Arequipa en de Colca canyon

Donderdag 8 t/m woensdag 14 november 2018

Arequipa, ook wel de ‘white city’ genoemd vanwege de vele witte gebouwen én vroeger vanwege de blanke kolonisten die hier de stad kwamen opbouwen. De oude gebouwen zijn gebouwd met lava-steen wat van zichzelf wit is en hierdoor mediterraan aandoet.

 

De ‘free walking-tour’ doen we weer met z’n tweeën zodat de kinderen zich in het hotel met internet kunnen vermaken en wij zonder ergernis de gids kunnen aanhoren. Op de verzamelplek is het een enorme drukte maar we vangen wat Nederlands op en ineens herkennen we Mari, de tafeltenniscoach die we tijdens de Cafayate-tour in Argentinië hadden ontmoet. Erg leuk om elkaar hier weer tegen te komen en weer even bij te praten.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 09.23.06.png

Het weer in Arequipa is aangenaam zodat we eindelijk de lange broeken weer kunnen verruilen voor de korte. Op het Plaza de Armas is er regelmatig een fanfare of harmonie aan het spelen maar iedere keer als ik wil kijken, zijn ze of net klaar met spelen of wil de rest van het gezin eerst eten. In elk geval geeft het wel sfeer aan het plein.

 

Vanuit Arequipa willen we de Colca canyon gaan bezoeken. Op internet hebben we gelezen dat je dat ook prima zelf kunt organiseren en daardoor meer vrijheid hebt. Wanneer we bij een (van de vele) toeristenkantoortjes toch even informeren, blijkt de prijs per persoon vrij laag te zijn en gaan we toch voor het gemak. Maar voordat we beginnen aan de drie-daagse Colca-tour, gaan we eerst een ochtendje mountainbiken.

Hiervoor worden we om 8.00 uur ’s ochtends bij ons hotel opgehaald door een Engels sprekende Peruaan in een oude Toyota Landcruiser met 8 mountainbikes op het dak. We pikken nog een Braziliaans stel op en met 7 passagiers rijden we de stad uit. De weg is al snel onverhard en vanwege het gebrek aan regen in dit seizoen, flink stoffig. We rijden een berg op die we, naar later blijkt, met de fiets in ongeveer dezelfde tijd zullen afdalen.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 09.26.36

Op enig moment zet de gids de auto op een vlak stuk stil en begint de mountainbikes er af te halen. Vanaf hier hebben we goed zich op de ‘Misti’ (vulkaan) en de weg die we met de mountainbikes naar beneden zullen afleggen. De instructie is eenvoudig: van de versnellingen afblijven, die heb je toch niet nodig en pas op voor de bochten. “Ik rijd achter jullie aan voor het geval er een probleem met een van de fietsen is”.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 09.26.22

Ok, rijden dan maar. De enige bescherming die we hebben is een fietshelm en handschoentjes. Het gaat gemakkelijk erg snel en vooral de bochten zijn lastig om met grote snelheid te nemen zonder de controle te verliezen. De gids had gezegd dat zijn ervaring is dat er met Nederlanders nooit een probleem is omdat die altijd goed kunnen fietsen. Nou, dan laat de familie De Jong zich natuurlijk niet kennen. Het Braziliaanse stel  lieten we achter ons en dat bleef ook zo, totdat we beneden waren. Tussendoor moest de fiets van Tessa nog even gewisseld worden omdat haar rem het begaf toen we even een pauze namen. Gelukkig begaf haar rem het niet op een cruciaal moment vlak voor een bocht of zo.

 

Op de heenweg in de auto hebben we geen woord gewisseld met het Braziliaanse stel maar als je allemaal enthousiast bent na zo’n enerverende afdaling schept dat een band en wordt er gezellig gebabbeld in de auto terug naar de stad.

filmpje van het mountainbiken

Zaterdag brengen Marinka en ik nog een bezoek aan het klooster Santa Catalina. Het bijzondere aan dit klooster is dat het een afgesloten wijk is, midden in de stad. De nonnen hadden hier vroeger een eigen huisje maar mochten geen contact hebben buiten het klooster. Rond 1870 heeft er een reformatie plaatsgevonden en moesten alle nonnen bij elkaar slapen en niet meer in aparte huisjes. Ook hadden ze geen recht meer op een bediende (vaak slaven) en moesten sindsdien zelf voor hun eten, was en dergelijke zorgen. Sinds 1970 is het klooster opengesteld voor publiek, nadat de huidige nonnen naar een nieuw, moderner, gebouw zijn verhuisd binnen de bestaande kloostermuren. Het klooster ziet er prachtig uit met mooie bloemen en gekleurde muren. Wanneer een gids vertelt dat in die tijd alle tweede dochters binnen de welgestelde families verplicht naar het klooster werden gestuurd, kan ik het klooster bijna niet anders meer zien dan een grote gevangenis. De meisjes van 12, 13 jaar oud kregen levenslang. De enige optie was: devotie. Verplichte devotie om de eer van de familie te redden. Ik vind dat moeilijk te begrijpen en ben blij dat, wat dat betreft, de tijden veranderd zijn.

Het programma van de Colca-tour is dusdanig dat we op zondag al om 3.00 uur (’s nachts!!) bij ons hotel opgehaald worden. De tour is drie dagen en we willen niet al die tijd met al onze bagage lopen dus hadden we van tevoren bij het hotel gevraagd of we onze bagage konden achterlaten voor drie dagen. Dat was geen enkel probleem. Dus staan we zondagnacht met onze spullen bij de balie van het hotel om onze bagage af te geven. De ‘storage’ blijkt echter een hoek in de, voor iedereen toegankelijke, keuken te zijn. Op dat moment is er geen tijd meer om iets anders te regelen dus hebben we met de kabel en cijferslot de belangrijkste tas (met laptop, iPad, GoPro etc.) aan twee andere tassen gebonden. Van de portier krijgen we een klein wit papiertje met daarop “6” geschreven én een handtekening. De 6 slaat op het aantal stuks bagage dat we achtergelaten hebben. Als er een bevestigend antwoord op mijn vraag komt of het daar wel veilig ligt, staat de bus al ongeduldig buiten op ons te wachten.

De Mercedes-Benz Sprinter stopt nog op 2 andere plekken in de stad en gaat dan volgeladen verder naar Cruz del Condor. Het is ruim 200 kilometer rijden dus we hebben even de tijd om wat te slapen in de bus. De eerste bestemming is Cruz del Condor om daar de condors te kunnen zien vliegen. Condors zijn de op één na grootste vogels, wat betreft spanwijdte, ter wereld (de Albatros is de grootste) en waren voor de Inca’s de goden van het bovenaardse.

Wanneer we rond een uur of acht aankomen is het er al behoorlijk druk met Mercedes-Benz Sprinters en andere touringcar’s. Afgezien van het prachtige uitzicht is er geen vogel te zien. We hebben opdracht gekregen om stipt om 8.50 uur weer in de bus te zitten en nét een paar minuten daarvoor zien we schuin onder ons ineens een condor vliegen. Iedereen grijpt z’n telefoon of camera en ook een tweede condor vliegt nu voorbij. Dan, alsof de vogels gedresseerd zijn voor de toeristen, vliegen er twee condors recht voor ons en over ons heen, met een dankbaar en enthousiast publiek achterlatend. Wij haasten ons nu naar de bus om geen reprimande van de gids te krijgen.

NB: op de foto is het minder goed te zien, maar deze vogels hebben een spanwijdte van ongeveer 3 meter!

Schermafbeelding 2018-11-22 om 10.50.59

Na nog ongeveer een kwartiertje rijden komen we bij een hutje waar we een ontbijt krijgen. Er staan drie lange rijen tafels zodat er drie groepen tegelijk bediend kunnen worden. Het ontbijt is erg eenvoudig maar daar was de prijs ook naar, zo redeneren we. Opnieuw worden we de bus in gedirigeerd om nog een klein stukje te rijden naar het punt vanaf waar we de canyon zullen gaan afdalen.Schermafbeelding 2018-11-22 om 10.50.15.png

Onze groep bestaat uit 12 personen (inclusief ons vijf) en na een introductie van de gids (David) inclusief voorstelrondje, gaan we dan echt beginnen. De Colca canyon is een van de diepste canyons maar welke nu het diepst is, dat zijn de geleerden nog aan het onderzoeken, aldus David. In elk geval is de Colca canyon
dieper dan de beroemde Grand Canyon in de Verenigde Staten. En wij gaan nu afdalen tot aan de rivier. Het is een smal pad maar soms breed genoeg om naast elkaar te lopen. Soms erg steil naar beneden met een soort rots-trappen en soms wat minder steil. Het is goed te doen maar na zo’n anderhalf uur Schermafbeelding 2018-11-22 om 10.49.41afdalen ben je het toch wel zat. Gelukkig is het vanaf de rivier nog maar een klein stukje (omhoog omdat we de rivier overgestoken zijn) tot we bij de accommodatie aankomen voor de lunch en waar we ook zullen slapen. De kamers zijn het meest basic dat we tot nog toe hebben gehad. Het zijn vier muren met een ‘dak’ en bedden er in. Eén peertje hang aan een snoertje om de boel te verlichten.

IMG_1499

Na de lunch zijn we eigenlijk erg moe en gaan we even op bed liggen. Het gevolg is dat ons hele gezin de rest van de middag op bed ligt totdat we kunnen aanschuiven voor het avondeten. Ook na het avondeten gaan we vrij snel naar bed.

De volgende ochtend, na het ontbijt gaan we weer met onze bagage aan de wandel. Het is een wandeling langs de onderkant van de bergwand met als einddoel Oasis de Sangalle, waar we zullen overnachten. Volgens de gids is het voornamelijk ‘Peruvian flat’ met sommige stukjes ‘Inca flat’. In beide gevallen komt het er op neer dat het begin- en eindpunt op ongeveer dezelfde hoogte liggen maar dat je daartussen wel wat stijgen en dalen kunt hebben. Bij ‘Inca flat’ veel stijgen en dalen en bij ‘Peruvian flat’ minder. Al met al een mooie tocht met af en toe mooie vergezichten. De groep begint elkaar ook al beter te leren kennen wat toch een beetje saamhorigheid met zich meebrengt.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 20.58.03

Aangekomen in Oasis de Sangalle krijgen we weer een beperkte lunch en is de accommodatie net zo basic. Enige verschil is dat we hier met z’n vijven in één hok slapen én dat er hier een (gemeenschappelijke) warme douche aanwezig is.  Ook is er een zwembad waar Remco en Sander vrijwel meteen in plonsen en zo lekker even afkoelen na het gezweet van de wandeling.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 20.56.59

Tijdens de lunch raken we in gesprek met twee afgestudeerde Duitse studentes. Steeds als we andere reizigers spreken (meestal jongeren) is het onvermijdelijk om op enig moment te vertellen dat wij voor 11 maanden op reis zijn. De reactie is steevast: grote ogen, glimlach en “wow!”.  Ook deze Duitse studentes vinden het geweldig wat we doen en blijven met vragen komen over het waarom en hoe enzovoort. Ze vertelden dat ze al tegen elkaar hadden gezegd dat ze later ook zo iets zullen gaan doen met hun gezin terwijl ze op dit moment nog allebei vrijgezel zijn en pas net afgestudeerd. Tot ver na de lunch blijven we kletsen want ook voor ons is het leuk om een inspiratiebron voor anderen te zijn.

Als we het avondeten voorgeschoteld krijgen vertelt David dat we de volgende ochtend om 5.00 uur (!!!!) gaan starten met de klim naar boven. Pas boven zullen we om ca. 9.00 uur een ontbijt krijgen. Het idee dat we zonder ontbijt zo’n drie uur een berg op moeten klimmen, staat mij niet erg aan. Ik ben gewend om eerst iets te eten voor ik ’s ochtends de deur uit ga. We hebben wat zoete snacks ingeslagen om toch die eerste paar uren wat energie te hebben. Uiteraard gaan we allemaal weer vroeg slapen.

Met ieders slaap nog in de ogen, beginnen we aan de klim naar boven. Het is nog Schermafbeelding 2018-11-22 om 20.57.18schemerig maar het wordt al heel snel licht. We zijn niet de enige groep die hier nu naar boven gaat en iedereen loopt op z’n eigen tempo. De afstand loodrecht omhoog is ongeveer 1,5 kilometer en we krijgen drie uur de tijd. Het dorpje wordt bevoorraad door ezels met proviand te laten afdalen. Je hebt de mogelijkheid om, tegen betaling, op de rug van een ezel naar boven te gaan zodat je zelf niet hoeft te lopen. Niemand van onze groep wil zich laten kennen en heeft op eigen kracht de weg naar boven afgelegd. Binnen de drie uur is onze hele groep boven en kunnen we het laatste stukje wandelen naar het dorpje voor ons, welverdiende, ontbijt.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 20.57.43

Op de terugweg naar Arequipa zijn we nog gestopt bij thermale baden waar we even heerlijk kunnen uitrusten.

Schermafbeelding 2018-11-22 om 20.56.41

Steeds als we ergens stoppen maakt David, in niet mis te verstane bewoordingen, duidelijk hoe laat we weer bij de bus moeten zijn. De lunch van vandaag zat niet bij de prijs inbegrepen dus stopt de bus bij een plaatsje en mogen we zelf iets uitzoeken als we maar binnen exact een uur weer terug zijn bij de bus. Remco had ondertussen op z’n telefoon een restaurantje opgezocht dat hem wel wat leek. Aangezien de aangeboden maaltijden vrij basic waren hebben we wel trek in wat lekkers dus, in tegenstelling tot de rest van de groep, gaan wij aan de wandel achter Remco aan. Al snel blijkt zijn uitgezochte restaurant een beetje te ver en selecteren we ter plekke een ander restaurantje, waar we de enige klanten zijn. Hier hebben we (eindelijk) weer Wifi en omdat het de verjaardag van mijn moeder is leggen we via WhatsApp video contact met Nederland terwijl ondertussen onze maaltijden worden bereid. Ik heb mijzelf getrakteerd op een heerlijke Alpaca (is een soort lama) maar tegen de tijd dat ons eten geserveerd wordt, hebben we nog maar 10 minuten. Met tegenzin proppen we het eten naar binnen en sturen de jongens alvast vooruit als de rekening wordt opgemaakt. Het is mij nog net gelukt om de Alpaca te verorberen maar de patatjes en, toch al beperkte, groente moet ik helaas laten liggen. Wanneer we buiten in straf tempo richting bus lopen, komt Tessa er ineens achter dat ze haar tasje in het restaurant heeft laten liggen en rent terug. Voor mij zie ik de Mercedes-Benz Sprinter opdoemen met daarin onze groep, behalve familie De Jong. Gelukkig stopt de bus en na een korte uitleg aan David moet hij wel een beetje lachen. Niemand is boos, of heeft het in elk geval niet laten blijken, maar dit was wel een argument om de Colca canyon op eigen gelegenheid te doen en niet met een tour.

Na nog een flinke rit komen we aan het einde van de middag weer in Arequipa aan. De kinderen sturen we vooruit naar het hotel en wij gaan samen met een taxi naar het busstation om tickets te kopen voor de nachtbus. Als we bij het hotel aankomen lijkt het in de lobby of er een bom is ontploft. De kinderen hebben de bagage uit de hoek van het keukentje gehaald en verspreid over de beperkte oppervlakte van de lobby. Zelf zitten ze alledrie aan een tafeltje gefixeerd op hun telefoon/ipad die verbonden is aan het stopcontact.  Mijn zorgvuldig bewaarde briefje met de handtekening blijkt geen voorwaarde om de bagage te beroeren en mag ik weggooien. We maken de chaos eerst nog even groter omdat we onze spullen moeten reorganiseren maar uiteindelijk kunnen we het hotel redelijk ongeschonden achterlaten zodat we dezelfde nacht nog met de bus kunnen vertrekken naar Huacachina.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: