Visa run en het voorrecht (of onrecht?)

Ik kende de term niet maar onder backpackers blijkt het tot het standaard vocabulaire te horen. Visa run heeft niets met je creditcard van doen en van rennen is helemaal geen sprake, zo zal blijken.

Tijdens de Thakhek-loop vraagt een gezinslid zich ineens af hoe lang we al in Laos zijn. De achtergrond van deze vraag heeft te maken met het SIM-kaartje dat we voor 30 dagen aangeschaft hebben. Wanneer we ergens zonder WIFI belanden, wordt de hotspot aangezet en kan de hele familie alsnog naar harte lust data consumeren.

Naar aanleiding van bovengestelde vraag rijst ook ineens de vraag hoe het dan zit met ons visum? De vraag blijft onbeantwoord want we zitten in de auto en onze bestemming is Savannakhet waarna we de auto op 21 april in Pakse zullen inleveren.

Vrijdag 19 april komen we aan in Savannakhet, een grote stad naar Laotiaanse maatstaven. De vraag over het visum schiet mij weer te binnen en ik pak mijn paspoort erbij. Het visum is afgegeven op 21 maart en we hebben een visum voor 30 dagen. Dit is zo’n moment waarop de situatie van ‘relaxed op het bed zitten lezen’ ineens veranderd naar de situatie waarin je een probleem hebt en op zoek moet naar opties voor een oplossing. Marinka heeft al op internet gevonden dat bij ‘overstaying’, de gebruikelijke term voor het langer in een land verblijven dan het afgegeven visum toelaat, er een boete betaalt dient te worden van $ 10 per persoon, per dag. Dat tikt aardig aan met z’n vijven dus dat motiveert in elk geval om in actie te komen. De huurauto moet op 21 april in Pakse ingeleverd worden, en dan zouden we gelijk door kunnen reizen naar Cambodja. Het nadeel is dat we dan de ‘4000-islands’ over moeten slaan terwijl dat onze volgende bestemming zou zijn. Doorreizen naar Vietnam? Vietnam kent geen ‘visa-on-arrival’ en moet je dus online aanvragen, waarbij er ca $50 per persoon gerekend wordt. En dan moeten we alsnog de ‘4000-islands’ overslaan.

Dan lezen we op internet over de zgn. ‘visa run’. Savannakhet ligt aan de Mekong en aan de andere kant van de Mekong ligt Thailand. Bovendien heeft Savannakhet één van de Thai-Lao-Friendship-bridges waardoor je hier de grens over kunt. Het idee is dan om Laos te verlaten, Thailand in te gaan en direct weer terug Thailand uit en Laos in, waardoor je een nieuw visum voor 30 dagen krijgt. Dat is een ‘visa run’.

Helaas rekent Laos $35 per persoon voor een visum, wat we dan dus opnieuw moeten betalen. Na de diverse opties afgewogen te hebben besluiten we dat we onze reisplannen niet ineens moeten laten beïnvloeden door die $175 dollar aan visumkosten. We willen langer in Laos blijven dus we moeten morgen (20 april) die visa run gaan doen, dan zijn we nog op tijd en kunnen we de auto 21 april in Pakse inleveren.

Aangezien ik inschat dat de rit tussen Savannakhet en Pakse zo’n vier uur in beslag zal nemen, stel ik voor om vroeg op te staan voor het geval die visa run meer tijd in beslag neemt dan we denken.

Zaterdag 20 april rijden we met de huurauto naar de parkeerplaats bij de ‘friendship bridge’. De tassen nemen we mee om te voorkomen dat we straks wel een nieuw visum hebben maar geen spullen meer. Zodra we de auto verlaten komt er een meneertje naar ons toe die ik, zoals inmiddels gebruikelijk op straat, negeer, maar Marinka staat hem keurig te woord want het blijkt dat hij geld wil hebben voor het parkeren van de auto.

Bij de loketten om Laos te mogen verlaten worden we uit de rij gehaald en verwezen naar het loket dat bedoeld is voor automobilisten. Hier worden we gelijk geholpen door een beambte die zegt: “you are overstaying one day”. Ik lach hem vriendelijk toe en reageer verbaasd maar we moeten met hem mee lopen naar een kantoor. Een dag langer dan je visum toestaat, daar moet blijkbaar een hogere in rang over beslissen. Het Engels is beperkt bij de beambtes maar ik probeer duidelijk te maken dat 30 dagen na 21 maart precies op tijd is. Hij wijst echter op de stempel in mijn paspoort op de pagina naast het visum waarop de datum van 19 april staat. Het is nu 20 april dus één dag te laat. Onverbiddelijk moet er 10$ per persoon afgerekend worden. “We hebben geen dollars, mogen we ook in Thaise Baht betalen?” We kwamen er namelijk achter dat we best nog wat Thaise Baht over hadden. Hij noemt een bedrag en even denken we dat we gematst worden maar als we het later omrekenen dan hebben we gewoon de volle mep betaald, inclusief ongunstige koers. Een bonnetje of iets dergelijks krijgen we niet. Wel krijgen wel een stempel die ons het recht geeft om het land te verlaten.

IMG_3058

 

De volgende fase is de bus, je mag namelijk niet lopend de brug over. Op de plek waar de bus stopt is het inmiddels een flinke drukte. We zijn, zo te zien, de enige (blanke) toeristen, en het is dringen om een plek in de bus. Wanneer de bus voor onze neus binnen mum van tijd vol is, staat de volgende alweer klaar en wurmen we ons naar binnen zodat we in elk geval met z’n vijven tegelijk mee kunnen. Tessa heeft pech en moet staan. Het is maar een kort ritje maar gedurende die korte rit wordt ze ongemakkelijk aangestaard door Laotianen. Ze staat achterin de bus op een deel dat net iets hoger is, waardoor ze nog langer lijkt voor de kleine(re) Laotianen.

Aan de andere kant van het water, de bus rijdt nu weer links, moeten we weer de bus uit en stuiten we op een open tent waaronder lange rijen wachtend staan voor de loketten van de douane, om Thailand in te komen. Het is inmiddels bijna 10 uur en al ruim 30 graden. De tent houdt in elk geval de felle zon tegen maar houdt vervolgens wel de warmte vast. Het is niet helemaal duidelijk of er een verschil is in de rijen dus we kiezen een rij en sluiten keurig achteraan aan. Opvallend is dat de anderen in de rij vrijwel geen bagage bij zich hebben en daaruit trekken we de conclusie dat ze misschien voor werk naar Thailand gaan. Wat ons ook opvalt is dat de meeste mensen in die sauna een vest of trui of zelfs een jas aan hebben, terwijl wij staan weg te smelten in onze t-shirts en korte broeken.

Schermafbeelding 2019-04-25 om 15.51.12

Er lijkt geen beweging in de rij te zitten terwijl achter ons de rij groeit. Dan zien we dat er formuliertjes uitgedeeld worden die je moet invullen. Het blijkt het, inmiddels bekende, ‘visa on arrival’ formuliertje te zijn. Thailand rekent niets voor een visum en over land mag je twee keer per jaar een visum aanvragen terwijl bij aankomst met het vliegtuig dit onbeperkt is. En dan ineens komt er een douanebeambte naar ons toegelopen. Hij vraagt met hoeveel we zijn en na het antwoord gekregen te hebben verzoekt om met hem mee te lopen. Aangestaard door vele Laotianen lopen we de rijen langs naar voren. We moeten heel even wachten en met nog twee anderen (niet-Laotianen, vermoeden we) lopen we achter de beambte aan naar het loket waar de vrachtwagenchauffeurs zich moeten melden. Hier staan we in de schaduw, niet onder die benauwde tent, even te wachten totdat een paar vrachtwagenchauffeurs hun documenten hebben geregeld waarna wij aan de beurt zijn. Hij vraagt hoe lang we in Thailand blijven, want we hebben 1 dag ingevuld, en na onze uitleg over het direct weer terug naar Laos gaan, laat hij ons glimlachend door.

We zijn in Thailand! Nu weer terug zien te komen in Laos. Hiervoor lopen we naar de overkant van de weg en melden ons aan het loket om Thailand uit te gaan. Weer een stempeltje en weer een busticket om de brug over te gaan. Het is nu een stuk rustiger dus we kunnen gelijk met de eerste bus mee. Bij aankomst vullen we de formulieren weer in, halen nieuwe pasfoto’s tevoorschijn en tikken weer 5 x $35 af. Nu zijn we de enige en wanneer we met ons nieuwe visum bij het loket melden zit daar een dame die, na het eerste paspoort gezien te hebben, ons vrolijk doorlaat zonder de andere te hoeven zien. Haar collega naast haar merkt er niets van, die blijft in diepe slaap met z’n mond half open.

Zo staan we tweeënhalf uur later weer in Laos. Ruim tweehonderd euro lichter, maar we mogen weer 30 dagen ongestoord verblijven in dit mooie, maar nu wel heel erg warme, land.

In de auto is er wat gemopper over het ‘gedoe’ alleen maar voor een visum. Remco merkt op dat dat in Nederland toch een stuk makkelijker is, je kunt zo de grens over! Dit is het moment om ze te wijzen op onze bevoorrechte positie, simpelweg omdat we in Nederland geboren zijn. Dat het eigenlijk bijzonder onrechtvaardig is dat wij niet in die rij hoeven te wachten bij de Laotiaanse grens maar een ‘voorkeursbehandeling’ krijgen, alleen maar omdat we blank zijn. Dat we als Nederlander in vrijwel elk land toegang krijgen terwijl Nederland zelf enorm streng is in het toekennen van visa voor (bijvoorbeeld) Aziaten. In de muziekindustrie is er nu ophef ontstaan over de absurde werkwijze van het Verenigd Koninkrijk bij de afhandeling van visumaanvragen door muzikanten uit Afrikaanse landen die uitgenodigd zijn om te komen optreden. Een visumaanvraag moet men bij de ambassade doen, na betaling van ca 60 Euro, die vervolgens hun paspoort vasthoudt totdat de aanvraag is afgehandeld. 50 procent van de aanvragen uit Afrikaanse landen wordt afgewezen, bij een afwijzing wordt er geen geld gerestitueerd.

Ons Nederlandse paspoort geeft ons zoveel vrijheid wat je je pas realiseert op momenten dat het ongemakkelijk voelt.

citaat van het artikel ‘Het westerse paspoortprivilege’  uit 360 ‘Het beste uit de internationale pers’:

Het paspoortprivilege is een onhoudbaar onrecht dat een enorme, onbelichte rol speelt in het migratiedebat en de migratie-‘crisis’. Degenen die zich gelukkig mogen prijzen met een geprivilegieerd paspoort – vrij reizen over de aardbol, fluitend langs vriendelijk glimlachende douaniers wandelen met een inreisstempel voor een verblijf van negentig dagen, gaan en staan waar je maar wilt zonder een berg aan bewijsmateriaal te moeten overleggen om officieel aan te tonen dat je een respectabel mens bent – zijn zich vaak niet eens bewust van de zeldzame macht die ze bezitten. Slechts een piepkleine minderheid is deze zalige onwetendheid en die vorstelijke behandeling gegund.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: