wij proberen al een tijdje onze micro bijdrage te leveren door plastic rietjes te weigeren en onze bamboe rietjes te gebruiken.

We maken een wandeling over het eiland, boeken een boottrip inclusief snorkel-activiteit, doen de was, schuilen voor de regen, laten onze nagels verfraaien (althans het vrouwelijke deel van ons gezelschap), en ik ga alleen erop uit met een kayak.

Zo gaan er weer drie dagen voorbij en keren we op 16 mei weer terug naar het vaste land. Volgens het personeel van het hotel is het niet nodig om vooruit een busticket te boeken dus zodra we voet aan wal zetten begeven wij ons naar de agentschappen voor de bustickets. Onze volgende bestemming ligt op de route naar Koh Kong en de enige bus die vandaag die kant op gaat is volgeboekt. De overblijvende optie is een taxi naar Botum Sakor en dan verder met lokaal vervoer want de weg naar Chi Phat (een gehucht in het Cardamom gebergte) is zo slecht dat geen taxichauffeur daar met z’n auto wil rijden. Althans, dat is wat ons verteld wordt. De prijs van 80 dollar vinden we wel erg hoog. We overwegen om dan toch maar een nacht in die verschrikkelijke stad Shinoukville door te brengen en de volgende ochtend de bus te pakken. De accommodatie in Chi Phat is echter al geboekt en kan op zo’n korte termijn niet geannuleerd worden. We dralen nog wat, worden benaderd door tuk-tuk-mannen, krijgen taxi aangeboden voor 90 dollar maar dat zakt al snel naar 80 dollar, supermarkt in om iets te eten en drinken te kopen, nogmaals proberen de prijs verder omlaag te krijgen en besluiten dan toch maar te accepteren. We wijzen er nog nadrukkelijk op dat we met z’n vijven zijn. “yes, yes big car!”, aldus de onderhandelaar waarvan wij dachten dat het de taxichauffeur zou zijn. We moeten met hem meelopen naar z’n auto en vertelt dan dat ie ons naar de taxi zal brengen. Na een kwartier in de auto stoppen we ergens in de stad waar aan de overkant van de straat de taxi op ons staat te wachten. Als snel blijkt dat het best een grote auto is maar niet om zes mensen (inclusief de chauffeur) mee te vervoeren want met z’n vieren op de achterbank voor een paar uur lang, dat zien we niet zo zitten. We uiten onze verontwaardiging over het feit dat de auto niet ruim genoeg is voor ons vijven en dat doet de taxichauffeur ook, z’n verontwaardiging uiten. Hij schampert dat we er makkelijk in kunnen en dat hij met wel meer mensen erin rijdt. Zou hij werkelijk niet zien dat Aziaten een ander postuur én wellicht andere standaarden hebben dan wij, Europeanen? Bovendien geloof ik nooit dat Cambodjanen 80 dollar betalen voor een taxirit. Dus daar staan we. Tassen liggen al achterin, prijs is overeengekomen, de zon probeert met haar zonnekracht een bijdrage te leveren door ons te laten smelten en wij doen voor hoe we niet met z’n vieren op de achterbank passen. De taxichauffeur laat deze mooie rit niet zomaar lopen dus stelt hij voor om er twee op de stoel voorin te laten zitten. Remco is de kleinste dus die wordt meestal als ‘passtuk’ gebruikt en krijgt een plaats aangewezen op de voorstoel. Sander gaat achter hem op dezelfde stoel zitten zodat Remco tussen zijn benen komt en samen concluderen ze dat dit een acceptabele oplossing is. Ik neem plaats met Tessa en Marinka op de achterbank, de deuren gaan dicht, en we vertrekken. Vlak voordat we de stad uit rijden neemt de chauffeur een onverharde weg die door de regen van afgelopen dagen in een serieuze modderpoel is veranderd. Zigzaggend over de volle breedte van de ‘weg’ om de diepste kuilen te ontwijken, ploegen we door de modder. Een vrachtautootje dat tot aan z’n assen in de modder is gezonken wordt glimlachend door de taxichauffeur gepasseerd. De auto mag dan kleiner zijn dan verwacht, het is wel een SUV met vierwielaandrijving.

Na een uurtje moet er getankt worden waarbij wij van de gelegenheid gebruik maken om bij een naastgelegen cafe een iced coffee te nuttigen. De omstandigheden waaronder we de rit begonnen waren niet ideaal voor de sfeer in de auto maar de chauffeur ontdooit na verloop van tijd, maakt wat grapjes met de jongens en na over en weer wat lekkers te hebben aangeboden, is alles pais en vree.

De chauffeur weet dat onze eindbestemming Chi Phat is dus hij stopt vóór de brug bij Botum Sakur om ons af te zetten bij een shop (dat tevens dienst doet als benzinepomp voor scooters). Hij babbelt wat met de man bij de shop en na onze vraag: Wat nu? Antwoordt hij dat we met de boot kunnen voor 10 dollar per persoon, doet er ca 2 uur over, of met de ‘motorbike’ voor 7 dollar per persoon. Die 50 dollar voor een ongeplande boottocht doet ons tandenknarsen want met die 80 dollar van de taxi erbij wordt dat een duur tripje vandaag. Als we voor de optie ‘motorbike’ kiezen dan hebben we vijf ‘motorbikes’ nodig en de bagage moeten we ook mee zien te nemen. Deze laatste vorm van vervoer, anders dan een scooter huren en zelf rijden, hebben we nog niet gehad, het scheelt toch weer 15 dollar en ik ben wel benieuwd naar die weg waar geen taxichauffeur zich op wil begeven. Onze keuze maken we kenbaar waarna de man van Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.05.57de shop nog vier man optrommelt. Waarschijnlijk lagen die elders in hun hangmat in diepe slaap of moesten ze van ver komen want we staan nog ruim een half uur te wachten totdat het team compleet is. De eersten hadden al een rugzak tussen hen in geplaatst waarna de eigenaar van de rugzak bij de desbetreffende motorbike achterop plaatsneemt. Aangezien er veel bewolking is en we al een paar dagen flinke regenbuien hebben gehad aan het einde van de middag, neem ik het zekere voor het onzekere en trek preventief mijn poncho aan. Zo blijft hopelijk ook de tas met electronica die op mijn rug hangt, droog, mocht het gaan regenen.

Sander en ik vertrekken pas als de andere drie al bijna uit het zicht verdwenen zijn. De eerste kilometer gaat over de geasfalteerde weg maar dan nemen we een afslag waar gelijk de modder, kuilen en plassen opdoemen. Het is erg wennen om achterop te zitten en ik moet mentaal even een knop omzetten en me overgeven aan de berijder. Als ik al snel merk hoe behendig hij de grootste kuilen en modderpoelen ontwijkt, lukt dit vrij snel en kan ik van de prachtige omgeving genieten. Het slechtste stuk weg blijkt alleen aan het begin te zijn, de rest is prima en had dus ook met die SUV-taxi gekund. De berijder van de scooter waar Sander achterop zit is vrij jong en waarschijnlijk wat minder ervaren want ‘mijn chauffeur’ moet steeds inhouden om achter hem te blijven.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.06.19

Onderweg zie ik veel hoge gebouwen zonder ramen die er vrij nieuw uitzien. Later begrijp ik dat in deze gebouwen nesten gemaakt worden door zwaluwen. Die nesten schijnen als delicatesse gegeten te worden in China. Ook worden ze in een drankje verwerkt. De nesten zouden libido-verhogend werken en leveren tot wel 1.000 dollar per kilo op. Sinds een paar jaar worden, met name in deze provincie, van dit soort gebouwen geplaatst omdat hier veel zwaluwen voorkomen en Cambodja in deze lucratieve markt is gestapt om te exporteren naar China.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.06.57

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.06.41Tijdens de rit achterop de scooter blijft het gelukkig droog maar daardoor krijg ik het wel een beetje warm onder de

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.07.22
dames in pyjama-pakken

poncho. Na zo’n drie kwartier eindigt de rit bij een smalle rivier. De scooters rijden weer terug en wij stappen op het veerpontje om ons naar de overkant te laten brengen. Vanaf hier is het nog een paar honderd meter lopen naar ons guesthouse. Bij aankomst is er wat verwarring want er is niemand. Dan komt er iemand van de overkant aanlopen maar die spreekt geen Engels. Er komt nog iemand bij en dan wordt er een 10 jarig meisje bijgehaald. In keurig Engels staat ze ons te woord en vertaalt ze alles naar het Khmer voor haar familie. Het blijkt dat Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.04.40haar moeder eigenlijk het guesthouse runt maar zij is er vandaag niet. De kamers zijn echter klaar en we kunnen wat te drinken krijgen. Ook is er Wifi, zelfs bij onze kamers. De oma van het meisje maakt ’s avonds een maaltijd voor ons. Opa en de andere, jongere, aanwezige kinderen zijn er ook wat een huiselijk tafereel oplevert.

De volgende dag maken we een wandeling naar de waterval. Het is erg warm in het Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.07.45zonnetje en de weg, onverhard maar van goede kwaliteit, is recht en biedt weinig bescherming tegen de zon. Als we na terugkomst in het dorpje ergens wat hebben gegeten en weer terug naar ons guesthouse lopen, zien we het ‘Village visitor center’ en besluiten om even een kijkje te nemen. We worden aangesproken door een meneer die gelijk met een lijst aankomt waar we onze namen en paspoortgegevens op moeten invullen. Na eerst wat gesputter van onze kant beginnen we het eindelijk te snappen. Alle accomodaties en excursies in het dorpje worden administratief verwerkt via deze organisatie. Zij zorgen ervoor dat een deel van alle opbrengsten weer terugvloeit naar de gemeenschap. Zo profiteert het hele dorp van het toerisme. We boeken hier gelijk een fietstour voor de volgende dag.

18 mei 2019

We melden ons om 7.30 uur bij het visitor center waar we het ontbijt nuttigen. Onze gids van vandaag stelt zich aan ons voor als Kim. De mountainbikes worden getest, water en de lunch worden over de rugzakken verdeeld en dan kunnen we vertrekken. Als Kim zich aan Remco voorstelt en Remco zijn naam zegt moet Kim erg lachten. ‘Co’ betekent ‘mooi’ in het Khmer, dus Kim vindt het leuk om Remco vandaag ‘Mr Co’ te noemen.

We rijden het eerste stukje nog over de weg maar slaan dan al snel af en komen op een smal paadje. De omgeving is prachtig. Het is vlak, met lage begroeiing afgewisseld met hoger struikgewas en bomen. Kim vertelt dat ten tijde van de Rode Khmer hier veel bomen zijn gekapt om eenvoudige paalwoningen van te maken. Zelf is hij 58, mist een aantal tanden, maar heeft de verschrikkingen van 1975-1979 overleefd. Hij zegt dat hij voor het Vietnamese leger tegen de Rode Khmer gevochten heeft en verontschuldigt zich dat hij niet zo goed hoort vanwege al het schieten destijds. Als we hem vragen hoe hij Engels geleerd heeft, vertelt hij dat hij eerst vier jaar als kok mee geweest is met meerdaagse-excursies. Zo heeft hij beetje bij beetje Engels geleerd en nu mag hij sinds een jaar zelfstandig excursies leiden, waaronder deze mountainbike-tour.

Zelfs zonder bergen te hoeven beklimmen met de mountainbikes zijn we allemaal binnen de kortste keren drijfnat van het zweet. Als we de jungle in rijden zijn we blij dat dit in elk geval schaduw biedt. Het paadje dat we met de fiets volgen is regelmatig overwoekert door planten, en boomstronken. Soms moeten we diep bukken voor een boom die over het paadje omgevallen is. Ook gaat het soms ineens een paar meter naar beneden en dan weer omhoog, doorkruisen we kleine stroompjes en glibberen we over rotsen en door de modder. Hoewel we niet meer in de felle zon fietsen gutst het zweet bij iedereen uit alle denkbare poriën. En het gaat maar door. Verrassend genoeg komt er ineens een kerel op een crossmotor ons tegemoet. Heel bijzonder om die hier tegen te komen. De mensen hier gaan niet voor hun lol een eindje fietsen of wandelen dus ook niet voor de lol met een crossmotor een onmogelijke route door de jungle. Als ik later aan Kim vraag waarom die kerel daar reed, begreep ik hem niet helemaal maar ik vermoed dat het om clandestiene handelingen ging.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.09.05

Tijdens het fietsen roept Kim regelmatig: “Co okay?”, “San okay?” De rest fietst daarachter dus die moeten maar gewoon volgen. Toch is hij wel zorgzaam want hij waarschuwt voor de gladde stenen onderweg. Zo horen we hem regelmatig roepen: “carefull!”. Als Remco en Marinka toch een keer onderuit gaan herhaalt hij vrijwel continu hetzelfde “carefull!” waardoor we niet meer weten waar we op moeten letten. De dames vinden een stukje fietsen wel leuk maar zijn het na een uur zwoegen door de jungle wel zat. Zelf zit ik te genieten. Dit is de ultieme route voor een mountainbike en meer jungle dan dit hebben we tot nog toe niet gehad. De bestemming is de O’Malu waterval. Hier zullen we lunchen en kunnen we afkoelen in het water. Op een gegeven moment beginnen we het allemaal wel zat te worden en vooral trek te krijgen. De kinderen maken kennis met bloedzuigers die Kim ‘vakkundig’ van de benen verwijdert en na een vlam met z’n aansteker constateert dat ze niet giftig zijn. We hebben geen idee wat die vlam doet als die bloedzuiger wel giftig zou zijn en, erger, wat voor gevaar de getroffene loopt. Als we eindelijk de jungle uitrijden en even een pauze nemen bij een Schermafbeelding 2019-05-27 om 18.04.59schooltje, begint het te regenen. Het schooltje is heel eenvoudig en aan twee kanten open maar vrij recentelijk pas gebouwd met financiële hulp van een Australisch echtpaar. Als de ergste regen voorbij is wil Kim weer verder. Nat kunnen we toch niet worden want we zijn nog steeds doorweekt van het zweet. Nog een laatste stuk over een onverharde weg en dan zijn we eindelijk bij de waterval. Eerst eten we onze rijst met vlees en gebakken ei uit de pakketjes van bananenbladeren en laten ons daarna in het water zakken. Het water is niet eens heel erg koud maar toch frissen we er van op. Kim is de eerste die in het water ligt en het is leuk om te zien dat hij het met de jongens ook naar z’n zin heeft.

We hebben voldoende tijd om weer een beetje op krachten te komen voor de terugreis. Onze achterwerken hebben het echter dusdanig te verduren gehad dat die bij de eerste de beste hobbel al weer pijn doen. Nu gaan we niet door de jungle maar volgen we gewoon de onverharde weg dus dat moet een stuk makkelijker en sneller gaan. Na een paar kilometer moeten we echter afstappen want we moeten te voet naar de ‘jars’. Eigenlijk waren we het al vergeten maar tijdens deze excursie zouden we ook nog een bezoek brengen aan eeuwenoude kruiken (jars). De mountainbikes worden tegen een Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.10.13palmboom geplaatst en we volgen Kim door het hoge struikgewas. Het is nauwelijks te zien dat hier een pad is. De vermoeidheid speelt mij nu parten zeker als we ook nog moeten klimmen, fietsen gaat mij toch beter af. Gekscherend zeg ik nog dat ik nu wel hoop dat hij een goed verhaal bij die ‘jars’ heeft zodat ik niet dat stuk voor niks het lopen zwoegen. Na een kilometer moeten een houten trapje op “carefull, carefull, slowly, one by one” dat tegen een rots gemonteerd is. In de rots is een spleet van een halve meter waar een stuk of tien kruikjes staan met een bordje erbij. “Jars”, zegt Kim.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.10.32

 

We zitten even om uit te rusten maar de familie mug heeft ons ontdekt dus een aangename plek is het ook al niet. Terug naar de mountainbikes. De rest van de route gaat vlotter dan de heenweg maar het is toch nog een heel eind. In totaal hebben we vandaag ruim 38 kilometer gefietst en liters aan zweet verloren maar weer een geweldige ervaring rijker.

Schermafbeelding 2019-05-27 om 17.10.51

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: