Cambodja (of naar huis?)

Op 28 april 2019 vertrekken we van het eiland Don Kong in Laos om af te reizen naar Kratie in Cambodja. Op het eiland Don Kong waren we een paar dagen de enige gasten van het guesthouse en het leek wel of we de enige gasten op het hele eiland waren. Het was bloedheet dus het aanwezige zwembad was welkom maar het water was door de zon zodanig opgewarmd dat we zelfs daar niet echt van afkoelden. De kamers hadden gelukkig airconditioning zodat we ’s nachts niet, al zwetend, ons bed uit dreven.

En tijdens ons verblijf hier begon ik meer naar huis te verlangen. Dat lag niet aan de accommodatie maar, ik vermoed, een optelsom van gedachten. Het vrijwel dagelijkse besef dat anderen bewust of onbewust meer geld van ons proberen los te peuteren dan redelijk en/of gerechtvaardigd is, de behoefte om dierbaren gewoon weer even in ‘real life’ te kunnen spreken, de behoefte om naar de supermarkt te gaan en alles te kopen wat we lekker vinden en weer eens thuis een bekende warme hap te maken. De rijst, noodles en hamburgers hebben we inmiddels in (te) vele varianten en kwaliteiten tot ons genomen. Onderlinge steeds terugkerende ergernissen die je in Nederland kunt ‘ontvluchten’ als je naar je werk gaat of gaat sporten etc.

Bovendien heb ik een aanbod voor een baan in Nederland gekregen, wat om te beginnen al je ego streelt, maar waardoor ik veel naar vacatures op internet ben gaan kijken. Het aanbod van banen maakt mij, tot mijn eigen verbazing, echt enthousiast om weer aan de slag te gaan. Dit zal ongetwijfeld mijn idee versterkt hebben dat ik het na 8 maanden reizen wel goed genoeg vindt. Is dit heimwee? Ik heb nooit heimwee gekend dus ik weet ook niet of ik het als zodanig zou moeten bestempelen maar het is gelukkig niet zo dat mijn humeur er sterk door wordt beïnvloed. Toen ik er aan dacht dat we naar Cambodja zouden gaan dacht ik zelfs even: hmmm, moet ik me weer verdiepen in allerlei achtergronden over een land. Maar er is niemand die mij iets oplegt, ik deed dat allemaal omdat ik dat zelf wilde weten.

Enfin, toen ik tijdens het avondeten aan de rest van het gezin vertelde dat ik er eigenlijk wel een beetje ‘klaar’ mee ben en ik het niet erg had gevonden als we gepland hadden om 8 maanden te reizen in plaats van 11 maanden, kreeg ik reacties van verbazing. “Het mooiste moet nog komen”, reageerde Tessa, die erg uitkijkt naar Indonesië (onze laatste bestemming na Cambodja). Sander kijkt erg uit naar het bezoek van Dennis, die twee weken met ons mee zal reizen in Cambodja. Marinka geniet nog volop en daar is de rust en tijd om te tekenen en schilderen een belangrijk onderdeel van en bovendien komt Ella naar ons toe in Indonesië. Remco is wat minder uitgesproken maar al pratende kwamen al snel de nuanceringen en verlangt iedereen wel naar huis maar niet in die mate dat het reizen niet meer leuk is. Ik ben blij verrast door hun reactie en dat motiveerde in elk geval alweer om te bedenken wat een bijzonder leven we op dit moment hebben.

Zoals te doen gebruikelijk hebben we voor de reis naar Cambodja ‘all-in’ tickets gekocht, dat wil zeggen dat de reis inclusief vervoer naar de grens met Cambodja zal zijn en vanaf daar met een andere bus naar onze eindbestemming Kratie.

We staan dus keurig op de afgesproken tijd bij de ‘bushalte’. Dit is het restaurantje annex guesthouse waar we onze tickets hebben gekocht. Er stopt een luxe minivan en aangezien we de enige aanwezigen zijn, verspreiden we ons over de aanwezige zitplaatsen. Na zo’n 10 minuten rijden stoppen we bij een kruispunt en de chauffeur maakt ons duidelijk dat we moeten wachten op de bus die vanuit Pakse komt, dan moeten we overstappen. En inderdaad, een kwartiertje later stopt er een grote touringcar die al aardig gevuld is maar waar er nog voldoende zitplaatsen beschikbaar zijn voor ons vijven. Dit ritje duurt hooguit een half uurtje en dan wordt ons duidelijk gemaakt dat we over moeten stappen op een gereedstaande tuk-tuk (zo’n pickup-truck versie). Tezamen met een Australiër nemen we plaats achterin de tuk-tuk en rijden we naar de grens. Waar we in het begin van onze reis steeds een beetje gespannen waren voor een grensovergang zijn we nu een stuk laconieker. Binnen het gezin bespeur ik ook een beetje een uitgelaten sfeer nu we Laos na zo’n 5 weken gaan verlaten en we het onbekende van Cambodja tegemoet zien.

Bij de grens maakt de tuk-tuk rechtsomkeert en worden we opgevangen door een Engels sprekende Laotiaan die voor ons het visumtraject zal begeleiden. De vijf paspoorten én vijf pasfoto’s worden overlegd, formulieren worden in orde gemaakt en het verzoek om 40$ per persoon te betalen. We wisten dat we zoiets moesten betalen maar gingen er gemakshalve van uit dat er wel een geldautomaat zou zijn want we hebben geen dollars op zak. We mogen het ook in Laotiaanse Kip betalen maar omdat we Laos gaan verlaten hebben we niet zoveel Kip meer in contanten. En er blijkt daar dus geen geldautomaat aanwezig te zijn. Het dichtstbijzijnde dorp in Laos danwel Cambodja is kilometers van de grens verwijderd dus wat nu? De Australiër wil ons graag helpen maar heeft ook niet genoeg contanten op zak. Maar, ervaren reizigers zoals wij onszelf inmiddels mogen noemen, maken ons niet druk want het is niet de eerste keer dat er een toerist zonder dollars aan de grens verschijnt. En inderdaad het ‘regelmannetje’ heeft al een oplossing. Het wordt voor ons betaald en wij moeten aan de chauffeur van de minivan, die ons na de grens verder zal brengen, betalen. Deze service is natuurlijk niet voor niks dat kost ons 5$ per persoon en één paspoort wordt als borg, na de grensovergang, aan de chauffeur meegegeven.

Schermafbeelding 2019-05-19 om 23.07.30

Zo lopen we de grens over en aan Cambodjaanse zijde worden we vriendelijk te woord gestaan door de douaniers die het visumwerk van het ‘regelmannetje’ controleren.

 

Schermafbeelding 2019-05-19 om 22.44.27

We zijn in Cambodja!

 

Nu nemen we plaats in een minivan die in een veel slechtere staat is dan we in heel Laos hebben gezien. De airconditioning doet het gelukkig redelijk en we zijn de enige passagiers. Totdat de chauffeur na een kwartiertje een omweg maakt naar een gehucht in de ‘middle of knowhere’ om een heel gezin op te halen. Nu is het busje goed gevuld en rijden we geruime tijd door een groener landschap dan we in Laos hebben gezien. Ook valt ons de fleurige ‘pyamas’ op die veel vrouwen dragen. De minivan waar we in zitten is een gemiddelde van wat er hier over de wegen rijdt. Waar in Laos vooral nieuwe pickups rondrijden zien we hier veel oude auto’s en minivans. Het is ook drukker, meer mensen, meer verkeer en helaas (daardoor) ook meer afval langs de wegen. Wanneer we in het eerste stadje komen stopt de chauffeur bij een geldautomaat zodat wij aan onze financiële verplichtingen kunnen voldoen en wij het in onderpand afgegeven paspoort weer terugkrijgen. Daarna moeten we uitstappen bij een kantoortje om daar op de volgende minivan te wachten.

Schermafbeelding 2019-05-19 om 22.41.24

Om het wachten te veraangenamen kopen we wat te eten en drinken en krijgen daarmee te maken met het Cambodjaanse betalingsverkeer. De meeste prijsaanduidingen zijn in dollars. Je betaalt in dollars, maar wisselgeld onder de 1$ krijg je in Riel terug waarbij 4000 Riel gelijk staat aan 1$.

Die minivan die voorrijdt om ons mee te nemen is in een nog erbarmelijkere staat dan de vorige. Er zitten al een paar mensen in maar we passen er gelukkig nog makkelijk bij. Nu zien we onderweg dat dit soort minivans ook gebruikt worden om zoveel mogelijk vracht mee te nemen, naast de passagiers. De vracht wordt gewoon achterop met touwen gebonden zodat zelfs scooters op die manier meegenomen worden.

Wanneer we in Kratie aankomen vraagt een medepassagier in goed Engels waar we naar toe moeten. Het hotel dat we noemen kent hij en hij geeft aan dat hij daar ook vlakbij moet zijn dus instrueert hij de chauffeur waar te stoppen. De vriendelijke medepassagier ziet er niet Cambodjaans uit en dat klopt want het blijkt een geboren Ghanees te zijn die sinds 6 maanden in Cambodja woont. Als we uitstappen op een plek waar de weg een klein beetje helt, rolt de minivan naar achteren. Vermoedelijk werkt de handrem niet meer en de chauffeur lost dit glimlachend op door de minivan eigenhandig tegen te houden zodat wij onze rugzakken eruit kunnen pakken.

Een kort filmpje van het hele traject vind je hier

Het hotel biedt een tuk-tuk-tour aan waar we de volgende dag gebruik van maken. Een tuk-tuk in Cambodja is een motorscooter met daarachter een kar met twee tegenover elkaar geplaatste banken erin. Met ons vijven passen we daar precies in. Of, als de sfeer omslaat, blijkt het net niet te passen………….

Schermafbeelding 2019-05-19 om 22.31.22

Voor onze eerste bezienswaardigheid, de Irrawaddy Dolfijnen in de Mekong, moeten we zo’n dertig kilometer met de tuk-tuk. De stemming is goed en daar volgen mooie gesprekken uit. Zo hebben we het geruime tijd gehad over wie wat verandert wil hebben aan zijn/haar kamer, als we weer thuis zijn. En terwijl we gezellig zitten te babbelen worden we zo nu en dan enthousiast begroet door kinderen die we passeren. Nadat we vanuit een bootje een paar keer de rug van een dolfijn hebben kunnen zien, stoppen we bij een schildpaddenopvang dat tevens ‘waakt’ over de softshell schildpadden om te voorkomen dat ze uitsterven.

Weer een stukje verder bezoeken we een Boeddisthe tempel waar we eerst heel veel traptreden op moeten om daarna weer terug naar het hotel te gaan. Het is warm, de vermoeidheid slaat toe, de sfeer slaat om en inderdaad dan blijkt de tuk-tuk te klein. Het laatste deel terug wordt zwijgend afgelegd.

Schermafbeelding 2019-05-19 om 22.32.50

Bij het hotel zien we de Ghanees weer die ons vriendelijk begroet. We vragen of hij nog een suggestie heeft voor een restaurant waarna hij de Italiaan aanprijst. Goed, we wandelen naar de Italiaan en de Ghanees komt daar even later ook naar toe. De Italiaanse eigenaar en de Ghanees zijn bevriend geraakt omdat de Ghanees hier meerdere keren per week komt eten. De kinderen zitten aan een eigen tafel en Marinka en ik nodigen de Ghanees uit om aan onze tafel plaats te nemen.  Zo ontstaan er mooie gesprekken waar alle grote onderwerpen (slavernij, armoede, afval etc) de revue passeren. Verrassend dat ik het ‘standaard’ standpunt van de Afrikanen verdedig en hij het standpunt van de Europeanen. Maar juist hierdoor eigenlijk wel verhelderend en verlicht het mijn gemoed een beetje over de verschillen en onrecht in de wereld. Vanwege studie is hij vanuit Ghana naar Zuid-Korea gegaan en daar blijven hangen. Inmiddels getrouwd en kinderen en sinds zes maanden in Cambodja (zonder z’n gezin). In Cambodja werkt hij voor een NGO én geeft hij les aan de universiteit. Zijn opvatting is, samengevat, dat als je er hard voor werkt en de mogelijkheden die er zijn benut, het ook voor iemand uit Afrika mogelijk is om armoede te ontstijgen. En ja, hij heeft te maken met discriminatie maar in plaats van zich er druk over te maken wil hij juist bewijzen dat de vooroordelen op hem niet van toepassing zijn.  Later komt ook de Italiaan erbij zitten zodat ik ook zijn levensverhaal, in het kort, krijg te horen. Hij is helemaal alleen, dus niet het stereotype beeld van de Europeaan met een veel jongere Aziatische vrouw, en is hier in Kratie neergestreken om een pizzeria te beginnen. Hij is al in de vijftig en heeft de wereld over gezworven en dan nu vanaf niets een pizzeria in Kratie beginnen, ik vind dat fascinerend.

Vanuit Kratie reizen we met de bus naar Kampong Cham, een wat grotere plaats aan de Mekong. Hier huren we weer drie scooters en bezoeken daarmee het eiland Koh Pen. Voorheen was dit eiland alleen toegankelijk door een bamboebrug die tijdens ieder regenseizoen afgebroken werd en daarna weer opgebouwd. Sinds 2017 is er een vaste brug en zijn er verharde wegen aangelegd wat voor meer welvaart voor de eilandbewoners heeft gezorgd. De meeste hutjes zijn vervangen door stenen huizen maar toch is het leuk om over dit eiland te ‘cruisen’ met de scooters. Er is overigens wel weer een bamboebrug gebouwd maar die is alleen voor voetgangers toegankelijk (na betaling).

De volgende bestemming is: Phnom Penh, de hoofdstad. Donderdag 2 mei 2019 komen we met de bus aan en laten ons door twee tuk-tuk’s (we hebben immers ook bagage te vervoeren) naar ons appartement brengen. We hebben een appartement geboekt, buiten het centrum, maar mét infinity pool op het dak én fitnessruimte. Bovendien waren we wel weer toe aan een paar dagen een ‘eigen’ stek. Het appartement heeft twee slaapkamers met een tweepersoonsbed en een slaapbank in de woonkamer. Althans, zo stond het op booking.com. Het ziet er allemaal mooi uit, met airconditioning in iedere kamer maar de bank is gewoon een bank, geen slaapbank. Dus, weer reclameren bij de receptionist, ook omdat er geen handdoeken waren en geen beddengoed voor de slaapbank. De receptionist zegt doodleuk dat je op die bank kunt liggen, of dat je ook met z’n drieën in een tweepersoonsbed kunt slapen. Ehhh nee, dat is niet wat we voor ogen hadden en bovendien hebben we een appartement geboekt voor vijf volwassenen, het steeds terugkerende gezeur. Dan biedt hij aan om te verkassen naar een groter appartement met drie kamers, maar dan komen daar wel extra kosten bij. Ehhh nee, dat zijn we niet van plan. Meer opties kan hij niet bedenken dus legt hij het in handen van de manager, die zal hij raadplegen. Wanneer we de deur uit willen voor de lunch en nog steeds geen bericht van de manager hebben gekregen, gaan we zelf bij de receptie maar weer navragen. De manager komt eindelijk naar ons toe en hoort ons aan. Ze reageert vriendelijk, in goed verstaanbaar Engels, en biedt aan om naar een appartement te verkassen met grotere twee-persoonsbedden. Het is nog steeds niet de oplossing naar onze tevredenheid dus stelt ze uiteindelijk voor om een drie-kamerappartement aan te bieden tegen een gereduceerde meerprijs. Dus we moeten wel iets bijbetalen maar dat is maar 10$ per nacht. Akkoord!

Het appartement was al even niet meer verhuurd geweest dus de schoonmaakploeg werd gelijk aan het werk gezet. Ook kregen we een tafelventilator voor als de stroom uitvalt. Schermafbeelding 2019-05-19 om 22.36.46In de lift hing al een mededeling van de directie met de verontschuldiging dat vanwege de droogte er te weinig stroom opgewekt wordt door de waterkrachtcentrales, wat weer resulteert in regelmatige stroomuitval in de stad. Het appartementencomplex heeft hiervoor noodvoorzieningen aangebracht zoals noodverlichting maar ook één stopcontact in het appartement dat blijft werken, daar kunnen we de tafelventilator dan op aansluiten. Ook een stekkerdoos wordt erbij geleverd zodat telefoons e.d. opgeladen kunnen worden. Het appartement bevindt zich op de 19everdieping met een prachtig uitzicht over de Mekong én Phnom Penh. Iedere slaapkamer een eigen badkamer, wifi, keuken, smart-tv, lekkere bank, kortom een geweldig appartement.

Van Phnom Penh zien we niet zoveel maar wel een grote shoppingmall om daar naar de film te gaan. Sander wil dolgraag zo snel mogelijk de Avengers Endgame zien en dat kan prima hier. Met allemaal een 3d-brilletje op is het net alsof we in de bioscoop in Alphen aan den Rijn zitten, net zo weinig publiek maar verder prima beeld en geluid.

IMG_1314.jpg

Een gedachte over “Cambodja (of naar huis?)

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: