Inle Lake en de egoistische reiziger

Zaterdag 2 maart 2019

Vanuit Bagan gaan we met de bus naar Kalaw. De bus is het formaat van een touringcar maar dan met minder zitplaatsen erin. De beschikbare zitplaatsen zijn hierdoor lekker ruim en de stoelen lijken op vliegtuigstoelen zoals je die hebt op intercontinentale vluchten. Kalaw is blijkbaar niet een hele populaire bestemming want er zitten, naast ons vijf, maar zo’n 8 andere passagiers in de bus. Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.35.52Onderweg krijgen we een doosje met wat snacks en later een dekentje, allemaal denken we gelijk weer terug aan de goed verzorgde busreizen in Brazilië. Het dekentje is niet helemaal voor niets want de airconditioning staat aan waardoor het in korte broek en t-shirt best fris wordt.

De weg naar Kalaw is soms erg bochtig omdat we de bergen in gaan. Er wordt flink aan de weg gewerkt om deze te verbreden, veel auto’s en busjes maken daar gebruik van om via het aangebrachte zand de weg af te snijden en zo de touringcars en vrachtauto’s in te halen. Als we eind van de middag in Kalaw aankomen zijn we ongeveer een kilometer gestegen en dat merken we aan de temperatuur, vooral na zonsondergang.

Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.34.32

Zondag 3 maart 2019

Vandaag worden we opgehaald voor een tweedaagse trek. Onze bagage wordt voor ons naar het eind punt (Inle Lake) vervoerd en we moeten de spullen die we nodig hebben voor één nacht in kleine rugtassen doen die we zelf meedragen. Maar we starten met een heerlijk ontbijt in het hotel. De dame blijft met eten aankomen want, we gaan een trek doen dus moeten we goed eten. Een flauwe woordspeling tussen trek en eten is nu gauw gemaakt maar dat zou…..ehhh….flauw zijn. We verorberen de omelet, toast, pannenkoeken en vers fruit waarna we naar het kantoor gebracht worden dat onze trek organiseert. Hier wordt onze bagage neergezet en ontmoeten we onze gids Tayzar. Ook ontmoeten we weer het Zwitserse stel (Jonas en Jasmin) dat in hetzelfde hotel verbleef als wij, in Bagan. We hebben toen al een hele avond gezellig zitten babbelen en aangezien ook zij hetzelfde plan hadden als wij leek het ons leuk om met elkaar één groep te vormen. Normaal gesproken is de groep maximaal 6 personen maar op ons verzoek wilden ze wel een uitzondering maken.

Met twee auto’s worden we naar het beginpunt gebracht, zo’n drie kwartier rijden vanaf Kalaw. De temperatuur is nu nog aangenaam en het parcours nog redelijk vlak. Het is heerlijk om door de velden te lopen zonder verkeer en met maar weinig bebouwing. Sinds oktober is het droge seizoen begonnen en dat is goed te zien. Overal is de grond gortdroog en toch worden er gewassen verbouwd. Veelal gewassen die niet zoveel water nodig hebben en de vele bomen zijn blijkbaar bestand tegen de lange periodes zonder regen.

Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.35.09

Al snel wordt het warmer en gaan de vesten/truien uit. Tayzar spreekt goed Engels en stopt regelmatig voor een ‘waterpauze’. Tijdens het lopen wordt er veel gepraat in wisselende samenstellingen. Leuk om te zien dat Jasmin en Jonas het ook goed met onze tieners kunnen vinden.

Op enig moment zien we een paar mannen met bamboe aan het werk waar we uitgebreid bij staan kijken en via de Tayzar allerlei vragen aan stellen. Twee zijn er bezig met het snijden/hakken van mooie lange repen en een ander is bezig met het ‘weven’ van een mand van die repen. Zo maken ze vier manden per dag die verkocht worden voor ca € 4 per stuk. Op een afstandje staat een groepje vrouwen nieuwsgierig en glimlachend te kijken naar het tafereel met de toeristen.

Tayzar loopt tijdens dit seizoen bijna dagelijks deze route met toeristen en toch wordt hij regelmatig aangesproken door de lokale bevolking onderweg. Het blijkt dat in veel gevallen de enthousiaste reacties van de mensen veroorzaakt wordt door het zien van die kleine blonde jongen. Toeristen hebben ze hier dan misschien al wel vaker voorbij zien lopen maar nog niet eerder een blank kind.

Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.08.36

De lunch nuttigen we in een gebouwtje met een golfplaten dak en muren van bamboe, zoals de meeste huizen die we onderweg tegenkomen. De organisatie van onze trek heeft  ook een kok in dienst die op z’n scooter vooruit is gereden en een heerlijke uitgebreide lunch heeft bereid. Noodles met groente en gebakken ei, avocado-salade en veel vers fruit.

Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.08.02

Het is een goed geplande lunch-pauze want hierna moeten we wat hellingen op klimmen en daar kun je wel wat extra energie voor gebruiken. We komen bij een dorpje en stoppen bij een van de bamboehuisjes op palen. Het is alweer tijd voor een theepauze. Buiten staan twee koeien aan een kort touw ons aan te staren. Onderaan de trap moeten we de schoenen en sokken uittrekken alvorens de woning op de eerste ‘etage’ te betreden. Daar komen we in een ruimte zonder meubels met bamboematten op de bamboevloer. We nemen plaats op de grond en de ‘vrouw des huizes’ komt met thee en zelf gemaakte snacks. Tayzar vertelt dat de vrouw hier samen met haar 30-jarige dochter woont nadat haar man is overleden en de andere twee dochters ingetrokken zijn bij hun echtgenoten. In dit dorp zijn de meeste mensen analfabeet en spreken ze alleen Pyu. Ze spreken dus geen Birmees en alleen omdat de gids zo vaak bij deze vrouw komt, kunnen ze een beetje met elkaar communiceren in het Birmees. Naast de ruimte waar wij zitten is de keuken en de slaapkamer van de vrouwen. De keuken bestaat uit één klein houtvuurtje waar een ketel boven hangt, dat is alles. Hier ‘produceert’ ze ook de snacks van gefrituurde bonen die als gereed product in grote zakken klaar liggen om verkocht te worden. De weg naar de stad is, volgens de Tayzar, verbeterd waardoor de kinderen nu daar naar school kunnen en er met een motorscooter handel naar de markt in de stad gebracht kan worden.

Als we weer verder lopen door het prachtige landschap, de zon de horizon al in zicht heeft en hierdoor de kleuren nog beter uit laat komen moet ik denken aan ‘Telegraph Road’ van de Dire Straits. Ik ken de tekst niet uit mijn hoofd maar toch heb ik sterk het gevoel dat deze song past bij mijn gedachten over het dorpje waar we thee gedronken hebben.

Ik vraag aan Tayzar wat volgens hem in de nabije toekomst zal gebeuren als de jeugd beter is opgeleid. Zelf vermoed ik namelijk dat de jeugd dan niet meer terug wil naar het dorp omdat ze in de stad een beter leven én wellicht een baan kunnen krijgen. Tayzar denkt dat de jeugd de opgedane kennis zal gebruiken om de landbouw te verbeteren en zo ten gunste komt van hun dorp. Wie ben ik om daar mijn twijfels over te uiten?

Wanneer we het hoogste punt bereikt hebben zien we aan de ene kant in de verte het Inle Lake terwijl we aan de andere kant de zon achter de horizon zien zakken.

Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.34.24

Nu is het nog maar een klein stukje dalen tot het dorpje waar we de nacht zullen doorbrengen. We komen aan bij een stenen huis met golfplaten dak, dat ook dienst doet als winkeltje voor de inwoners van het kleine dorpje. Het diner wordt genuttigd op de grond, wat voor ons westerlingen niet heel comfortabel is, zeker zonder steuntje in de rug. Ook nu heeft de vooruitgereden kok weer een heerlijk maal bereid maar weer zoveel dat er nog een hoop overblijft.

 

Na het eten zitten we met Jonas en Jasmin buiten, onder het genot van een biertje, de belevenissen van vandaag door te nemen. Het bezoek aan de dame waar we de theepauze hadden, had mij veel aan het denken gezet. Waarom worden we als toerist hier naar toe gebracht? Is het een toeristische attractie om te zien hoe ‘arm’ mensen leven? Sander zei later nogal treffend dat we in Nederland bij het Archeon (archeologisch pretpark in Alphen aan den Rijn) dingen te zien krijgen die hier tot het dagelijks leven behoren. Die vrouw krijgt uiteraard betaald voor ons bezoek waarmee het idee van een ‘toeristische attractie’ alleen maar versterkt wordt.

In mijn blog over de Pantanal (in Brazilië) schreef ik al over het ‘waarom’ van het reizen. Mijn conclusie was toen dat het reizen de nieuwsgierigheid prikkelt en dat dat als een soort ‘opium’ voor de hersenen werkt.  Nu trek ik die gedachte nog wat verder door en realiseer me dat het dus eigenlijk een vrij egoïstische bezigheid is, reizen. Graag willen we onszelf geruststellen dat het ook goed is voor de lokale bevolking omdat we geld uitgeven maar het blijkt dat dat geld meestal terechtkomt bij de mensen die het al beter hebben dan anderen (denk aan de hoteleigenaren). Bovendien is het evident dat een gemeenschap verandert als er toeristen komen. Er verrijzen hotels en restaurants, souvenirwinkels en agentschappen voor dagtrips, taxiritten etc. De prijzen van grond en vastgoed schieten omhoog waardoor het voor de lokale bevolking niet meer te betalen is.

Jasmin en Jonas blijken ook vaak stil te staan bij de consequenties van het backpacken. Wat betreft ons bezoek aan de ‘thee-dame’ relativeert ze dat het volgens haar veel verschil maakt wat je uitdraagt en hoe je gedrag is. Door daar geruime tijd te zitten, te glimlachen naar de dame, vragen te stellen (via de gids) over hun leven, respect te hebben voor hun geloof en dankbaarheid te tonen voor de aangeboden versnaperingen. Ik vind het een geruststellende invalshoek en berust me in het feit dat we nu eenmaal niet de wereld kunnen veranderen. Ook gun ik iedereen de gemakken van de middelen die ons ook ter beschikking staan. Het zou hypocriet zijn als we zouden willen dat ze vooral zo blijven leven omdat we dat als toerist graag zien. Dan wordt het echt een soort ‘Archeon’ en ‘aapjes’ kijken.

Onze slaapplaats is op de eerste etage in een ruimte Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.09.14waar vijf binnententjes van koepeltenten staan opgesteld met daarin twee dunne matrasjes, dekens en kussens. Het is een grappig gezicht om die tentjes zo te zien staan maar het zal in elk geval helpen tegen muggen. De volgende ochtend gaan we na het ontbijt om ongeveer 8.00 uur weer op pad. Het is nog fris maar dat maakt het lopen een stuk prettiger dan als de zon hoger aan de hemel staat en we weinig schaduw hebben.

Onderweg wordt Tayzar regelmatig aangesproken door mensen die we op het land of langs de kant van de weg passeren. Hij vertelt mij dat ze altijd dezelfde vraag stellen: waar kom je vandaan en waar ga je naartoe? Hoewel hij dus bijna dagelijks dezelfde route aflegt zijn er steeds weer andere mensen die hier voor het eerst een groep toeristen wandelend voorbij zien komen. Het is voor hen een vreemde gewaarwording dat er mensen zijn die voor hun lol gaan lopen.

Ook komen we onderweg heel veel kinderen tegen bij hun huisjes en soms op het land, allemaal roepen ze enthousiast naar ons en zwaaien ze, zelfs van grote afstand. Er wordt veel gebouwd, de bamboehuizen zullen binnen afzienbare tijd vervangen zijn door bakstenen huizen.

Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.34.42

We brengen nog een bezoek aan een klein fabriekje waar ze van suikerriet een soort fudge maken. De dampende schalen met de kokende sap van suikerriet, de herrie van motor die de suikerrietpers aandrijft, de rokende schoorsteen, het eentonige werk van de arbeiders maken indruk en is boeiend om te aanschouwen.

Remco heeft een blaar op z’n teen waardoor het lopen voor hem al snel geen pretje meer is. Wanneer ook de zon aan kracht heeft toegenomen, zijn de laatste kilometers best zwaar en wordt het steeds stiller binnen het reisgezelschap. We zijn dan ook opgelucht als we eindelijk bij het water aankomen waar we de lunch krijgen aangeboden en wat tevens het eindpunt van de wandeltocht is. Na de lunch maken we nog wat groepsfoto’s en stappen we het smalle houten bootje in. De kinderen willen gelijk naar het hotel en worden hierbij begeleidt door de gids. Jasmin, Jonas, Marinka en ik stappen in een ander bootje en maken een tocht door de ‘floating garden’s’, over het meer met de vissers die één been gebruiken om te roeien en balancerend op het andere been met beide handen hun vissersnet bedienen, langs werkplaatsen van diverse ambachten waar je rondgeleid wordt om te eindigen bij de soevenirsstalletjes en winkeltjes.

Tijdens de terugreis over het meer krijg ik een berichtje van mijn laatste opdrachtgever Booking.com. Wanneer ik nou precies weer terug in Nederland ben, in verband met hun planning. Het streelt uiteraard mijn ego dat ze me graag weer willen gebruiken en het lijkt me ook leuk om weer te beginnen waar ik geëindigd ben voor onze reis.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik dus ook, hoewel indirect, geld verdiend heb aan het toerisme. Je kunt alles wel in een breder perspectief plaatsen, alle gevolgen, zowel negatieve als positieve, toetsen aan je morele kompas maar op de meeste zaken heb je toch geen invloed en is het beter om te berusten in de kleine zaken waar je wél een verschil in kunt maken. Het is een gedachte die ik opsla om wanneer het nodig is weer naar voren te halen, en zo te kunnen blijven genieten van onze reis.

Wanneer we bij ons hotel aankomen in Nyaung Shwe, ligt onze bagage daar keurig voor ons klaar. In bed luister ik naar het prachtige Telegraph road van de Dire Straits en ik hoor Mark Knopfler zingen:

“I used to like to go to work, but they shut it down

I’ve got a right to go to work, but there’s no work here to be found

Yes, and they say we’re gonna have to pay what’s owed

We’re gonna have to reap from some seed that’s been sowed

And the birds up on the wires and the telegraph poles

they can always fly away from this rain and this cold

you can hear them singing out their telegraph code

All the way down the telegraph road”

Dinsdag 5 maart 2019

Wanneer we de volgende avond nog een keer Schermafbeelding 2019-03-06 om 16.34.05gaan eten met Jasmin en Jonas komen we al pratende erachter dat er steeds meer overeenkomsten zijn tussen ons, wat wellicht ook de reden is dat het zo goed klikt. Ook zij hebben al reizende hun plannen aangepast en zijn naar Myanmar gegaan omdat iedereen daar zo jubelend over schreef. Het was verrassend dat ook zij helemaal niet zó enthousiast waren tot nu toe en, net als wij, zichzelf afvroegen of de verwachtingen misschien te hoog waren en/of de ervaringen ervóór moeilijk te evenaren zijn. In elk geval kijken we nu allemaal met heel veel plezier terug op de tocht die we samen hebben gedaan, in een prachtige omgeving met misschien een klein inkijkje in het ‘authentieke’ Myanmar. Onze mening is hierdoor in positieve zin bijgesteld!

2 gedachten over “Inle Lake en de egoistische reiziger

Voeg uw reactie toe

  1. weer een boeiend verhaal Paul, je komt jezelf ook tegen en ga daardoor ook anders tegen dingen aan kijken.
    En mooie foyo,s erbij.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: