Bangkok, buddha en denken aan thuis

Na een stedenreis van Lima naar New York (met tussenlanding in Mexico), naar Hong Kong (met tussenlanding in Moskou), naar Bangkok. Tussen Hong Kong en Bangkok hadden we nog wat ‘tijd over’ dus had Marinka bedacht dat we dan wel een weekje konden relaxen in Krabi (provincie in Thailand aan de kust). En met een rechtstreekse vlucht van Hong Kong naar Krabi was dat eenvoudig gerealiseerd. Zo konden we ook rustig wennen aan Thailand. Aldaar was de temperatuur goed maar overwegend bewolkt en af en toe een kortdurende bui regen.

Op 20 december vliegen we met een binnenlandse vlucht van Krabi naar Bangkok. Onze vlucht vertrekt om 9.05 uur dus onze transfer naar de luchthaven staat al om 07.00 uur voor ons hotel. En binnen ons gezin geldt een natuurwet die voor ons bepaald dat hoe vroeger de wekker staat, hoe slechter het humeur van de gezinsleden is. In de minivan naar de luchthaven zitten de vijf uit Alphen aan den Rijn dus ieder zwijgend naar de mobiele telefoon te staren. Aangekomen bij de luchthaven is er behoefte aan koffie dus na het inchecken wordt de bestelling gedaan bij een klein koffietentje met een goed koffieapparaat. Dat is inmiddels onze voorwaarde geworden. We gaan alleen ergens koffie drinken als we zien dat er zo’n professioneel espressoapparaat zichtbaar is. Het is misschien snobistisch maar de ervaring heeft geleerd dat er heel veel etablissementen bestaan die koffie verkopen maar die wij echt niet door onze verwende strotjes krijgen. We zijn echter niet de enige toeristen die een bestelling hebben geplaatst en dan begin ik zenuwachtig te worden. De ‘security’ is op iedere luchthaven weer anders en je weet nooit precies hoeveel tijd dat gaat kosten en we moeten een half uur vóór ‘boarding’ bij de gate aanwezig zijn. Soms lukt het om een paar gezinsleden te infecteren met mijn ongeduld maar meestal wordt het afgedaan met de tekst: “joh, maak je niet druk, komt heus wel goed, we hebben tijd genoeg…..”

Ruim op tijd komen we bij de gate waarna ons vliegtuigje ons binnen anderhalf uur naar Bangkok brengt. In Bangkok schijnt de zon en voelt het dus nog wat warmer aan dan waar we vandaan komen. We hebben een hostel geboekt in het oude centrum van Bangkok en het doel is om daar vanaf de luchthaven met het openbaar vervoer naar toe te gaan. Marinka heeft via Rome2rio.com uitgezocht hoe we dat gaan aanpakken. Fase 1 is de Skytrain. Dat gaat redelijk eenvoudig. De trein, of metro, ik zie het verschil niet, heeft airconditioning die dusdanig goed werkt dat we het na een kwartiertje best fris vinden in onze korte broeken en t-shirts. We stappen uit bij het eindpunt van de trein en we moeten nu bus 59 hebben richting ons hostel. Dat blijkt wat minder eenvoudig. De trein rijdt over een hoog-boven-de-weg-liggend spoor en wij moeten dus afdalen naar straatniveau voor een bus. We zien diverse bussen. We zien mensen die bij een bushalte wachten en in bussen stappen maar we zien niet bus 59. De zon schijnt, het is inmiddels lunchtijd en dan zakt het moraal al snel. We transformeren van ervaren backpackers razendsnel naar luxe stedentrippers en wuiven naar de voorbij rijdende taxi’s. Wanneer er eindelijk een stopt en Marinka de bestemming op haar telefoon aan de chauffeur laat zien, wacht de rest van de familie op het teken. Wat het teken precies is, dat is niet gedefinieerd maar we weten allemaal als het moment er is dat we de taxi kunnen binnenvallen. Als een groep straaljagers die na hun kunstje razendsnel weer hun formatie aan kunnen nemen, zo schuiven wij met z’n vijven, inclusief bagage, snel maar doeltreffend, de taxi in. Marinka zit voorin, want die heeft het adres op haar telefoon. Zij heeft zich ook ingelezen over de taximaffia en reageert dus direct als ze ziet dat de meter niet ingeschakeld is. De taxichauffeur die toch al geen sympathieke indruk maakte, geeft een reactie die wij interpreteren als een afwijzing. Marinka laat zich niet zomaar aftroeven en sommeert de taxichauffeur de meter aan te zetten. Uit de reactie die hierop volgt maken wij op dat hij vindt dat er teveel mensen in zijn taxi zitten om op ‘metertarief’ te rijden en dat resulteert erin dat ie stopt om ons er weer uit te laten. Wellicht voelen wij ons als klant gekrenkt, want niemand komt op het idee om een onderhandeling te starten over de prijs van de taxirit. Het gevolg is dat we een paar honderd meter verder zijn gekomen en weer buiten in het zonnetje staan én de behoefte aan koffie en voedsel door gezinsleden steeds luider kenbaar gemaakt wordt. Aangezien we al gefaald hebben met het busvervoer en ik me gepikeerd voel over de handelwijze van de taxichauffeur wil ik niet nog eens capituleren en wil eerst resultaat boeken in het benaderen van onze bestemming voor vandaag.

We beginnen daarom maar met lopen in de juiste richting en op enig moment ondernemen we een nieuwe poging met de Bangkokse-taxi-dienstverlening. De taxichauffeur noemt een prijs, Marinka en ik kijken elkaar aan, en de overeenkomst is gesloten. Aangekomen op de plaats van bestemming ziet de taxichauffeur het geboekte hostel niet zo snel maar gaat de auto uit om het te vragen en zo komt het allemaal goed.

Vandaag gaan we ook ons extra gezinslid ophalen. Hier heeft Tessa al een tijd naar uitgekeken, want het is haar vriendin Marije. Zij zal om 18.00 uur landen op Bangkok dus we moeten weer terug naar het vliegveld om haar op te halen en naar ons hostel te begeleiden. Bij het hostel informeren we naar de vervoersmogelijkheden en zo vertrekken we om ongeveer 16.30 uur richting bushalte. De jongens laten we in het hostel achter, die vermaken zich liever met de wifi. Met de locale bus zonder airco maar mét locale bevolking, geopende raampjes en houten vloer, rijden we door het drukke verkeer naar het treinstation.

bus naar vliegveld

Als we op de luchthaven aankomen zien we dat het vliegtuig waar Marije in zit op tijd geland is, en begint het wachten. Tessa is inmiddels een beetje zenuwachtig en dat werkt aanstekelijk. Met z’n drieën staan we geconcentreerd te turen naar al die reizigers die IMG_3932vanuit allerlei landen hier op hetzelfde punt aankomen. Inmiddels heeft Marije op een sms van Marinka gereageerd dat ze net de douane door is en bij de bagageband staat te wachten. Wij houden ondertussen onze vingers gekruist, want het zou toch wel heel vervelend zijn als Marije d’r bagage niet op de bagageband verschijnt en in Abu Dabi is achtergebleven alwaar ze een overstap had. En dan ineens verschijnt Marije uit de stroom mensen op een plek waar wij het Schermafbeelding 2018-12-28 om 18.12.04niet verwachten. Tessa en Marije vliegen elkaar in de armen en ik moet even slikken. Ik kan me goed voorstellen dat ze hier naar uitgekeken heeft en eindelijk weer met iemand kan praten die ze kent maar geen onderdeel is van het gezin waar ze al continue mee in op reis is.

 

Op de terugweg nemen we niet de trein maar een bus die ons rechtstreeks vanaf het vliegveld tot vlakbij ons hostel zal brengen. Het is echter enorm druk en de bus kruipt in de file over het asfalt richting Bangkok. De meiden praten aan één stuk door en ik probeer me te concentreren op mijn telefoon waar ik een boek op lees. Je afsluiten voor een gesprek van een ander in een buitenlandse taal is toch een stuk eenvoudiger dan als het gesprek in je eigen taal wordt gevoerd. Dat blijkt als twee stoelen verder twee Nederlandse vrouwen zitten waarvan er één ineens reageert op het gesprek waarin twijfel bestaat of Belgrado de hoofdstad van Servië is. Zij bevestigt dat dat zo is. En het gesprek gaat verder. De Nederlandse vrouw ook, met doen alsof ze niks hoort.

Uiteindelijk komen we veel later bij het hostel aan dan gepland maar de jongens hebben zich niet verveeld of zorgen gemaakt, maar inmiddels wel honger. We gaan dus vrijwel gelijk weer op pad om te eten. Voor het eerst een tafel voor 6, in plaats van vijf. Met zes personen heb je niet steeds dat er één onhandig aan de kop van de tafel ‘bijgeschoven’ moet worden. Het is gelijk een gezellige boel en hoewel we Marije maar een klein beetje kennen is ze een tafelgenote alsof ze van ons allemaal een ‘oude bekende’ is.

In het hostel hebben we een privé-kamer met 5 stapelbedden. De drie badkamers op de gang moeten we delen. Tessa voelt zich toch een beetje de gastvrouw voor Marije en had haar onvrede geuit over het feit dat we een kamer voor ons allen hadden geboekt, waar misschien ook nog onbekenden bij konden komen. De rechtvaardiging van ons was dat we gekeken hadden naar de locatie én de prijs en dat dit, in onze ogen, de beste optie was. Als we na het diner ons installeren op onze kamer herinner ik me weer dat het vandaag mijn vader’s verjaardag is. Met behulp van wifi schakel ik WhatsApp video-bellen in en zie mijn ouders op mijn beeldscherm verschijnen, die op dat moment in zuid-Spanje vertoeven. We zingen het ‘Lang zal ze leven’  voor mijn vader en praten elkaar even bij. Eigenlijk niet heel veel anders dan anders want we zijn al jaren niet fysiek aanwezig op de verjaardag van mijn vader. Ze ontvluchten iedere winter namelijk het koude Nederland en reizen met hun camper naar warmere oorden. Toch voelt het nu anders omdat wij zelf ook ver van huis zijn en ik denk aan het gemak waarmee we heden ten dage kunnen communiceren, waar we ons ook op de wereld begeven.

Niet veel later haalt Marije een groot cadeau voor ons uit haar bagage. Een cadeau mét een gedicht. Het blijkt dat Eline (de zus van Marinka) op het idee was gekomen om ons te cadeau uitpakkenverrassen met typisch Nederlandse producten. Tessa had ze ingeschakeld voor suggesties en samen met Marije heeft Eline de boel staan inpakken. Zo kwamen er uit de doos een pot Pindakaas, drop, een reep Tony Chocolonely, marsepein, hagelslag, stroopkoeken en wafels. Marije had ook nog flink stuk heerlijke Hollandse kaas meegenomen. Het was dit jaar voor het eerst dat wij er niet bij waren toen er Sinterklaas gevierd werd in Nederland. Traditiegetrouw doen we dat altijd met Marinka d’r zus (en gezin), broertje (en gezin) en haar ouders. En eerlijk gezegd heb ik het niet gemist. Het is voor mij onderdeel van het ‘experiment’ om een keer niet bij alle traditionele activiteiten aanwezig te zijn en te kijken wat het met me doet. En hoewel ik de jaarlijkse Sinterklaasviering dus niet ‘gemist’ heb, raakt het me dat er blijkbaar wel aan ons gedacht wordt. En dus niet alleen aan ons gedacht maar moeite gestopt is in het kopen van de producten, het maken van een mooi gedicht en zorgen dat het bij ons in Bangkok terechtkomt.

De volgende ochtend is het sobere ontbijt van het hostel door ons veranderd in een feestmaal. De witte toasts worden rijkelijk voorzien van kaas, pindakaas of hagelslag of een combinatie daarvan.

Wanneer we eindelijk klaar zijn om naar de bezienswaardigheden in Bangkok te gaan, moet er eerst in het nabij gelegen cafeetje koffie gedronken worden. Onderweg daarnaartoe worden we aangesproken daar een vriendelijke Thaise dame. Ze vraagt of we naar de Grand Palace gaan en Marinka antwoordt dat we eerst koffie gaan drinken.

Na de koffie gaan we inderdaad al lopend naar The Grand Palace. Als we bij een verkeerslicht staan te wachten om over te steken is plotseling de vriendelijke Thaise dame daar weer. Ze checkt nog even of we nog steeds van plan zijn om naar The Grand Palace te gaan en zegt vervolgens: “The Grand Palace is gesloten vandaag tot 11.30 uur maar wat jullie in de tussentijd zouden kunnen doen is een boottochtje van een uur waarna je bij de pier van The Grand Palace wordt afgezet”. Marinka vraagt hoe we dan bij die boot moeten komen en de dame steekt vervolgens haar hand op. Als vanuit het niets komt er een tuktuk voorrijden. “20 bht, dan brengt ie jullie naar de boot”. We staan naar de tuktuk te kijken en betwijfelen of we daar wel met z’n zessen inpassen. En wat toevallig, daar staat ineens een tweede tuktuk voor onze neus. Marinka kijkt me aan en zegt: “zullen we dat dan maar doen?”. Ik opper nog of we niet even moeten checken of het inderdaad ’s ochtends gesloten is maar aan de blik van Marinka merk ik al dat mijn wantrouwen niet op prijs gesteld wordt en dat iedere andere suggestie zal worden afgeserveerd. Met de twee tuktuks rijden we binnen een paar minuten een steeg in die eindigt bij het water. De 40bht worden afgerekend en voordat we een stap kunnen doen worden we aangesproken door een meneer met een klembord in zijn handen die vertelt over de boottocht. We zullen diverse tempels tegenkomen, een kleine(!) floating market, want de echte floating market is buiten Bangkok, en na een uur bij de pier van The Grand Palace afgezet worden. De prijs is 1000bht per persoon, maar voor de kinderen is hij schappelijk want alle kinderen mogen voor de prijs van 1 volwassene mee. Tessa en Marije rekent hij ook als kinderen. Wat een koopje…….. Marinka probeert nog te onderhandelen om de totaalprijs van 3000bht naarbeneden te krijgen maar de beste man lacht vriendelijk en laat een geplastificeerde kaart zien waar de prijzen op staan waarmee hij duidelijk maakt dat we al een koopje hebben. Marinka kijkt me aan en zegt: “wat doen we?”. Ik vermoed dat we inmiddels ver genoeg de fuik in zijn getrokken om hier niet meer zonder sfeerbederf uit te komen. Ook is het de eerste dag met Marije en ik wil natuurlijk niet gelijk bij alles roepen dat het ‘te duur’ is. Dus: “laten we het maar doen”. De longtail-boot ligt al klaar en we kunnen gelijk instappen. Het is een smal houten bootje dus je moet één voor één instappen. De dames die op de pier staan om het instappen te begeleiden worden blijkbaar ongeduldig want als ik als laatste het bootje in wil stappen wordt ik even ‘geholpen’ met een flinke duw waardoor ik nog net niet aan de andere kant van het bootje te water geraak.

Wanneer we eenmaal varen en allerlei vormen van woningen aan ons voorbij zien glijden, Marije en Tessa enthousiast babbelen over wat ze zien, krijgt bij mij het rationele deel van mijn hersenen weer kans om de boel op een rijtje te zetten. Zo realiseer ik me nu dat we, omgerekend, zo’n € 80 betaald hebben, voor een boottochtje van een uur.  Na precies 4 maanden backpacken zijn we als amateur-toeristen slachtoffer geworden van ‘scamming’. Later horen we dat veel mensen in Bangkok rond moeten komen van zo’n 100bht per dag, en wij betalen 3000bht voor een uurtje.

Ik probeert niet meer te denken aan die 3000bht en geniet van de dingen die we zien. Zo leguaanstopt onze schipper bij een plek waar we ineens een tiental leguanen zien. En bij iedere tempel waar we langsvaren houdt hij even in zodat we het beter kunnen bekijken. Op enig moment komen we bij een tempel waar de vissen zoveel gevoerd krijgen dat het er selfie in bootjevan krioelt. De ‘mini-floating-market’ betreft een heel klein bootje met allerlei souvenirs die even langszij komt maar als snel weer verder gaat omdat wij geen interesse hebben in zijn waar. Na zo’n drie kwartier komen we bij de pier van The Grand Palace. Wanneer de laatste persoon amper zijn voet aan wal heeft gezet vaart de schipper alweer weg en worden we opgevangen door een dame die 20bht van ons wil hebben omdat we daar uitstappen. Ik wijs nog naar het bootje en probeer duidelijk te maken dat we daar al aan betaald hebben maar de dame is goed voorbereid en haalt een geplastificeerde kaart tevoorschijn waarop staat dat er 20bht betaalt moet worden. Onze opties zijn beperkt en dus betalen we braaf die 20bht. Als we weglopen horen ik Marije zeggen: “het is natuurlijk niet veel geld die 20bht maar het gaat om het principe”. Marije hoort er al helemaal bij.

We wandelen nu naar The Grand Palace, die al vanaf 9.00uur ’s ochtends open was en voegen ons in het toeristengedrang. Bij de ingang staat een bewaker die controleert of iedereen wel netjes genoeg gekleed is. Een korte broek, ook voor mannen, is niet netjes genoeg zo wordt ons duidelijk gemaakt. Het is zo’n dertig graden buiten dus vrijwel elke niet-aziatische toerist loopt in korte broek. Maar, geen nood, in het winkeltje hebben ze broeken voor de heren en doeken om een rok van te maken, voor de vrouwen. Hier is het niet een kwestie van lenen of huren, de enig optie is kopen a 200bht per stuk. Als vrouw mag je wel een (duurdere) broek aanschaffen maar als man mag je geen (goedkopere) rok. Zo lopen Sander, Tessa en ik dus in dezelfde olifantjes-broek, die we later nog in diverse kraampjes zien liggen voor de helft van de prijs.

olifantenbroekies

The Grand Palace bevat, zoals te verwachten, veel pracht en praal, tempels en pagodes.

 

reclining buddha

Ook gaan we nog naar de tempel met de ‘reclining buddha’. Oftewel een tempel met
daarin een beeld van buddha die op z’n zij ligt. Daarna door naar de tempel van de Dageraad (Wat Arun). Dit bouwwerk is iconisch voor Bangkok en bevat veel mozaïek van Chinees porselein. Dit porselein schijnt afkomstig te zijn van Chinese schepen dit het porselein als ballast gebruikten en hier overboord gooiden waarna het weer opgevist is en gebruikt ter decoratie.

 

 

Voor vanavond heb ik nog een bijzondere ontmoeting op het programma staan. Nekita, een Nederlandse collega waar ik als zzp-er mee samengewerkt heb bij mijn laatste opdracht, is ook gisteren aangekomen in Bangkok en we zouden het leuk vinden om elkaar hier te treffen. Na het vele lopen in de warmte is mijn reisgezelschap moe en heeft geen zin om met mij mee te gaan, dus wandel ik alleen vanaf ons hostel naar het restaurant waar ik met Nekita heb afgesproken. Het is ontzettend leuk om elkaar hier te ontmoeten en te horen over de ontwikkelingen bij onze opdrachtgever waar zij nog steeds werkt. Ook krijg ik nog wat tips, onder andere over India wat onze volgende nekitabestemming is. Het is inmiddels na twaalven en nog steeds ruim 25 graden als ik weer terug naar ons hostel loop. Onderweg kom ik langs drukke straten met hordes schreeuwende toeristen, waar de ene bar het discogeluid van de andere bar probeert te overstemmen, waar Thaise jongens en meiden lachgas op straat aanbieden, waar geroosterde vogelspinnen en schorpioenen aangeboden worden maar waar je geen foto van mag maken tenzij je eerst 10bht betaalt, waar de locale bevolking in rijen opgesteld staan om Thaise massage aan te bieden, afgewisseld met aanbiedingen voor buckets (cocktails geserveerd in een plastic emmertje) en ik denk aan de interessante projecten op kantoor in Amsterdam, goeie koffie, ruime voorraad schone, nette kleren, en biertjes drinken in Alphen aan den Rijn met “K&Z-boys only” (zoals onze app-groep al jaren heet en K&Z staat voor de wijk Kerk en Zanen), maar dat dit nog maanden van mij verwijderd is.

De volgende ochtend ben ik als laatste beneden voor het ontbijt wat tot gemopper van mijn reisgezelschap leidt en dit vervolgens niet ten goede komt aan mijn ochtendhumeur. Aan onze tafel zit een Scandinavisch stel van eind twintig, begin dertig jaar oud, dat druk in gesprek is met Marinka. Wanneer zij plots moeten vertrekken hoor ik hem zeggen: “……veel plezier nog met jullie fantastische trip, jullie zijn een inspiratie en ooit hoop ik dit ook met mijn gezin te gaan doen!” Het is geen wonderolie voor mijn humeur maar ik bedenk dat Nederland best nog even op mij kan wachten.

Wij gaan vandaag eerst (weer!) naar een gigantisch winkelcentrum met als argument dat Tessa nog een nieuwe rugzak en meer kleding nodig heeft. In dit winkelcentrum kun je werkelijk van alles kopen, van Rolls-Royce (staan ook gewoon in de etalage) tot onderbroeken. Na diverse aankopen is het tijd om naar Co van Kessel te gaan. Dit is een organisatie die fiets-tours in Bangkok organiseert en is opgezet door de Nederlander Co van Kessel. De groep waar we mee gaan fietsen bestaat uit 12 personen waarvan wij de helft voor onze rekening nemen. In Thailand rijdt het verkeer links en worden de verkeersregels wat minder streng toegepast dan we in Nederland gewend zijn, maar de

route gaat vooral door hele kleine steegjes waardoor het minder gevaarlijk is dan je in eerste instantie zou bedenken. Ik kijk mijn ogen uit als we het eerste stuk door straatjes rijden die bestaan uit werkplaatsjes waar aan allerlei (auto-)motoren gesleuteld wordt. Overal motorblokken, onderdelen, smeerolie, wrakken etc. Vervolgens fietsen we door steegjes waarbij je soms het idee hebt dat je door de keukens of woonkamers rijdt van mensen, zo smal is het en zoveel wordt er op straat gedaan. De geuren die de neus IMG_4176prikkelen worden afgewisseld van heerlijke kruiden naar wierook en naar bederf. De fietstour is keurig georganiseerd met een dame die voorop rijdt en een dame die als laatste rijdt. De laatste schiet naar voren als we een drukke weg moeten oversteken zodat zij het verkeer kan tegenhouden en wij als groep veilig kunnen oversteken. Ook als we de rivier over moeten steken ligt het veerpontje klaar waar we de fietsen opzetten en vlot naar de overkant gevaren worden. Daar bezoeken we een tempel waar niet veel toeristen komen en voordat we de tempel in gaan krijgen we allemaal een lotus bloem. De gids doet voor hoe we de groene blaadjes moeten vouwen om er een mooi kunstwerk van te maken waarna we de lotus mogen offeren aan buddha. Het is leuk om te doen, vooral omdat ik meestal niet zo geduldig ben met dit soort creatieve gefriemel maar het me toch vrij aardig afgaat en tot een redelijk resultaat kom.

 

In de tempel moeten we op onze knieën zitten, de handen voor je gezicht tegen elkaar aan doen en dan iets wensen. Vervolgens de lotus offeren door het voor het buddha beeld in een grote schaal te leggen. De lotusbloem vouwen vond ik leuk maar verder heb ik niet zoveel met zo’n goudkleurig beeld van een man met grote oorlellen in kleermakerszit. Hoewel atheïst, vind ik religie interessant en ik snap dat de mens altijd religie nodig heeft gehad en zal hebben. De mens wil niet accepteren dat het na de dood eindigt en religie geeft troost omdat het je doet geloven dat er een ‘hiernamaals’ is. Het positieve aan religie is dat er in elk geloof ‘regels’ zijn gemaakt waar je aan moet voldoen om in dat hiernamaals te komen. Die regels komen overal ongeveer op hetzelfde neer namelijk dat je een ‘goed mens’ moet zijn, aardig moet zijn voor anderen etcetera, en wie kan daar nou tegen zijn? Als Marinka en ik op vakantie zijn en we komen ergens een kerk tegen lopen we er altijd even naar binnen. Een kerk biedt vaak rust en koelte als je een grote stad bezoekt en in de meeste kerken is er mooi natuurlijk licht, soms wordt je getrakteerd op licht dat door gebrandschilderde ramen schijnt wat het nog mooier maakt. In de buddha tempels valt het me op dat het veel kunstlicht is, en dan vooral met tl-verlichting, en veel schreeuwerige kitsch van glimmend goud. Hierdoor krijg ik het idee dat ik het na een paar tempels allemaal wel gezien heb.

Als we na het offeren van onze lotusbloem weer buiten staan en onze schoenen weer aantrekken, wijst Marinka mij op een naastgelegen tempel waar zij net vandaan komt. “Daar moet je even gaan kijken, dat vind je vast wel leuk”. Ik loop naar de tempel, trek mijn schoenen weer uit en stap naar binnen. Er zit een twintigtal monniken met hun kale hoofden en oranje gewaden op de grond al zingend te bidden.  Ook hier staat een

monniken in tempel
foto van Marinka

groot goudkleurig buddha beeld, en brandt het tl-licht, maar die devotie, de sfeer die dit creëert, maakt je als vanzelf nederig. Ik hoef niet te begrijpen wat ze zingen, ik hoef niet te begrijpen waarom ze hier zitten, toewijding, in welke vorm dan ook, is iets krachtigs dat waardering en fascinatie oproept.  Ik vind het ongepast om hier te filmen maar ik neem het geluid op en aanschouw. Wanneer ik even later naar buiten loop, zijn ze klaar met bidden en lopen ze naar buiten de ondergaande zon tegemoet. Ik pak mijn telefoon en maak een van mijn mooiste foto’s.

Marinka heeft ook gefilmd tijdens het fietsen en er een mooie compilatie van gemaakt die te bekijken is met onderstaande link:

fietstour in Bangkok

monniken

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: