Afscheid met clichés

De laatste dagen van onze reis in Zuid-Amerika brengen we door in Lima (tot 29 november 2018). Een wereldstad met een aangename temperatuur zonder regen, en een continu verkeersinfarct. Een van de bijkomstigheden van het reizen, is de gelegenheid om je gedachten over van alles en nog wat te kunnen laten gaan. En zoals met zoveel fases die je afsluit, dwingt ook de afsluiting van Zuid-Amerika tot reflectie en een terugblik. 21 augustus 2018 zijn we ons avontuur begonnen in Recife, Brazilië. Begonnen aan de Atlantische oceaan en eindigen we aan de Stille Oceaan. Op onderstaand kaartje staan de locaties aangegeven waar we overnacht hebben (exclusief de nachtelijke busritten natuurlijk).

img_1586.png

Toen we (nu bijna) vier jaar geleden het plan bedachten om voor 11 maanden te gaan reizen was dat voor mij niet zozeer vanwege de reislust zelf, maar de nieuwsgierigheid om eens voor langere tijd uit het stramien te stappen. Na onze jaarlijkse kampeervakanties vind ik het heerlijk om na drie weken weer thuis te komen. Hoe zal het zijn om 11 maanden geen vaste woon- of verblijfplaats te hebben, geen werkverplichtingen te hebben en hoe vakantie verandert in een manier van leven. En nieuwsgierig of ons gezin ‘bestand’ is om 11 maanden met elkaar op te trekken.

Als ik nu terugkijk op deze eerste drie maanden dan kan ik niet om de clichés heen. Tijdens het reizen maak je zoveel mee, geen dag is hetzelfde waar je ook bent. De interacties met mensen, hoe kort en vluchtig ook soms, hebben veel meer impact dan thuis. En wat werk betreft, de eerste twee maanden dacht ik er vrijwel niet meer aan. Ik werk op freelance basis dus is het voor mij misschien ook makkelijker ‘loslaten’ dan voor Marinka, maar toch denk ik wel eens aan de collega’s van mijn laatste opdracht(en) en met enkele heb ik zelfs WhatsApp contact. De laatste weken merk ik dat ik op LinkedIn tussen de aangeboden banen zit te kijken. Waarom weet ik niet precies, misschien uit nieuwsgierigheid of ik er enthousiast van wordt? Voorlopig is het nog niet aan de orde, maar eens zal ik toch weer aan het werk moeten. Tijdens het reizen hebben we veel te maken met mensen in de dienstverlenende sector (obers, gidsen, buschauffeurs, buskaart-verkopers etc.etc.) en ik vind het altijd mooi om te zien als iemand trots is op z’n werk en het met overtuiging doet. De buschauffeur die geduldig probeert uit te leggen waar we er uit moeten en op het juiste moment ons waarschuwt. De chauffeur/gids van de 5-daagse Uyuni-tour die al een paar jaar dezelfde route met toeristen aflegt en toch duidelijk z’n best doet om er voor te zorgen dat onze veiligheid niet in het geding komt én dat we het naar onze zin hebben. De portier van het appartementencomplex dat vele uren aaneen op z’n post zit en toch iedere keer weer vriendelijk gedag zegt als we voor de zoveelste keer passeren. Als je trots bent op je werk en je gaat er met plezier naar toe, dan moet het toch vol te houden zijn en niet al op maandag uitkijken naar de vrijdagmiddag? Had ik dan zo’n hekel aan mijn werk? Nee, volgens mij niet, maar het idee dat ik nog minstens 20 jaar zou moeten werken vond ik wel heel benauwend. Ergens in de afgelopen jaren ben ik een deel van mijn passie/drive verloren waardoor het een zwaardere last werd dan ik gewend was. Om er straks weer 20 jaar tegenaan te kunnen hoop ik straks weer als een jonge (maar ervaren) hond te beginnen. Ik ben benieuwd hoe de komende maanden mijn interesse voor werk zich ontwikkelt.

IMG_9610
met onze Uyuni-tour-chauffeur/gids

Een ander cliché is dat het fantastisch is dat we dit met z’n vijven (kunnen) doen. Kunnen doen, omdat ik me heel goed realiseer dat ook alle gezinsleden in een fysieke conditie moeten zijn om dit te kunnen doen. Kunnen doen, omdat ik me heel goed realiseer hoe bevoorrecht het is om (relatief) gezonde (schoon-)ouders thuis te hebben die ons misschien wel missen maar onze aanwezigheid niet nodig hebben.

Onderweg wordt bovenstaande bevestigd als je steeds weer de enthousiaste reacties ziet van mensen als we ergens als gezin aankomen. Deels natuurlijk omdat we een wandelende geldbuidel zijn én blonde haren blauwe ogen in ons midden hebben, maar ook omdat je niet zoveel reizende families ziet, denk ik. In elk geval zijn we nog geen ander gezin uit Europa tegengekomen, zeker niet in de leeftijd waarin wij ons bevinden. Ook is voor ons het voordeel dat we met z’n vijven vaak al als groep worden gezien wat het aantrekkelijker maakt voor organisaties om iets voor ons te regelen.

Ik kan me nog goed herinneren toen we ’s avonds in Lencois (klein gezellig dorpje in Brazilië) van ons hotel naar het busstation liepen. Vlak daarvoor hadden we ons avontuur bij de rivier ‘overleefd’ (zie blog: overal gevaar) en in het gezellige smalle straatje met restaurants gegeten. We liepen met z’n vijven, alle bagage bij ons, aangename temperatuur, in het donker op weg naar een nieuwe bestemming. Iemand van ons zei nog, juist door het smalle straatje te willen lopen, wat aangeeft dat we trots waren op onszelf. Mensen (voornamelijk toeristen) zaten buiten te eten en daar loopt ineens een bepakte familie van 1, 2, 3, 4, 5 gezinsleden voorbij! De serveerster die ons een half uurtje ervoor had bediend roept ons nog enthousiast na en het voelt even alsof iedereen ons met een glimlach nakijkt.

IMG_1337
Copacabana (bij Titicacameer in Bolivia)

Iedere keer als we weer met alle bagage op weg gaan, vervult me dat met trots/blijdschap(?). Dit is wat we met elkaar hebben bereikt, en we zijn nog steeds enthousiast en nieuwsgierig naar onze volgende bestemming. Voor iedereen geldt, dat een groot deel van ons leven wordt bepaald door het lot maar een belangrijk deel ook door de keuzes die we maken. Bijna vier jaar geleden hebben wij een bijzondere keuze gemaakt met als consequentie dat we gedurende die vier jaar onze keuzes, met name wat betreft uitgaven, lieten bepalen door dat ene doel dat we ons gesteld hadden.

De werkelijkheid is, zoals ik het ervaar, nog mooier dan ik had durven dromen. Natuurlijk is het niet altijd ‘pais en vree’ en gaan er ook dingen mis. Een niet-limitatieve opsomming ter illustratie en vermaak, in willekeurige volgorde:

Wist u dat:

  • de dopper (navulbare waterfles) al in de eerste week ergens is achtergebleven?
  • diverse (zojuist aangeschafte) waterflesjes her en der zijn vergeten?
  • Remco z’n vestje in een restaurant in Tupiza (Bolivia) heeft laten liggen?
  • Tessa d’r telefoon per abuis in het zwembad in Tupiza heeft gegooid?
  • de telefoon dit niet heeft overleefd, waarna ze in Cochabamba een nieuwe heeft aangeschaft?
  • Marinka non-refundable vliegtickets had geboekt vanaf de verkeerde vertrek locatie in Brazilië (met als gevolg ca € 700 ‘down the drain’)?
  • Paul op het punt van vertrek vaak nog een kwartier bezig is met zijn baard?
  • Sander inmiddels twee baseball caps kwijtgeraakt is?
  • Remco z’n zonnebril al vrij snel kwijt was?
  • En Marinka en Tessa inmiddels ook maar dat zij alweer nieuwe aangeschaft hebben?
  • Tessa al vanaf Brazilië heeft uitgekeken naar de H&M in Lima (Peru) omdat ze bepaalde kledingstukken te weinig bij zich had?
  • Marinka per ongeluk de GoPro filmpjes van ons Rafting-avontuur in Argentinië heeft verwijderd?
  • Remco z’n broek had gewassen maar er niet aan dacht deze ook uit te knijpen en te drogen te hangen, zodat die nat in een plastic zak ging en daar drie dagen later stinkend uitkwam, maar hij hem toch gewoon aantrok?
  • Het stereotiepe richtingsgevoel van de man bij Paul niet aanwezig is?
  • dat dit gelukkig bij Marinka wél aanwezig is?
  • Sander bij ons eerste AirBnB-appartement een tafeltje als stoel gebruikte, maar deze daar niet tegen bestand was? Krak!
  • We tot twee keer toe een lange taxirit hebben ondernomen (ca 1,5 uur) naar een Aquapark dat dan bij aankomst dicht bleek te zijn. Het is winter hier!
  • dat die twee lange taxiritten niet naar hetzelfde Aquapark gingen………?
  • Dat na aankomst in een hotel/appartement wij in staat zijn om er binnen 15 minuten één grote bende van te maken?
  • dat dit bij vertrek binnen een half uur allemaal verdwenen is? 

    N.B. de items over mij zijn aangedragen door de anderen

Bovenstaande valt allemaal nog wel mee als ik mij bedenk dat we, ondanks vele waarschuwingen onderweg, niet zijn beroofd of bestolen. Tijdens het reizen weet iedereen voor welke tassen hij/zij verantwoordelijk is en houden we elkaar in de gaten.

Via New York en Hong Kong zullen we starten in Thailand. Daar zal ons gezin in de kerstvakantie voor twee weken uitgebreid worden met Marije, vriendin van Tessa. Het zal vast wennen worden, in een totaal ander werelddeel en met een extra gezinslid. En toch kijken we er allemaal naar uit. Marije zal ook vast aan ons moeten wennen want om het met elkaar uit te houden moet je soms wel een beetje krankzinnig zijn. En dat zijn we. Soms.

img_2114.jpg
Lima in kerstsfeer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: