Pech, geluk en misleiding

Zondag 10 februari 2019

Ons hotel in Jaipur adviseerde ons om een ‘private taxi’ naar Delhi te boeken omdat dat net zo duur zou zijn als 5 bustickets. Voordeel van de ‘private taxi’ is dat we zelf de tijd kunnen bepalen. Middels de website van Goibibi boekt Marinka de taxi voor morgen en betaalt met Paypal. Het zal een taxirit van ca 5 uur zijn dus 10.30 uur vertrek, lijkt ons een mooie tijd.

De volgende ochtend krijgen we van een hotelmedewerker te horen dat de taxi zo’n 10 minuten later zal zijn.

Vervolgens de mededeling dat het nog 45 minuten duurt.

Wanneer we tegen twaalven zelf gaan bellen naar Goibibi blijkt dat er geen chauffeur beschikbaar is en dat we maar wat anders moeten regelen. Onze betaling met Paypal zal, na geuite onvrede onzerzijds, inclusief een kleine compensatie teruggeboekt worden.

De hotelmedewerkers bij de receptie horen het geagiteerde telefoongesprek en proberen op allerlei manieren ons te helpen. Uiteindelijk lijkt de bus de beste optie, nadat we een absurde prijs voor een taxirit telefonisch hebben afgewezen.

Een hotelmedewerker brengt ons zelfs met de auto naar het busstation. Aldaar staat de bus al klaar voor vertrek en terwijl ik de kaartjes koop, begint de bus al te rijden. Ondanks de chaotische situatie aldaar wordt dit ook weer keurig opgelost doordat er geschreeuwd wordt naar de bus, deze om de hoek stopt, en wij in kunnen stappen. In de bus heb ik een zitplaats, die deze keer gelukkig wél genoeg ruimte boven mij biedt om rechtop te kunnen zitten, en de rest van de familie heeft bedjes boven. De bus stopt nog diverse keren in Jaipur waardoor we pas tegen 14.00 uur eindelijk de stad uitrijden. Met een flinke snelheid, ten opzichte van de medeweggebruikers, over de snelweg links en rechts inhalend naderen we de hoofdstad.

Onderweg probeer ik het jongetje achter mij, dat regelmatig aan het jengelen is, nog een beetje te vermaken met mijn telefoon. Aan zijn gezicht te zien, ben ik de enige die het leuk vindt.

Met één korte stop bij een restaurantje arriveren we aan het begin van de avond, in het donker, in Delhi. Zoals verwacht worden we weer verwelkomd door de tuk-tuk-maffia. Wanneer de bus weer doorrijdt zegt Sander verschrikt dat het grijze tasje nog in de bus ligt. Het is de rugtas met, onder andere, de twee iPads van de jongens.

Mijn eerste reactie is het uiten van verwijtbaarheid maar een veelzeggende blik van Marinka doet mij realiseren dat dit niet het juiste moment is en het gezicht van Sander,  die de bus met daarin de iPads in het drukke verkeer zag verdwijnen, bevestigt dat nog eens.

We besluiten om eerst weg te lopen uit de hectiek van de tuktuk-maffia zodat we wellicht op een rustiger stuk weg een Ola of Uber kunnen bestellen. Terwijl we in het donker langs de vele tuktuk’s laveren met aan onze rechterzijde het voorbij razende verkeer, valt mijn oog op het bord boven de ingang van een gebouw: Delhi police station. “Laten we hier vragen of ze kunnen helpen met de tas”, stel ik voor. Zo stapt het blanke toeristen-gezin met volle bepakking het kantoortje binnen waar één meneer in uniform achter een bureau zit. Hij hoort ons rustig aan en gebiedt ons om plaats te nemen. Vervolgens pakt ie gelijk z’n mobiele telefoon en belt de busmaatschappij. Gelukkig hebben we onze busticket nodig en Marinka laat hem een foto van de tas zien. Het telefoongesprek verloopt in het Hindi maar hij gebaart dat we even geduld moeten hebben.

Terwijl we daar rustig zitten en alweer een beetje hoop krijgen, zwaait ineens de deur open en stappen er twee busmedewerkers naarbinnen met: de grijze rugtas! Een grijns op de gezichten, wij blij, en nog voordat ze alweer vertrekken kan Marinka nog net een kleine vergoeding in een hand drukken. De politieagent grijnst tevreden en opgelucht lopen we weer naar buiten. Sander roept gelijk, vooral tegen mij: “zeg maar niets, ik weet heus wel dat het niet zo handig van mij was, maar jij bent laatst ook je vestje vergeten hoor!”

Dat laatste behoeft wellicht enige uitleg. Toen we in Jodhpur een fort gingen bezoeken, moesten we met een jeep naar boven gereden worden. Na de terugrit, kwam ik er na 50 meter achter dat ik mijn vestje niet meer had. Al snel realiseerde ik me dat ik die in de Jeep had laten liggen. Ik draaide me om en de chauffeur had mijn vestje al gevonden zodat ik daar weer snel mee herenigd kon worden. Het gehoon van mijn gezinsleden, dat ik nu eindelijk ook een keer iets was vergeten, was er echter niet minder om.

Nu we weer buiten staan met al onze bezittingen, verdiepen we ons weer in de queeste voor vervoer naar ons hotel. Het bestellen van Ola danwel Uber lukt niet, of de wachttijd is 45 minuten en dat vinden wij geen prettige optie. Dan blijkt dat de Metro zich aan de andere kant van de snelweg bevindt. Van een passant horen we hoe we veilig via een loopbrug de weg over kunnen waarna we het metrostation bereiken. De metro is schoon, veilig en betrouwbaar en zo arriveren we rond 20:00 uur in ons hotel.

 

Maandag 11 februari 2019.

Vannacht gaven mijn maag en darmen signalen die mij een goede nachtrust beletten. De volgende ochtend voel ik mij niet goed en we besluiten om het drukke programma te verplaatsen naar morgen. De rest gaat er nog op uit voor koffie en lunch maar ik blijf in bed. Aan het einde van de middag, na een warme douche voel ik me weer een stuk beter. Aangezien onze volgende bestemming Agra is, is het zaak om alvast de treintickets te kopen. De meneer van receptie van ons hotel geeft een beschrijving hoe we daar moeten komen met daarbij de aanvulling dat het kantoor tot 19.00 uur geopend is. Het is al over zessen als we te voet vertrekken dus we hebben er aardig de pas in. Een tuktuk had niet veel sneller geweest omdat de straat die we door moeten smal is en zó druk dat er een file van tuktuk’s en fietsriksja’s ontstaat. Bij een kruising zien we aan de overkant van de straat iets dat lijkt op een grote ingang. Na het oversteken van de drukke weg belanden we opnieuw in een chaos van heel veel tuktuk’s, voetgangers en lawaai van getoeter. We worden aangesproken door iemand die zegt: “this is for arrivals” we moeten voor treintickets naar rechts en loopt met ons mee. De weg naar rechts is langs een hoge blinde muur en de opdringerige houding van het ‘behulpzame’ mannetje doet ons argwanen. Als hij ons getwijfel opmerkt komt er een plattegrond uit zijn zak om ons nog opdringeriger te overtuigen dat we hem moeten geloven. Ik ben al afgehaakt. Het mannetje is mij te opdringerig, ik vertrouw hem voor geen meter. Ik begin alweer terug te lopen en een andere kerel vraagt heel rustig aan mij: “train tickets sir?” Na mijn bevestigend antwoord wijst hij in dezelfde richting als het irritante mannetje ons gewezen heeft. Zijn houding doet mij overtuigen en we lopen de geadviseerde richting op. Hij blijft met ons meelopen en na een paar honderd meter bedank ik hem voor zijn hulp en probeer duidelijk te maken dat hij niet mee hoeft te lopen. Onderweg passeren we nog een meneer in een groen uniform en die wijst, na door ons dezelfde vraag te hebben gekregen, ook de richting op die we aan het lopen zijn. Als we inmiddels een behoorlijk eind verwijderd zijn van de plek waar de receptionist van ons hotel naar verwezen heeft, en we het nogmaals op straat aan iemand gevraagd hebben, komen we eindelijk mij een kantoortje aan dat treintickets verkoopt. Mijn reactie is gelijk dat het een agentschap is en géén officieel kantoor van de Indiaase Spoorwegen. In de deuropening staat een medewerker die ons te woord staat. Als er gevraagd wordt hoeveel commissie hij rekent voor een treinkaartje, zegt hij dat ie geen commissie rekent. In mijn belevingswereld verhoogt dat het vertrouwen allerminst, het is toch geen charitatieve instelling? Hoe kan hij dan winst maken, wordt er gevraagd. Het antwoord is te vaag om serieus te nemen. Ook al zijn de treintickets die hij verkoopt misschien wel valide, en is de commissie, naar euro’s teruggerekend, misschien helemaal niet zoveel, ik gun het systeem waar we ingetrapt zijn gewoon geen cent!

Inmiddels is het te laat om weer helemaal terug te lopen en besluiten we om eerst maar te gaan eten. Als we ons hotel weer binnenlopen vraagt de receptionist of het gelukt is met de treinkaartjes. We vertellen, een beknopte versie, wat ons overkomen is en de beste man reageert: “oh nooooo, you should go straight, enter the big building, take stairs to the first floor…….bla bla bla”. We beloven dat we morgenochtend een nieuwe poging zullen ondernemen en dan zijn instructies strikter zullen opvolgen. Daarop adviseert hij om met z’n tweeën te gaan in plaats van met de hele familie en de paspoorten mee te nemen.

De volgende ochtend laten we ons kroost achter in een koffietentje en gaan Marinka en ik opnieuw naar het treinstation. Nu het licht is zien we veel duidelijker het grote gebouw, we negeren alles om ons heen, lopen naar binnen en vlak voordat we de trap op gaan zien we onderstaande waarschuwing:

Schermafbeelding 2019-02-12 om 21.37.06

We begeven ons naar de eerste verdieping waar we de treintickets naar Agra boeken. Er zijn alleen nog plaatsen in de derde klasse (dus zonder airconditioning) beschikbaar maar het is slechts 2 uur en niet heel erg warm dus dat komt wel goed.

 

N.B. ook blijkt het kantoor tot 23.00 uur geopend te zijn en niet tot 19:00, de receptionist van ons hotel reageerde verbaasd toen ik hem deze foto liet zien. We hebben, vooralsnog, geen reden om te twijfelen aan zijn oprechtheid………..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: