India, een eerste kennismaking

Op 2 januari 2019 gaan we aan het einde van de middag met de trein naar ‘het andere vliegveld’ in Bangkok, Don Mueang International Airport. We kwamen er namelijk achter dat we vanaf een ander vliegveld vertrekken dan we, en schermafbeelding 2019-01-15 om 09.27.34Marije, gekomen zijn. De kosten van deze treinreis zijn absurd laag in vergelijking met alle andere vormen van vervoer die we tot nog toe in Thailand hebben gehad. Je hebt dan ook geen airconditioning maar wel plafondventilatoren en openstaande raampjes. De ondergaande zon doet vervolgens ook nog haar bijdrage in het laten zakken van de temperatuur zodat ons hevig zweten bespaart blijft.

We zijn ruim op tijd op het vliegveld en dat komt goed uit als blijkt dat er een enorme rij voor de incheckbalie staat. Wanneer we eindelijk alle formaliteiten en checks weer img_5041achter de rug hebben en we naar het vliegtuig kunnen, krijgen we al een voorproefje van India. Ons vliegtuig bevat, logischerwijs, voornamelijk Indiers. In de bus naar het vliegtuig worden we aangestaard door een groepje mannen. Vooral Remco wekt interesse met zijn blonde koppie waar door een enthousiaste Thaise kapper vandaag een figuurtje in de vorm van een bliksemschicht in geschoren is. Als ik van de bus naar het vliegtuig loop, word ik aangesproken door een Indiase dame. Ze waarschuwt me dat er morgen een staking is en alles gesloten zal zijn. Het is het beste om op het vliegveld wat eten te kopen voor morgen en morgen niet de straat op te gaan. Ik bedank haar voor het advies en probeer nog snel op internet naar informatie te zoeken maar, ‘staking Kochi’ blijkt achteraf niet de juiste zoekterm. Bij het plaatsnemen in het vliegtuig heb ik een stoel aan het gangpad. Deze is echter bezet door een Indiër zodat er een lege plaats is tussen hem en zijn reisgenoot. Zodra ik de Indiër mijn boardingpas laat zien met mijn stoelnummer en hem vriendelijk vertel dat dat waarschijnlijk mijn plek is, staan er gelijk diverse Indiërs omheen om zich er mee te bemoeien. De Indiër wordt duidelijk gemaakt wat ik bedoel en hij schuift netjes een plaatsje op. Wanneer het schermafbeelding 2019-01-15 om 08.39.20vliegtuig eenmaal in beweging komt zitten de twee naast mij bijna met hun neuzen en mobieltjes tegen het raam geplakt, elkaar aanwijzingen gevend hoe ze moeten filmen als het vliegtuig loskomt van de startbaan. Misschien is dit voor hen pas de tweede keer dat ze in een vliegtuig zitten, zo vul ik gemakshalve in. Zodra het vliegtuig op hoogte is zie ik vanuit mijn ooghoek rechts van mij, Remco en Sander vrijwel simultaan hun tafeltjes uitklappen en ipad erop installeren, smartphone ernaast en hoofdtelefoon op hun hoofd plaatsen. De twee Indiërs naast mij hebben nu hun blik niet meer op het raampje links van hen maar langs mij heen naar het tafereel dat ook mijn aandacht trok.

Na bijna vier uur vliegen, landen we om ca 00.15 uur op Kochi-airport. Allereerst een opluchting dat de twee ingecheckte rugtassen op de bagageband liggen en daarna dat we toegelaten worden door de douane. De vijf benodigde visa om toegelaten te worden tot India hebben we via internet kunnen regelen maar drukt voor zo’n $70 per persoon op ons reisbudget. Dan ben ik misschien net iets meer opgelucht dat we zonder rompslomp toegelaten worden.

Ik verifieer bij de douanier naar de staking van morgen en hij bevestigt dat dit het geval is maar dat toeristen er op hun accommodatie geen last van zullen hebben. Mochten we een probleem hebben bij de accommodatie dat moeten we niks door anderen laten regelen maar contact opnemen met de politie. Een beetje verward of dit nu een geruststelling moet zijn of niet, lopen we richting uitgang. Om geen gedoe te hebben met louche taxichauffeurs kiezen we voor een prepaid taxi en worden de eerste rupees uit de geldautomaat gepind. Met de bon van de prepaid taxi lopen we naar buiten en worden naar een auto verwezen die gelukkig groot genoeg is voor ons vijven én onze bagage.

Het is inmiddels zo’n 01.00 uur en op dit tijdstip is het relatief rustig op de weg en zien we redelijk moderne gebouwen. Al snel zitten we niet meer zo ontspannen omdat de taxichauffeur steeds midden op de weg remt en dan weer gas geeft en gaat inhalen. We twijfelen of ie dronken is of steeds in slaap valt en zijn opgelucht als we heelhuids ons hotel bereiken.

Marinka heeft bewust voor de eerste paar dagen in India een wat luxer hotel geboekt en de eerste indruk is goed. Helaas als we, inmiddels behoorlijk moe van de lange dag reizen, de kamers betreden blijkt er in elke kamer één tweepersoonbed te staan. Dit gaat zo vaak mis. We boeken voor 5 volwassenen, we checken in voor 5 personen en dan moeten we nog om een extra bed vragen als we op de kamer komen. In zuid-amerika hadden de meeste accommodaties kamers met drie bedden beschikbaar en hadden we dit probleem meestal niet. Ook nu wordt het gelukkig snel opgelost met een extra bed en kunnen we eindelijk gaan slapen.

De volgende dag zijn we eigenlijk nog zó moe dat we op onze hotelkamer willen blijven hangen. Marinka en Tessa hebben op enig moment zin in koffie en besluiten om op zoek te gaan naar een koffietentje omdat het hotel niet over goede koffie beschikt. Terwijl zij weg zijn, lees ik op Blendle (Nederlandse app met krantenartikelen) een artikel over de protesten in Kerala, de staat/provincie waar ook Kochi deel van uit maakt. Alle heisa is ontstaan door twee dames die een tempel hebben betreden, ergens in het zuiden van Kerala, in een plaats met een moeilijke naam. Die tempel mag echter niet betreden worden door vrouwen tussen de 14 en 50 jaar. Deze twee vrouwen waren het daar niet mee eens en hadden via juridische weg hun gelijk gekregen. Met hulp van lokale politieagenten en gehuld in bedekkende kleding zijn ze die tempel in gegaan. De Hindoes die zich aan de conservatieve kant van het spectrum begeven vinden dit onacceptabel en hitsen vervolgens iedereen op wat dus geleid heeft tot een protest/staking in heel Kerala. Al het openbaar vervoer wordt neergelegd en alle shops moeten sluiten. En mijn twee westerse dames waarvan één in erg korte broek zijn alleen op pad……….

Gelukkig zijn ze na enige tijd ongedeerd weer terug en blijkt inderdaad alles gesloten te zijn. Eén winkeltje dat ook dienst doet als apotheek vertelde Marinka en Tessa dat ze hem ook bedreigden om zijn winkeltje te sluiten maar hij kwam er mee weg omdat ie medicijnen verkoopt. Ook kwamen ze nog een groep ME-ers tegen die zich net van hun pak aan het ontdoen waren waardoor ze aannamen dat het ergste wel voorbij moet zijn.

Als we de volgende dag met z’n allen naar buiten gaan is het gewone dagelijkse leven weer in volle gang. Dat betekent hier: heel veel mensen op straat. Lopend, zittend, in tuk-tuk’s, in bussen, in auto’s en heel veel tweewielers Schermafbeelding 2019-01-15 om 22.21.01.png(brommers, scooters, motoren). Ook valt ons de kleding op. Vrouwen in kleurige gewaden
(sari) en mannen in een soort rok die soms tot een luierbroek-lijkende vorm wordt gevouwen. Dit heet een dhoti maar in het zuiden van India noemen ze het een mundu. Het is een grote lap stof die ze als een rok om hun middel binden. De stof reikt tot hun enkels maar om wat meer bewegingsvrijheid te hebben of om te voorkomen dat de onderkant vuil wordt, binden ze hem op en vinden wij het lijken op een luierbroek.

Het verkeer is een belevenis op zich, dat wellicht voor een groot deel veroorzaakt wordt door de infrastructuur. Behoorlijke trottoirs ontbreken, in combinatie met heel veel mensen die zich op straat bevinden waardoor elke gemotoriseerde weggebruiker claxonneert om aan te geven :“pas op voor mij”, en vervolgens anderen ontwijkend om zich een weg te banen. Heel veel getoeter dus maar je ziet geen agressie naar elkaar als er hard geremd moet worden of als iemand de weg versperd of anderszins.

Hier in Kochi hebben ze een splinternieuwe moderne bovengrondse metro die door de lokale bevolking waarschijnlijk te duur gevonden wordt, want het is er niet druk en (mede daardoor) een comfortabele manier voor ons om snel van A naar B te geraken.

Wij willen Fort Cochin bezoeken (Kochi wordt ook geschreven als Cochin) en moeten daarvoor met de boot omdat het op een groot langgerekt eiland ligt. Er tussen ligt het eilandje Willingdon dat een door mensenhanden gemaakt eiland is (een soort 2eMaasvlakte) waar voornamelijk bedrijven gevestigd zijn.

Wanneer we de pier oplopen zien we een kantoortje voor de kaartjesverkoop met daarvoor een lange rij met vrouwen en daarnaast een korte rij met mannen. Achter het loket is niemand te zien, maar we gaan er van uit dat er niet voor niets een lange rij staat. Marinka is keurig aangesloten en ik loop een beetje rond. Op enig moment word ik aangesproken dat als we naar Fort Cochin willen we nu aan boord kunnen. Ik probeer nog duidelijk te maken dat we nog geen kaartjes hebben maar dat is geen probleem, die kunnen we op de boot kopen. Een beetje achterdochtig zijn we wel maar de boot ziet er netjes uit en er zitten nog meer Indiërs in dus we nemen de gok. De kaartjes blijken ongeveer € 1 per stuk te zijn, wat ongetwijfeld veel duurder is dan de boot waar al die vrouwen voor in de rij staan, maar wij zijn tevreden en gaan aan wal waar we gepland hadden aan wal te gaan.

Hier kunnen we gelijk de zogenaamde ‘Chinese netten’ img_5160aanschouwen. Dit zijn grote vierkante netten die vanaf de kade met een soort hefboom te water gelaten worden. Het ziet er bijna middeleeuws uit met die touwen waar grote stenen aan hangen als contragewicht. Ondanks de stenen zijn er nog minimaal vier mannen nodig die ieder met een touw het net behoedzaam laten zakken of img_5077ophalen. Ter plekke zijn er diverse stalletjes waar de verse vis direct verkocht wordt. We lopen nog wat langs het water en besluiten dan om met een tuktuk naar de Dutch Palace te gaan. De tuktuk-meneer wil 100 rupees maar…….”als we eventjes bij een shop naar binnen gaan, waar we niets hoeven te kopen, dan hoeven we maar 50 rupees te betalen”, zo maakt hij ons duidelijk. Ook nu voelen we natuurlijk nattigheid maar onze Hollandse zûnigheid doet ons overstag gaan. We staan nog wat te aarzelen over de mogelijkheid hoe we met ons vijven in de tuktuk passen als hij aanbiedt om een tweede tuktuk in te zetten. De prijs is hetzelfde zegt hij: “we delen de commissie voor benzine” en sluit af met een grijns. Aangezien 50 rupees ongeveer € 0,60 is, heb ik niet de behoefte om de transactie met beide chauffeurs nog eens door te nemen om alle partijen er van te vergewissen wat we nou precies overeengekomen zijn. Sander en ik zitten in de tweede tuktuk en inderdaad worden we bij een shop met Indiase souvenirs afgezet. We lopen met z’n allen een rondje door de winkel, worden even aangesproken maar niet echt aangespoord door een medewerker en we verlaten de winkel weer. De tuktuk’s staan keurig buiten te wachten en brengen ons naar de Dutch Palace. Aldaar rekenen we de overeengekomen 50 rupees af aan de eerste tuktuk-meneer en hij zegt ons vriendelijk gedag. Terwijl ik met tevredenheid realiseer dat we niet eens 2 x 50 rupees hoeven te betalen en dat het gewoon exact zo ging als ik dacht dat we overeengekomen waren, blijkt het Dutch palace iedere vrijdag gesloten te zijn, net als vandaag. Wel mogen we binnen de hekken er een rondje omheen lopen. Dat was niet veel bijzonders maar het feit dat hier ook Nederlanders een paar jaar de scepter hebben gezwaaid is in elk geval aanleiding om onze tieners weer een beetje geschiedenis te doceren.

Op zaterdag 4 januari hebben we een boottocht geboekt over de zogenaamde backwaters, het zeewater dat via rivieren, meren en kanalen het achterland bereikt omgeven door palmbomen en ander groen. Het vertrekpunt is een hotel waar we om 8.30 opgehaald zullen worden en vanaf daar met een minivan naar de boot gebracht worden. We hebben de wekker gezet, zijn op tijd weggegaan en komen dus keurig vóór half negen bij het hotel aan. In de lobby moeten we wachten tot we opgehaald worden. Dan komt er een Indiër binnengelopen die rechtstreeks op een europees uitziend gezin afloopt dat ook in de lobby zit te wachten. Hij biedt aan om ze te brengen, waarop de vrouw van het gezin haar voucher van de tour laat zien. De Indiër bevestigt en zegt dat hij ze voor een speciale prijs kan brengen. De vrouw is een beetje verbaasd omdat ze al betaald heeft voor de tour inclusief vervoer. De Indiër blijft aandringen en het gezin komt schoorvoetend in beweging. Dan komt de medewerker van het hotel aangelopen en zegt: “nee, dit is niet jullie chauffeur hij komt er zo aan…”. De Indiër beent vervolgens naar buiten, het gezin verbluft achterlatend. Dan komen er twee andere mannen binnen die na wat heen en weer gecommuniceer onze echte chauffeurs blijken te zijn. Omdat wij niet de enige zijn, zijn er meer voertuigen ingezet. De Indiër die het andere gezin wilde meelokken komt nog met een vaag formulier aan waaruit zou moeten blijken dat hij hen op moet halen maar hij wordt genegeerd en het gezin gaat met ons mee. Het kleine busje is al snel vol dus Marinka en Remco worden in een ouderwetse Ambassador gezet. Zelfs hier is zo’n auto inmiddels een klassieker, maar wel een hele mooie.

Na een lange rit worden we in een smalle boot met dakje gezet, waardoor de felle zon ons bespaard blijft. We zitten op plastic stoeltjes terwijl de boot geruisloos voortbewogen wordt door een man met een lange schermafbeelding 2019-01-15 om 22.50.32bamboe-stok. Na de drukte van Kochi is het heerlijk rustig op het water en al snel kan ik mijn ogen niet openhouden. De lunch is inbegrepen en dat is altijd spannend met dit soort tours. We worden ergens aan land gezet en nemen plaats in soort schuurtje zonder muren. De rijst en vegetarische aanvullingen worden op een bananenblad geserveerd. schermafbeelding 2019-01-15 om 08.46.05Voor de toeristen is er een lepel bij maar wij zien de Indiërs met hun hand eten. Dat is vooral voor de kinderen erg wennen om volwassenen met hun rechterhand hun rijst te zien eten. De linkerhand is de ‘toilet-hand’ en derhalve onrein. Voor mij als linkshandige helemaal een opgave om met rechts te eten dus ik gebruik ook gewoon een lepel. We hebben inmiddels al ervaren dat vrijwel al het eten sterk gekruid is en al snel heel pittig. Toch hebben we alle vijf smakelijk gegeten van deze lokale, vegetarische lunch.

img_5176

 

Na de lunch nemen we plaats in een nog kleiner bootje omdat we door nog smallere riviertjes zullen varen. Ook worden we nog meegenomen naar een plantage van diverse specerijen en naar een plek waar ze handmatig touw maken van de draden die aan de buitenkant van kokosnoten zitten.

 

Zondag 5 januari, onze eerste reisdag in India. Het doel is om in Munnar te geraken. Dit stadje ligt op zo’n 130km afstand ten oosten van Kochi. Volgens de meneer achter de balie van ons hotel moeten we naar het busstation lopen dat zich vlakbij het hotel bevindt. We besluiten om eerst even naar het koffietentje te gaan waar ze goede koffie hebben, we hebben immers de hele dag de tijd om die 130km te overbruggen.

Na de koffie hoeven we alleen de weg over te steken naar het busstation. Aldaar vragen we bij een stalletje naar de bus naar Munnar waar de verkoper als reactie iets roept naar een gereed staande lokale bus. In de blauwe K.S.R.T.C.-bus staat de kaartjesverkoper ons te wenken en wij stappen gedwee in. Na de korte rit komen we bij een groot busstation aan waar de kaartjesverkoper ons duidelijk maakt dat we hier moeten overstappen op de bus naar Munnar. Bij navraag aan het loket aldaar wordt ons duidelijk gemaakt dat hier geen bussen vertrekken naar Munnar, we moeten naar………..(een plek die ons na drie keer de naam te laten herhalen nog niet duidelijk is). Een vriendelijke slanke jongeman met bril ziet onze vraagtekens en vraagt waar we naar toe willen. Vervolgens overlegt hij even met de loketmedewerker. Blijkbaar is de instructie die hieruit zou moeten volgen te ingewikkeld om aan ons uit te leggen want hij biedt aan om met ons mee te lopen naar de bus, die ons naar het juiste busstation zal brengen. Inmiddels is de zon al aardig op sterkte, de -alom geprezen- beperkte bagage toch best alweer zwaar op de rug en schouders en de oksels al niet meer fris, maar we volgen de vriendelijke jongeman gedwee. Na een drukke weg overgestoken te zijn, laat hij ons op een kruispunt achter waar wij in de bus stappen die, volgens hem, ons naar het juiste busstation zal brengen. Na weer een paar kilometer door de drukke stad worden we in een rustiger deel door de kaartjesverkoper duidelijk gemaakt dat dit het punt is om uit te stappen. De bussen hier rijden al weg als de laatste nét het contact met de bus verloren heeft, dus tijd om te vragen waar we heen moeten lopen is er al niet meer. De goede moed waar we na de koffie vanmorgen mee begonnen zijn, is net als de bus, al niet meer te bekennen. We lopen langs de brede weg met grote mooie huizen waar, aan de naambordjes te zien, vooral veel advocaten wonen. Als we aan een geüniformeerde dame bij een kruispunt vragen naar het busstation geeft ze antwoord maar het is ons niet duidelijk of ze dat in het Engels of een andere taal doet. Een drietal jongeren die net aan komen lopen, spreken we aan waarna de geüniformeerde dame en de jongeren overleggen, helaas is levert het resultaat geen duidelijke aanwijzing voor ons op. Na ampel beraadt kiezen we voor links en lopen honderden meters tot het volgende kruispunt. Een nieuwe voorbijganger wordt geraadpleegd en het blijkt dat we bij het vorige kruispunt rechts hadden moeten gaan. De sfeer binnen het gezin is nu van het soort dat je je verbale en non-verbale uitdrukkingen zorgvuldig moet gebruiken om te voorkomen dat je de, tot dan toe nog net ingehouden, frustratie van vier gezinsleden ongefilterd over je uitgestort krijgt en het geplande bustripje nog verder gedemoraliseerd wordt.

We passeren het kruispunt weer waar de geüniformeerde dame nog steeds ‘iets’ met het verkeer doet, maar nu geen enkele reactie vertoond bij het weerzien van onze, niet te vermijden, opvallende verschijning. Na een paar honderd meter gloort er nieuwe hoop als we bij het volgende busstation arriveren waar gelukkig snel duidelijk wordt dat hier de bus naar Munnar vertrekt.

schermafbeelding 2019-01-15 om 22.15.53Onze tassen worden voorin de bus opgestapeld, voor zover dat past, de rest onder de bankjes geschoven. Links van de bus bevinden zich rijen met bankjes voor 2 personen en rechts rijen met bankjes voor drie personen. Het is lekker luchtig in de bus want, op de voorruit na, zijn er geen ramen aanwezig.Opgelucht dat we eindelijk in de juiste bus zitten, rijden we binnen een paar minuten langs het koffietentje waar we zo’n vier uur (!!) geleden koffie gedronken hebben en langs het allereerste busstation van vanochtend. Korte Nederlandse woorden die ongeloof uitdrukken klinken door de bus maar als snel kunnen we er de humor wel van inzien, hoewel ik me nog lang blijf afvragen waar het nou precies is misgegaan.

Als we de stad uit zijn, rijden we een paar uur over een tweebaansweg met alleen maar stalletjes, winkeltjes, gebouwtjes, als een lint aaneen geregen. Dan gaat de weg niet langer rechtuit maar kronkelt het langs de bergen omhoog. De weg wordt smaller en daarmee de attractie waar we inzitten interessanter. Je hebt niet veel analyse nodig om schermafbeelding 2019-01-15 om 22.15.43te constateren dat hier ‘het recht van de sterkste’ meer van toepassing is dan de geldende verkeersregels. De buschauffeur rijdt harder dan de meeste andere weggebruikers zodat met grote regelmatig de andere weghelft nodig is om ze te passeren. Als er een img_2045tegenligger aankomt, bijvoorbeeld omdat de inhaalmanoeuvre vlak voor een bocht wordt ingezet, dan moet die maar opzij, hij legt het toch af tegen de zware, lompe, luid toeterende bus. Bij scherpe bochten op de smalle weg kunnen de bussen elkaar niet zondermeer passeren. Dan is de praktijk dat je doorrijdt tot het niet meer past, beide bussen stilstaan, er vele hoofden uit de ramen steken, aanwijzingen links en rechts gegeven worden en na wat heen en weer steken van voertuigen ieder zijn weg weer kan vervolgen. Geen agressie, geen gevloek, geen getier.

Terwijl wij ons aan de metalen beugel voor ons vasthouden alsof we ons in het karretje van de achtbaan bevinden, nadert de middag haar einde en wordt frisse wind die door de bus waait wel heel erg fris. Soms krijgen we vanuit de bus, tussen de bomen door, heel even een glimp van de vallei met theeplantages, terwijl de ondergaande zon de verschillende luchtlagen een bijzondere kleurschakering geven.Als we langs de kant van de weg de bus uitstappen is het inmiddels donker maar we hebben heel wat uren gezeten, hebben het zelfs koud gekregen, dus lopen we het laatste stuk naar ons hotel.

img_5295

India, zodra je een voet buiten de deur zet begint de volgende belevenis. We voelen ons nog veel meer buitenlander dan we tot nog toe hebben ervaren, maar tegelijkertijd ook heel erg welkom. Je overgeven aan de mores van de mix van culturen en gebruiken kost energie, maar vast minder dan je ertegen verzetten. We gaan het beleven, ieder op z’n eigen wijze, ieder verantwoordelijk voor z’n eigen herinneringen later, gebaseerd op onze gezamenlijke ervaringen.

 

Een gedachte over “India, een eerste kennismaking

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: