Reismoe of klaar met India?

Het begon zo’n 2 weken geleden, in Jaisalmer. Na ons nachtje in de woestijn kregen Paul en ik keelpijn en lag ik met migraine op bed. Sindsdien knappen we maar niet op. Futloos, af en aan aan de diarree (terwijl we nog even goed opletten) en Remco aan het overgeven. Het voelt een beetje aan alsof je hoogteziek bent, geen trek in eten en geen energie. De kinderen geven bijna dagelijks aan dat ze liever het eten bij de supermarkt halen (lees: chips en chocolade) en de laatste 2 dagen gaan wij daar ook in mee. Het ontbreken van voldoende groente helpt natuurlijk ook niet.

Schermafbeelding 2019-02-16 om 14.38.44.png
gewoon langs de straat: koeien, honden en een kind struinen tussen het afval of er nog iets van hun gading tussen zit

We zijn inmiddels bijna 6 maanden onderweg, waarvan de laatste (ruim) 6 weken in India. Dat India een ‘pittig’ land zou worden, daar waren we op voorbereid, maar toch gaat het op een gegeven moment schuren. De viezigheid, de stank, het ontbreken van westerse restaurants, het constant vragen om aandacht, of het nu van een tuk tuk driver of een winkeleigenaar is en het continu of je qui-vive moeten zijn omdat je anders bedonderd wordt (en het balen als blijkt dat je toch weer ergens ingetrapt bent). De echte ‘Delhi belly’ hebben we gelukkig niet gehad.

Vanmorgen waren we bij het meest gefotografeerde gebouw van de wereld, de Taj Mahal. En prachtig mooi is hij inderdaad, maar iets zegt me dat ik er niet zo van kon genieten als dat ik het een week of 4 geleden gezien zou hebben.

Schermafbeelding 2019-02-16 om 14.46.05.png

Na 2 uurtjes hadden we het gezien en zijn we weer weggegaan. Op weg naar de homestay gaan we langs een restaurant genaamd ‘Sheroes’. Dit restaurant wordt gerund door vrouwen die het slachtoffer zijn van zuur gooien. Het is helaas nog steeds zo dat vrouwen die niet ingaan op avances van mannen, of die bijvoorbeeld een huwelijksaanzoek afwijzen, het risico lopen dat ze zuur in hun gezicht gegooid krijgen. Dit met de gedachte ‘als ik je niet kan krijgen zorg ik ervoor dat niemand je meer wilt’. Bij dit initiatief hebben vrouwen niet alleen de gelegenheid om geld te verdienen, ze bouwen ook zelfvertrouwen op.

Vanavond hebben we onze laatste verplaatsing in India over land. Een 10 uur durende nachttrein van Agra naar Varanasi. Het is weliswaar in 3AC (air conditioning en coupe’s met 3 bedden boven elkaar) en als het goed is zijn er dan ook kussens, lakens en dekens beschikbaar. We zien er echter enorm tegenop. Het idee dat de rit zo lang is dat het waarschijnlijk niet mogelijk is het toilet te vermijden. De kans Schermafbeelding 2019-02-16 om 14.48.21.pngdat het alsnog best koud is en we de hele nacht wakker liggen. De grote kans dat we, als we bij onze bedden aankomen, waarschijnlijk hele families weg moeten zien te krijgen.
De continue stroom van verkopers van allerhande drankjes, eten en artikelen zullen vast ook niet onze slaaptijden aanhouden. Tessa is de hele nacht aan het spoken geweest en ook Paul was behoorlijk moe. Gelukkig mogen we nog even gebruik maken van 1 van de slaapkamers in het homestay en maken zij dankbaar gebruik van!

En dan komen we morgen in Varanasi, de meest heilige stad van India. Ook daar zullen we niet ontkomen aan viezigheid en stank. Dan zullen we op 19 februari India verlaten, met een nachtje in Bangkok gaan we de dag erna naar Myanmar. Heel benieuwd wat dat ons zal brengen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: