Myanmar of Birma, links of rechts

Wanneer we op 19 februari in Bangkok aankomen voelt het een beetje alsof er een ‘last’ van m’n schouders afvalt, of, alsof we een ‘thuiskomen’. Onderweg naar het hotel, dat op slechts 10km afstand van het vliegveld gelegen is en dus niet in de stad zelf, kijken we vanuit de taxi bijna verrukt naar de infrastructuur en hoe het verkeer zich daar keurig in beweegt.

Tessa voelt zich nog steeds beroerd dus voor de verandering gaat zij samen met Marinka op één kamer, Sander en ik op één kamer en Remco een eigen kamer. Het is einde van de middag en we hebben geen zin om ergens te gaan dineren. Een 7/11 (seven eleven) winkel is nooit ver weg in Thailand dus Sander en ik lopen daar heen om wat snacks in te slaan. In de koeling staat het bier achter een flap waarop staat gedurende welke tijden er wel of geen alcohol verkocht mag worden. Het is na vijven dus ik pak twee blikjes bier. Bij de kassa komt de dame in haar Engels niet verder dan: “no alcohol”, en zet de blikjes aan de kant. Ik twijfel aan mezelf maar ga er van uit dat mijn vermoeidheid mij parten speelt en ik niet goed gelezen heb. We lopen terug naar het hotel en vlak voor ons hotel zie ik 100 meter verder een klein open restaurantje. De aanwezige vrouw lijkt te ontwaken van het tafeltje waar ze aan hangt, als we aan komen lopen. Ze sommeert ons om te gaan zitten, maar wanneer ik vraag of ik bier mee kan nemen, beveelt ze een jongeman om twee flessen bier uit de koelbox te halen. Tevreden lopen we terug naar het hotel waar ik één fles aan Marinka geef. Later blijkt dat het vandaag een van de vele officiële alcoholvrije dagen is, vanwege een boeddhistische feestdag (Makha Bucha in dit geval) en dat het verkopen van alcohol op zo’n dag strafbaar is.

De volgende dag vliegen we door naar Mandalay, de op één na grootste stad van Myanmar. We pinnen het maximale aantal kyats van 300.000 wat resulteert in een afschrijving van ‘slechts’ € 181. Buiten lukt het niet om vervoer middels Grab (soort Uber) te boeken dus nemen we de aangeboden taxi. Het blijkt een minivan te zijn dus kunnen we allemaal ruim zitten en de eerste indrukken van Myanmar opdoen.

Het eerste wat al gelijk opvalt is dat het stuur van de minivan zich weliswaar aan de rechterzijde bevindt maar dat het verkeer hier rechts rijdt. Vrijwel alle auto’s hebben het stuur rechts wat het inhalen, om maar eens wat te noemen, erg lastig maakt want je kunt  niet goed zien of er tegemoetkomend verkeer aankomt. Als Marinka en ik een dag later een lokale bus nemen, valt nog meer op tot wat voor onhandige situaties dit leidt. Als je de bus in wilt stappen moet je namelijk eerst om de bus heen lopen en aan de (gevaarlijke) straatzijde instappen.

Men reed in Myanmar gewoon links, net als in de meeste landen waar Napoleon zijn zin niet kon doordrijven. Totdat dictator Ne Win, naar verluid op aangeven van een helderziende, het volk opdroeg om voortaan rechts te gaan rijden. Het zou ook kunnen dat hij de voormalig kolonisator en linksrijdend Groot-Brittanië een hak wilde zetten. Hoewel dit alweer 40 jaar geleden is, worden auto’s voornamelijk uit Japan geïmporteerd waar links gereden wordt en het stuur dus aan de ‘verkeerde’ kant zit.

Wanneer we bij het hotel aankomen worden we daar uiterst beleefd en vriendelijk opgevangen. En omdat Tessa nog wat moederlijke liefde en aandacht nodig heeft, gaan de vrouwen met z’n tweeën op een kamer en ik met de jongens op een kamer.

De temperatuur ligt hier een stuk hoger dan in het noorden van India, waar we vandaan komen, dus we kunnen de lange broek eindelijk weer verruilen voor de korte broek. Ook als de zon achter de horizon verdwenen is blijft het nog zo’n twintig graden, dus ook de truien/vesten kunnen in de tas blijven.

Als we door de stad lopen, maakt Sander de vergelijking met Thailand en daar heeft hij wel gelijk in. Als je het vergelijkt met India dan ontbreken hier, onder andere, de koeien op straat, de drukte, en starende mannen.

We bezoeken wat tempels, Mandalay Hill en laten ons brengen naar de U Bein Bridge voor de bekende ‘sunset pictures’. De 1,2km lange brug uit 1850 is gemaakt van teakhout dat afkomstig zou zijn van het voormalige paleis in Inwa. Hierdoor is het de oudste en Schermafbeelding 2019-03-01 om 18.16.07langste teakhouten brug ter wereld. Als we daar aankomen is het direct duidelijk dat het een toeristische trekpleister is. Allereerst passeren we de vele souveniersstalletjes en vervolgens staan onderaan het eerste deel van de brug de touringcars opgesteld om de toeristen te droppen. De brug is dan ook bezaaid met fotograferende en poserende mensen. Het is nu het droge seizoen dus het water staat heel laag. Halverwege de brug kun je naar beneden waar je goed foto’s kunt maken van de brug én waar ze een paar eettentjes hebben geplaatst. We nemen plaats op een paar vieze plastic stoeltjes en Schermafbeelding 2019-03-01 om 18.24.32bestellen wat drinken. Zodra de zon haar kunstje gedaan heeft en vertrokken is, doen de touringcars dit ook en wordt het snel rustiger. Ook wordt snel duidelijk waarom we zoveel afval zien liggen. De bediening haalt de gebruikte rietjes uit de lege blikjes en………….gooit ze gewoon op de grond. Met verbazing staan we er naar te kijken, beseffend dat het zeer waarschijnlijk iedere dag zo gedaan wordt. Ik probeer bij een jongedame van de bediening die nog enigszins Engels spreekt, duidelijk te maken wat er gebeurd. In plaats van een antwoord beginnen ze onderling wat te roepen naar elkaar, ondertussen de stoelen opstapelend. Zonder hoop dat het iets geholpen heeft, gaan ook wij weer terug naar ons hotel.

De taxichauffeur spreekt een paar woorden Engels en is commercieel ingesteld. Hij heeft een paar geplastificeerde A4-tjes met foto’s van locaties waar hij ons naar toe zou kunnen brengen en tijdens het rijden prijst hij dat uitvoerig aan. Het is een sympathieke vent en we besluiten om ons de volgende dag door hem naar een waterval te laten rijden. Keurig volgens afspraak staat hij de volgende ochtend voor het hotel op ons te wachten. Hij heeft wat chapati en wat saus in een zakje voor ons bij zich. We wisten dat het wel een stukje rijden zou zijn naar de waterval maar niet dat dat 2,5 uur zou zijn. De heenreis brengen we de tijd door met boeiende gesprekken. Het zijn de gesprekken die spontaan verlopen en soms van het ene onderwerp in het andere overgaan maar waar het hele gezin aan deelneemt. Het zijn de gesprekken die ons wat leren, de ene keer meer over elkaar en de andere keer meer over de wereld om ons heen. Het zijn de gesprekken waar je achteraf aan terugdenkt en je realiseert dat dit een van de vele mooie dingen van onze reis zijn. In ons drukke dagelijkse leven met werk en hobby’s glipt de belevingswereld van je tieners snel tussen je vingers door, zeker als zelfs het avondeten vaker niet dan wel gezamenlijk genuttigd wordt, en zo de gelegenheden om met elkaar van gedachten te wisselen aan je voorbijgaan.

De vriendelijke taxichauffeur brengt ons eerst naar een grot, meer omdat hij vindt dat Schermafbeelding 2019-03-01 om 20.17.27wij die moeten zien dan dat wij dat zelf willen. De grot moet je met blote voeten betreden want het betreft een boeddhistisch heilige plaats. Het staat dan ook vol met boeddha beelden, opgeplakte kleurrijke tegeltjes, tl-licht etc. En, net als in India, willen mensen graag met ons op de foto. De vriendelijke en beleefde manier waarop ze het vragen leidt er toe dat we het met een glimlach aanvaarden.

Wanneer we eindelijk bij de waterval aankomen is dat gelijk een teleurstelling. Het water wordt vrij kunstmatig in ‘banen’ geleidt en er is verder niets. Op de foto leek het een mooie plek om lekker te relaxen en wat in het water spelen, maar we hebben het al snel weer gezien, en zitten zo langer in de auto dan wat we voor ogen hadden.

Tessa begint langzaamaan weer iets op te knappen, nadat ze ook nog een fikse verkoudheid met hoestbuien erbij kreeg. Bij mij houdt de overmatige productie van mijn darmstelsel hardnekkig stand waardoor Marinka mij overtuigt om even de huisarts te bellen voor advies. Ik bel tijdens het telefonisch spreekuur en wacht keurig mijn beurt af. Wanneer ik hem aan de lijn krijg, noem ik mijn naam en geboortedatum en hoor op de achtergrond zijn toetsenbord ratelen. Voordat we op reis gingen zijn Marinka en ik nog bij hem op afspraak geweest om hem advies te vragen over mee te nemen medicatie. Zijn advies kwam op het volgende neer: “niet nodig, alles is overal wel verkrijgbaar, als er wat is bellen en dan stuur ik, indien nodig, een medicatie voorschrift zodat je daar ter plekke de benodigde medicijnen kunt halen”.

“We zijn inmiddels zo’n zes maanden op reis….” maar ik wordt onderbroken door mijn huisarts: “oh ja, de reis, goh nou, en waar zijn jullie nu?”.

  • “in Myanmar”, antwoord ik
  • “wat?!”
  • “in Myanmar!”
  • “hè wat?….nog nooit van gehoord”
  • ‘Birma”
  • “oh…..nou, ik kom er niet dagelijks maar zal wel mooi zijn, vertel eens; waar kan ik je mee helpen?”

Enfin, het gesprek eindigt met de conclusie dat ik het nog maar een weekje moet aankijken en dan opnieuw bellen. Als ik dan nog steeds last heb, een antibiotica kuurtje. Het is een bijzonder karikatuur. Altijd als ik bij hem geweest ben, ga ik met een glimlach naar buiten, en dat is niet omdat het zo’n grappenmaker is. Ook nu stel ik me gerust dat zijn medische kennis voor mij belangrijker is dan zijn topografische kennis.

Wat ook niet helpt is dat er twee namen voor hetzelfde land gebruikt worden. Hoe zit dat nou? Is het Myanmar of is het Birma? Op internet lees ik dat na de onafhankelijkheid van Groot-Brittanië in 1947/1948 het land de naam “Union of Burma” kreeg. Na een militaire coup kwam General Ne Win aan de macht tot 1988 waarna opnieuw door een coup General Saw Maung het stokje overnam en het land de nieuwe naam Myanmar gaf. Het land zat op slot vanwege boycots door (vooral) de VS vanwege het gebrek aan democratie. Daarna zijn er wel wat pogingen gedaan maar corruptie, nepotisme en een mislukt socialistisch systeem deden het land geen goed. Om afkeer tegen het regime duidelijk te maken bleven, met name de VS, het land Burma noemen. Na de verkiezingen in 2010, gevolgd door meer liberalisering zijn er steeds meer sanctie opgeheven. De meer recente situatie met de Rohingya moslims hebben helaas weer geleid tot een negatief imago van Myanmar en, in het bijzonder, de nobelprijswinnares voor de vrede Aung San Suu Kyi die zich niet openlijk gedistantieerd heeft van de gruwelijkheden die het leger de Rohingya’s heeft aangedaan.

Maandag 25 februari vertrekken we met een minibus naar Bagan. We hebben gereserveerde plaatsen en de bus is niet helemaal vol als we instappen. Onze bagage moet in het gangpad en bij de voeten of op schoot. Naast mij, met een smal ‘gangpad’ er tussenin, zit een moeder met een peuter op schoot. Beide hebben de kenmerkende creme op hun gezicht. Dit is de zogenaamde Thanaka creme die de Burmeese bevolking al zo’n 2000 jaar gebruikt. Vooral vrouwen, smeren dit gelige goedje dat van de Thanaka boom afkomstig is, op hun gezicht en soms ook op hun armen. Het is een esthetisch product maar er wordt ook gezegd dat het tegen de zon beschermt en goed werkt tegen acne. De eerste keer dat we het zien, kijken we er verbaasd naar en vinden het niet mooi staan. Maar het komt heel authentiek over, zowel jong als oud gebruiken het en soms in de vorm van patroontjes of slechts enkele vegen en soms het hele gezicht.Schermafbeelding 2019-03-01 om 18.06.29

De peuter naast me gedraagt zich keurig op de schoot van zijn moeder. Als het ventje gebiologeerd naar mijn baard staart en ik vriendelijk naar hem glimlach, zie ik de trotse grijns van moeder. De busrit duurt echter ruim 4 uur en dat is zelfs voor een peuter erg lang om stil bij moeder op schoot te blijven zitten. Als hij de iPad van Remco in de gaten krijgt is hij even afgeleid en moeder eventjes bevrijdt.

 

 

In Bagan hebben we twee kamers bij een guesthouse dat pas sinds december geopend is en dat is te zien. Alles ziet er nieuw en schoon uit. Het stel dat het guesthouse runt, maar ook de rest van het personeel, is ontzettend vriendelijk en doen er alles aan om ons verblijf zo plezierig mogelijk te maken. Voor toeristen is het hier gebruikelijk om E-bikes te huren en dat doen we dan ook. Als ze keurig voor ons voorgereden worden blijken het echter geen elektrische fietsen te zijn, zoals wij dachten, maar elektrische scooters. We hebben in Thailand en in India ook op scooters gereden en dan is het best gek als je nu ineens geluidloos wegrijdt.

Bagan staat bekend om haar ruim 2.000 tempels waarvan sommige al zo’n 1.000 jaar oud zijn. Sinds de aardbeving in 2016 zijn er een aantal gesloten vanwege werkzaamheden, maar er blijven er nog genoeg over. Het landschap ziet er boomrijk en groen uit terwijl de grond gortdroog en zanderig is. Als we de eerste keer met de scooters tussen de bomen over de zandweggetjes rijden geniet ik van het feit dat het enige geluid dat we maken het gepiep en gekraak van de vering komt, als we door een kuil of over stenen rijden, verder alleen het geluid van vogeltjes.

Schermafbeelding 2019-03-01 om 20.16.31

Ook is Bagan dé plek waar dagelijks bij zonsopgang zo’n 20 luchtballonnen opstijgen om van bovenaf het landschap te kunnen bewonderen. Het is echter ‘big business’ want er wordt zo’n $ 300 tot $ 350 per persoon voor gevraagd. Het lijkt ons een prachtige ervaring maar voor ons vijven een flinke uitgave. Marinka en ik worden door de eigenaar van het guesthouse uitgenodigd om te gaan kijken bij het opstijgen van de luchtballonnen omdat hij dat zelf ook nog nooit gezien heeft en toeristen daar over wil kunnen informeren.

Zo zitten we om 5.30 uur in de auto (de tieners vinden het te vroeg dus slapen nog) op weg naar de locatie waar vier verschillende organisatie al druk bezig zijn met de voorbereidingen. Het is prachtig om te zien hoe ze als team werken en die enorme ballonnen in korte tijd allemaal de lucht in gaan. Bij thuiskomst leggen we aan de kinderen voor we dit ook willen doen of niet. Zo ja, dan verwachten we een bijdrage van ze. Al snel blijkt dat ze er geen geld voor over hebben. Sander geeft aan dat wij het wel samen mogen doen als wij dat graag willen, maar wij vinden dat het iets is om met z’n allen te doen en anders niet.

De dame van het guesthouse organiseert ook een boottochtje over de rivier naar een tempel met een grot. Het boottochtje zelf was niet zo bijzonder maar we zaten in lekkere rieten stoelen en ik vond het wel ‘relaxed’.

Op vrijdagochtend 1 maart zijn Marinka, Tessa en ik weer vroeg opgestaan om de zonsopgang te kunnen zien vanaf een tempel. Veel tempels kun je niet meer op maar we hadden van andere een tip gekregen over een tempel waar dat nog wel kon. In het donker rijden we weer over de zandpaden tussen de bomen door en wanneer we bij de betreffende tempel aankomen zien we al heel wat slippers op de grond liggen. Het is dus al een bekende ‘spot’ om naar de zonsopgang te kijken. Om boven te komen moet je niet teveel last hebben van hoogtevrees want het is vooral klimmen. Uiteindelijk worden we getrakteerd op een mooie zonsopgang mét luchtballonnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: