Noord -Thailand, zijspan en huurauto

Donderdag 7 maart 2019

We vliegen vanuit Rangoon/Yangon (Myanmar) naar Chiang Mai (Thailand). De online geboekte huurauto staat keurig voor ons klaar als we door iemand van het verhuurbedrijf bij aankomst opgewacht worden. Weer even wennen dat het verkeer hier links rijdt, met een vreemde auto in een vreemde stad. Gelukkig is het niet ver vanaf het vliegveld naar ons hotel. Door een vergissing met de datum verblijven we één nacht in een hotel in de stad en vertrekken de volgende ochtend naar ons geboekte AirBnB-huis buiten de stad. Het huis bevindt zich in een wijk waarvan de toegangsweg bewaakt wordt en voorzien is van een metershoge betonnen omheining. Heerlijk om weer even een huis voor onszelf te hebben. De auto biedt ons de gelegenheid om naar een behoorlijke supermarkt te Schermafbeelding 2019-03-29 om 17.56.19rijden zodat we inkopen kunnen doen om zelf weer eens iets te bereiden. Aldaar vinden we alle ingrediënten om: hutspot te maken! Ondanks de temperatuur van ruim 30 graden hebben we allemaal zin in hutspot. Ooit heb ik thuis een keer hutspot gemaakt met salami (dat is namelijk een stuk sneller klaar dan een gehaktbal of draadjesvlees) en daar was iedereen (vooral Tessa) zo enthousiast over dat ik dat recept nog vele keren herhaald heb. Ook nu wordt het dus hutspot met salami. Het is heerlijk, vooral omdat het vrijwel exact smaakt zoals thuis. Alleen de salami is net ietsje anders, maar twee keer knipperen met de ogen en de hele pan is leeg.

Met de huurauto maken we een dagtochtje naar Bus Tong Sticky Waterfall. Deze waterval heeft zijn naam te danken aan de bijzondere eigenschap van de rotsen waar het water overheen spoelt. Deze rotsen zijn namelijk heel ruw en niet, zoals bij alle andere watervallen, glad. Je kunt dus de waterval via de rotsen afdalen en beklimmen.

Schermafbeelding 2019-03-29 om 18.53.35.png

We hebben het huis voor 3 nachten gehuurd met het idee om het met een paar dagen te verlengen als het goed bevalt. Dat doet het, dus we vragen de verhuurder (via internet, want niet in levende lijve ontmoet) wat het ons zou kosten om ons verblijf met twee nachten te verlengen. Tot onze verbazing noemt ze een bedrag dat, teruggerekend naar de prijs per nacht, hoger is dan we initieel via AirBnB hebben betaald. Wetende dat AirBnB altijd schoonmaakkosten én servicefee in rekening brengt, hadden we er op gerekend dat het goedkoper zou zijn als we rechtstreeks, dus zonder tussenkomst van AirBnB, nog twee dagen langer konden blijven. We leggen e.e.a. voor aan de verhuurder maar ze blijft bij haar prijs. Dan besluiten we om verder te reizen naar Pai.

De huurauto kunnen we inleveren bij het busstation van waaruit we met de minivan in vier uur tijd over bergweggetjes worden gereden naar Pai. De reis met de minivan vol Schermafbeelding 2019-03-29 om 17.56.44toeristen, geeft ons al een beetje een inleiding van wat ons te wachten staat in Pai. Een gehuchtje dat leeft van de vele backpackers die daar naartoe reizen omdat……… er zoveel backpackers komen. Zo werkt dat met backpackers, net zoals wij naar Pai afreizen omdat we gelezen hebben dat het zo’n ‘laid-back’ sfeer heeft met allemaal leuke koffietentjes en restaurantjes. Ons hotel bevindt zich net buiten het stadje en als we het terrein oprijden met de taxi (een pick-up-truck met open laadbak) worden we al gelijk enthousiast. Het hotel bestaat uit een aantal ‘lodges’ in mierzoete kleuren, met daarvoor levensgrote objecten in de vorm van snoepjes. Ook het grote zwembad is direct zichtbaar als we naar de lobby lopen.

Vanaf het terras bij het zwembad heb je mooi uitzicht over de omgeving met de bergen. Althans, dat hebben we heel even gehad want de smog zorgt er voor dat er een bruine waas tussen ons en de bergen hangt. Ik heb een app gedownload waarop de PHOTO-2019-03-14-09-28-36luchtvervuiling wordt aangegeven op basis van de Air Quality Index. Over de hele wereld kun je zien welke steden de hoogste luchtvervuiling heeft. En jawel, op dat moment bevinden wij ons op ‘recordhoogte’. Nergens ter wereld is de lucht zo vervuild als in Pai. De AQI geeft 415 aan, ter vergelijking: Amsterdam op dat moment 1 (het is dan wel nacht in Amsterdam, maar toch). Op straat zie je veel mensen met mondkapjes lopen maar als ik het goed begrijp heeft dat niet zoveel zin omdat juist de gevaarlijke deeltjes zó klein zijn dat die langs de kieren en zelf door de goedkope mondkapjes gaan. Van de smog hebben wij gelukkig geen fysieke last. Het is vooral dat er geen blauwe lucht is en je de bergen niet kunt zien.

Wij hebben bedacht om naar watervallen op de scooter te gaan, wat de meeste toeristen hier doen. Op internet lees je echter dat er veel ongelukken gebeuren omdat de wegen verraderlijk slecht kunnen zijn, en daarbij erg steil en bochtig. Net als in Nederland heb je in Thailand een motorrijbewijs nodig om op z’n scooter te mogen rijden (ze zijn allemaal minimaal 100cc, en dus geen bromscooters). De verhuurder maakt het echt niks uit of de huurder bevoegd is om te rijden of niet, want je bent toch niet verzekerd en als je brokken maakt kun je je portemonnee trekken. Hoewel Sander inmiddels al wel wat scooter ervaring heeft opgedaan tijdens de reis, ben ik toch wat voorzichtig geworden. Vooral wanneer we vlak voor ons vertrek naar Pai in een Facebook-groep een ervaring lezen van een Nederlands stel van begin 60 dat in Pai onderuit is gegaan. De bestuurder was een ervaren motorrijder en ze stonden vrijwel stil, maar kwamen toch ten val. De man breekt hierbij zijn heup én bekken en wordt afgevoerd naar het ziekenhuis in Chiang Mai, waar vrouwlief zich ‘doodverveelt’ en haar dagen doorbrengt met ziekenhuis bezoekjes.

Maar dan zie ik bij ons hotel een aanplakbiljet waar ik helemaal blij van wordt. In goed Engels wordt de verhuur van een scooter met zijspan aangeprezen. Het is wat duurder om te huren dan een gewone scooter maar dan kunnen we met z’n drieën met het zijspan en de andere twee met een gewone scooter. De scooter met zijspan wordt keurig bij het hotel voorgereden en na een korte instructie door de engelse eigenaar inclusief een testrondje, gaan we op pad.

IMG_8653

Aangezien we aan het einde van het droge seizoen zitten staan de watervallen vrijwel droog, maar de rit er naar toe maakt een hoop goed. Op de terugweg stoppen we nog even bij de ‘landsplit’. Het betreft hier een boerenfamilie dat in 2008 getroffen werd door seismologische activiteit waardoor hun land ineens openspleet en hierdoor onbruikbaar voor het telen van hun gewassen. Later is dit in 2009 en in 2011 nog eens gebeurd wat het stukje land heeft omgetoverd in een wonderlijke kloof. De familie heeft hier echter slim op ingespeeld door er een attractie van te maken en zo hun inkomen te vergaren, maar wel op een heel vriendelijke manier. Als je aankomt wordt je welkom geheten en uitgenodigd om de kloven te bekijken. Je moet hiervoor een paadje op lopen naar boven en via de kloof loop je weer terug. Met een kwartiertje kun je wel weer terug zijn. Dan krijg je verse Roselle sap aangeboden en gedroogd fruit en het enige wat ze als tegenprestatie vragen is: een donatie. Wij vinden het wel een leuke plek om even uit te rusten en vinden het sapje wel lekker (althans, Marinka en ik). Na onze, blijkbaar gulle donatie, komen ze met allemaal hapjes aan bereidt van producten die ze zelf geteeld hebben.

Een andere dag maken we een tochtje naar een natuurgebied met zeer grote diepe kloven. Ik vind het een fascinerende omgeving en terwijl we daar doorheen lopen probeer ik te zien wat het zo fascinerend maakt. Dit is wat ik er van kan maken: Over gelige steenachtige paadjes lopen we langs de afgronden van de kloven, dalen af naar de bodem en klimmen weer omhoog. Het is erg warm en de grond gortdroog, bezaaid met bladeren. Je krijgt het idee dat je met de herfst te maken hebt als je al die bruine bladeren op de grond ziet liggen tussen al die kale bomen. De temperatuur strookt echter niet met die herfst-beleving en bovendien hebben veel bomen groene knoppen die op openspringen staan wat juist weer een associatie heeft met het voorjaar.

Met onze zijspan hebben we veel bekijks, vooral als we door het stadje rijden. Het zijspan rijden gaat mij ook steeds beter af. Het ‘gevoel’ van motorrijden moet je uit je hoofd zetten want als je de bocht om wilt heb je echt het stuur nodig terwijl je met een motor meer je lichaam gebruikt (net als bij fietsen eigenlijk). Doordat alleen het achterwiel van de scooter aangedreven wordt, en het zijspan aan de linkerkant zit heeft het voertuig de natuurlijke neiging om naar links te gaan. Daar kun je handig gebruik van maken als je linksaf gaat en je geeft een beetje extra gas gaat ie veel soepeler door de bocht dan als je afremt. Zo is het dus bij een rechterbocht beter om op het juiste moment even gas terug te nemen.

c0980fb6-f9a8-4dee-836c-b6cdf64dd247

Vanuit Pai vertrekken we op zaterdag 16 maart naar Chiang Rai. Hiervoor moeten we eerst weer met een minivan door de bergen terug naar Chiang Mai en vanuit daar met een bus naar Chiang Rai. Marinka heeft op internet een blog gevonden van een stel dat een driedaagse tocht met een huurauto heeft gedaan vanuit Chiang Rai. De beschrijving maakte ons ook enthousiast en daarom weer een auto gehuurd. Deze keer gekozen voor een wat grotere auto zodat de tieners achterin ook een beetje behoorlijk kunnen zitten. De huurauto moeten we ophalen bij het vliegveld van Chiang Rai en het is inmiddels al donker als we daar aankomen. De gehuurde Nissan Xtrail is toch wel groot nu we er voor staan. Met de verlichting van een mobiele telefoon moeten we samen met de verhuurder de auto inspecteren op beschadigingen en na ondertekening van het contract met een eigen risico waar ik liever niet te lang over nadenk, kunnen we vertrekken. Lieve help, wat een electronica en knopjes in vergelijking met de vorige huurauto (een Toyota, type sedan). Gelukkig is het niet erg ver naar het guesthouse dat we voor 1 nacht geboekt hebben.

Het guesthouse is van een familie dat oorspronkelijk uit Bangkok komt en hier een paar jaar geleden een stuk grond heeft gekocht. Ze hebben daar een huis op laten bouwen en achter in de tuin een viertal ‘lodges’. De man des huizes spreekt vrij goed Engels en is een jonge, enthousiaste vader van twee kleintjes. Hij is in het dagelijks leven advocaat, maar aangezien het weekend is, is hij de volgende ochtend ook nog in en om het huis.

Na het ontbijt wil ik met behulp van de handleiding bestuderen hoe alles van de Nissan Schermafbeelding 2019-03-29 om 17.55.53werkt. Vooral omdat we de bergen in gaan wil ik weten hoe je de automaat omzet naar manuele bediening. In het handschoenenvakje (ik blijf het een grappig woord vinden omdat geen mens dat vak nog gebruikt voor z’n handschoenen) vind ik inderdaad een dikke handleiding. Als ik hem echter open sla, blijkt alles in het Thais te zijn, en dus voor mij onleesbaar. Ik roep de hulp in van de vriendelijke gastheer die in de auto eerst goedkeurend om zich heen kijkt en vervolgens de handleiding gaat bestuderen. Mijn indruk is dat hij weinig affiniteit met techniek heeft en ook geen ervaring heeft met zo’n moderne auto. Maar tekst kan hij wel opslaan dus hij stelt voor om samen een proefritje te maken, hij weet een leuke helling vlakbij. Samen rijden we naar een weggetje dat inderdaad omhoog gaat naar een tempel. Zijn uitleg gecombineerd met wat ‘trial-and-error’ resulteert erin dat ik snap hoe het werkt en kunnen we weer snel terug. Nu het licht is en ik wat beter weet hoe alles werkt, zit ik toch wat relaxter achter het stuur als we beginnen met onze ‘road trip’.

Doorgaans als we op vakantie gaan, gaan we met de auto en is er in de loop der jaren een traditie ontstaan om ieder jaar een cd samen te stellen met muziek die we leuk vinden. Toen de kinderen nog jong waren was het vooral muziek die ik leuk vond en de laatste keer was het vooral de muziek die de kinderen leuk vonden met tussendoor een liedje van mijn keuze. Nu we weer met z’n vijven met de auto op pad zijn, we de muziek via bluetooth zelf kunnen bepalen, heerst er een vakantiestemming. Het heeft bijna iets decadents om ‘op vakantie’ te gaan tijdens het reizen.

De kwaliteit van de weg is goed, de bergachtige omgeving mooi (groen), weinig verkeer en de huurauto comfortabel.

Aan het einde van de middag, vlakbij de grens met Laos, zien we langs de weg een hotel dat er wel redelijk uitziet. Op onze vraag of er plek is voor vijf personen komt een bevestigend antwoord en de man in kwestie loopt mee om de twee kamers aan de weg te laten zien. De kamers zien er goed uit en op de vraag wat het kost krijgen we “800bht” als antwoord. Prima. Moeten we ons ergens inschrijven, heb je onze paspoorten nodig? “No, money”. Oh oké. Dan blijkt ineens dat de beste man 800bht per kamer wil hebben. We hadden nu natuurlijk moeten gaan onderhandelen maar gaan akkoord. Is het met ontbijt? Ja, is het antwoord.

Aan de overkant van de straat zien we een tentje waar we wat kunnen eten en tegen zonsondergang rijden we naar hét uitzichtpunt dat die mensen van het blog hadden beschreven. Over een enorm steil weggetje rijden we tot aan een soort parkeerplaats. Ik ben blij dat onze huurauto genoeg vermogen heeft, want zou niet graag halverwege de helling stil komen te staan. Vanaf de parkeerplaats is het nog een paar honderd meter lopen tot het uitzichtpunt dat tevens de landsgrens Thailand – Laos aangeeft. Vanwege de smog is er geen mooie zonsondergang te zien maar we willen hier terugkomen tijdens zonsopkomst en weten nu in elk geval de weg. Op de weg terug naar beneden komt de manuele bediening van de automaat van toepassing zodat je op de motor kunt afremmen en je meer controle over de auto hebt.

De tieners hebben er voor gekozen om te blijven liggen dus gaan Marinka en ik rond 6:00 uur, in het donker, met de auto weer over het steile weggetje naar boven. Wanneer we bij het uitzichtpunt zijn, zijn er nog een paar andere toeristen waaronder een luidruchtig groepje Chinezen. Op dit uur van de dag zoek je sereniteit bij je uitzicht en geen gekrakeel van Chinezen die in allerlei formaties foto’s willen maken bij de aanduiding van de landsgrens. Helaas was ook de opkomende zon vertroebeld door de smog waardoor we het weer snel gezien hebben.

Terug naar het hotel om met elkaar te ontbijten en onze ‘road trip’ te vervolgen. Als we bij het hotel aankomen is de deur aan de buitenkant op slot. Onze hotelkamers hebben een eigen ingang vanaf de straat dus wij kunnen er in en eruit, maar we willen nu ons ontbijt. We rammelen aan de deur en vanaf de overkant van de straat komt iemand naar ons toe. Ze spreekt geen woord Engels en geeft met gebaren aan, wat wij zelf ook al hadden geconstateerd: de baas is er niet. Het vroege opstaan heeft bij mij al een lichtontvlambaar effect en geconfronteerd worden met een hoteleigenaar die even snel geld wilde verdienen en een lange neus trekt want hij staat toch nergens vermeld om een slechte review te geven, brengt eigenschappen bij mij naar boven die met de ratio niet te rechtvaardigen zijn. Gelukkig is er nog wat tijd nodig om alles in de auto te laden zodat mijn ergste ideeën over in welke staat we de hotelkamers zullen achterlaten, in mijn brein alweer via de ratio zijn afgeserveerd. Als we eindelijk vertrekken is de enige vorm van genoegdoening, of uiting van ons ongenoegen, het openlaten van een kamerdeur………… Dat zal ‘em leren!

We beginnen vandaag dus zonder ontbijt aan de eerste kilometers waarbij het hele gezin geconcentreerd naar buiten staart om een signaal te geven zodra er een mogelijk tot ontbijten wordt waargenomen. Na een paar uur verslapt de aandacht en wordt de ergste honger gestild met koekjes die wij bij een shop langs de weg hebben aangeschaft.

Onderweg hebben we hem al een paar keer van een afstand gezien maar aan het einde van de middag komen we bij de Mekong. Deze rivier ontspringt in China en kronkelt zo’n 4000km door diverse landen, waaronder Laos, naar het zuiden. We besluiten het hotel uit het blog op te zoeken, om een ervaring van de vorige nacht te voorkomen. Voordat we echter naar het hotel gaan, nemen we eerst een kijkje bij het drielanden-punt. Hier komen Thailand, Myanmar en Laos samen.

Onze hotelkamer heeft uitzicht op de Mekong, hoewel, of misschien wel juist omdat, er een lap grond tussenzit, is het een mooi weids uitzicht.

Schermafbeelding 2019-03-29 om 18.56.15

Dinsdag 19 maart rijden we het laatste stuk van onze road trip om weer te eindigen in Chiang Rai. Maar eerst brengen we nog een bezoek aan het museum: Hall of Opium. We bevinden ons namelijk in de zogenaamde Golden Triangle. Dit heeft te maken met het verbouwen van papaver en de productie van opium in deze regio en de mogelijkheid het, via de moeilijk bereikbare grensovergangen, de grenzen over te smokkelen. In dit museum leer ik dat de Britten destijds in India Schermafbeelding 2019-03-29 om 18.57.07op grote schaal papaver gingen verbouwen om dit vervolgens te verhandelen met China. China betaalde grif voor de papaver in, met name, zilver. Dit had als gevolg dat China in ruil voor haar kostbare grondstoffen grote groepen verslaafde inwoners kreeg. De Chinezen vonden dat het op enig moment genoeg was en dat de strikte handelsvoorwaarden maar eens nageleefd moesten worden. Toen ze een zending opium van de Britten in zee wierpen om het te vernietigen was dit aanleiding voor de Britten om de eerste opium-oorlog te beginnen, die ze vervolgens wonnen. Gevluchte Chinezen hebben in Noord-Thailand de papaver productie opgezet maar de grootste producent van opium (na Afghanistan) is Myanmar. De Thaise overheid heeft overigens vanaf de eerste opium-conventie (begin 1900) bijgedragen aan de bestrijding van opiumhandel. Het heeft toch nog heel wat jaren geduurd voordat Thailand de papaver-productie structureel heeft kunnen aanpakken. Veel controleurs waren corrupt en het noorden van Thailand waar het verbouwd werd, was moeilijk toegankelijk. Door het aanreiken van alternatieven is het uiteindelijk wel (grotendeels) gelukt. Eén van de alternatieven hebben we ook bezocht. Een soort Keukenhof maar dan in Thailand. Erg mooi om te zien en met een klein zip-line parcourtje is ook de jeugd weer blij gemaakt.

Nadat we weer terug zijn in Chiang Rai, en de huurauto toch nog tot onze beschikking hebben, bezoeken we nog een buddhistische tempel: Wat Rong Khun. Hoewel we al een beetje “tempel-moe” zijn, is dit toch wel een hele bijzondere. Een lokale kunstenaar heeft de oude vervallen tempel opnieuw opgebouwd, volledig in wit en voorzien van allemaal kunstzinnige afbeeldingen. Binnen in de tempel vind je op de muur zelfs afbeeldingen van Michael Jackson, The Terminator, Harry Potter en nog veel meer bekende figuren. De boodschap hiervan zou zijn: “people are wicked”. In elk geval een veel bezochte tempel waar je, als een van de weinigen, entree voor moet betalen maar toch de moeite van het bezoeken waard is.

Schermafbeelding 2019-03-29 om 18.57.21

’s Avonds leveren we de auto weer in op het vliegveld van Chiang Rai. Ik ben toch altijd weer blij als we zo’n huurauto ongeschonden inleveren en geen discussie hoeven te voeren over de absurde hoge eigen bijdrage in het geval van een (vermeende nieuwe) beschadiging.

IMG_8971

Donderdag 21 maart 2019 vertrekken we met de bus naar Chiang Khong om vanaf daar de grens over te gaan naar Laos. Omdat het de verjaardag van Gert-Jan (broer van Marinka) is, positioneren we ons voor bovenstaande in bloei staande struik om het gebruikelijke ‘lang-zal-die-leven’ op te nemen. De eigenaar van het guesthouse ziet ons staan en biedt aan de foto voor ons te nemen, zo hebben we weer een familieportret.

De grens bevindt zich halverwege de Mekong rivier dus de douane-formaliteiten vinden aan de Thaise oever plaats én aan de Laotiaanse oever. Er is een speciale busverbinding voor deze procedure nadat je de Thaise douane gepasseerd bent. Met alle toeristen stappen we in de touringcar die vrijwel ongemerkt vlak voor de brug (de ‘Fourth Thai-Lao Friendship Bridge) van de linkerrijbaan overgaat naar de rechterrijbaan. In Laos rijden ze namelijk rechts, dat zal vast de Franse invloed zijn. Aan de andere kant van de Mekong moeten we weer allemaal een formulier invullen om een ‘visa on arrival’ te kunnen aanschaffen. De prijzen per land worden genoemd in US dollars maar je mag ook in Thaise baht of in Laotiaanse Kip betalen. Gelukkig is er ook een geldautomaat en kunnen we ons eerste miljoenen pinnen. Jawel, 1.000.000 kip staat ongeveer gelijk aan 100 euro en we moeten 35 dollar per persoon betalen dus dan hebben we een paar miljoen nodig. Naast het formulier en de miljoenen moet je ook een pasfoto inleveren. Zo voorbereid als we zijn, kunnen we die eenvoudig overleggen en ook hier verandert de ogenschijnlijk chagrijnige douanebeambte in een vriendelijke vent als hij Remco ziet. We zijn in Laos!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: