Machu Picchu en de Inca’s

Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.20.40.pngOp 31 oktober reizen we van Copacabana (Bolivia) naar Cusco (Peru). Het is een busrit van 8.00 tot 20.00 waarbij we in Puno van bus moeten wisselen. De bus stopt niet, zoals we gewend zijn, voor rustpauzes zodat we er even uit kunnen om iets te eten of drinken. Op een paar busstations wordt er gestopt om mensen uit of in te laten stappen en dan vertrekt ie alweer. Het toilet aan boord zit op slot, dus ook hiervoor zul je toch een keer de bus uit moeten. Wanneer Sander eindelijk de kans ziet om zijn overvolle blaas te ledigen, houd ik buiten de wacht om het hulpje van de buschauffeur erop te attenderen dat er nog iemand op de ‘Baños’ zit als er alweer geroepen wordt: “vamos, vamos!” We maken nu ook voor het eerst mee dat de Peruaanse buspassagiers ongeduldig “vamos!” roepen wanneer de bus ergens stopt om iemand uit te laten stappen en dit naar de mening van de overige passagiers te lang duurt.

Na een hele dag gezeten te hebben, komen we vermoeid in Cusco aan. Ik blijf dat een vreemde gevolgtrekking vinden, maar het reizen is nou eenmaal vermoeiend. We hebben weer een AirBnB appartement en worden enthousiast begroet op het adres van de eigenaresse. Ze loopt met ons mee naar een, aan de buitenkant kenmerkend voor de Zuid-Amerikaanse bouwstijl, afzichtelijk gebouw en dito trappenhuis, waar het er van binnen gelukkig prima uitziet.

Cusco is nu een stad met ruim 400.000 inwoners maar zo’n 500 jaar geleden de hoofdstad van de Inca’s. Het is dé uitvalsbasis voor excursies naar o.a. de Sacred Valley en Machu Picchu. Op straat, en zeker rond het plein, word je continu aangesproken voor souvenirs, excursies, massages etc. Wanneer wij op 31 oktober ’s avonds nog even naar het plein lopen is het daar een enorme drukte. Het is namelijk Halloween dus overal verkleedde mensen op straat.

Donderdag 1 november zijn we ons gaan oriënteren op de excursies die we willen gaan doen. Vrijdag 2 november voel ik mij fysiek niet goed. Ik heb koorts, geen trek in eten en geen energie om iets te Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.21.04
gaan doen. Marinka gaat daarom alleen met de kinderen naar Tipón, een Inca site 20 km buiten Cusco, met een ingenieus water irrigatiesysteem.

 

Op zaterdag 3 november staat de City-tour gepland. Deze excursie doen we zonder de kinderen, omdat de ervaring in La Paz was dat zij het bij voorbaat al saai vonden en dat dat bij ons tot irritaties leidde.  Tijdens deze excursie leren we hoe de Spanjaarden na hun komst (rond 1540) al het goud van de Inca tempels haalden en de tempels vernietigden. Vervolgens zijn op de grondvesten van de Inca tempels de kerken en een klooster gebouwd. In het klooster zijn een aantal muren nog blijven staan waar door de Spanjaarden pleisterwerk overheen gesmeerd was. Toen er vervolgens een aardbeving kwam zijn veel gebouwen ingestort. De muren van de Inca’s bleven echter staan, maar al het pleisterwerk lag op de grond. Ook net buiten de stad bezoeken we nog Inca ruïnes en krijgen we uitleg over de aanbidding van de slang (die staat voor het onderaardse), de poema (die staat voor het aardse) en de condor (die staat voor het bovenaardse). De stenen die in Sacsaywamán (als je het uitspreekt als ‘sexy woman’ kom je een heel eind in de juiste richting) zijn gebruikt, zijn van minstens 5 kilometer ver aangevoerd omdat deze soort hier niet voorkomt. De zwaarste die er staat weegt zo’n 300.000 kg! Vervolgens zijn de stenen bewerkt om ze vrijwel naadloos op elkaar aan te laten sluiten, zonder specie te gebruiken. Het geheel is een soort vesting met Zig-zag motief. De stad Cusco zou destijds gevormd zijn als een puma waarbij het Zig-zag motief van deze vesting de tanden zou moeten voorstellen.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.20.24

Ook brengen we een bezoek aan Q’enqo. Het fascinerende hier is dat er nog steeds water uit een, door de inca’s aangelegd, irrigatiesysteem komt waarvan men nu nog steeds niet weet waar het precies vandaan komt.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 09.35.37

Terwijl we alle informatie geduldig over ons heen laten komen, vraag ik mij af wat het belang van deze kennis is. Ik (en Marinka overigens ook) vind het enorm interessant maar………..waarom? Wat kan ik met deze informatie? We reizen nu eenmaal met drie tieners die niet altijd in geschiedenis geïnteresseerd zijn en zich regelmatig hardop afvragen wat zij er aan hebben (“What’s in it for me”?).

De volgende dag hebben we een excursie naar verschillende plekken in El Valle Sagrado (The Sacred Valley). Deze excursie doen we wel met z’n vijven omdat we aan het einde niet terugkeren naar Cusco, maar in Ollantaytambo overnachten.

Al vroeg in de ochtend stappen we in een minivan die ons naar een plek brengt waar we over moeten stappen in een touringcar. Het gaat een beetje chaotisch want niet alle mensen die in onze minivan zitten, stappen in dezelfde touringcar en ons Hollandse, blauwe-ogen-gezinnetje steekt een beetje af tegen alle, ogenschijnlijk, Peruanen. We hebben een excursie met engelstalige gids geboekt dus we beginnen ons zorgen te maken. De persoon die zich gedraagt als gids, en dat ook blijkt te zijn, antwoordt keurig in het engels op mijn vraag of we wel in de juiste bus zitten. De beste man blijkt bij de universiteit te werken en doet dit erbij. Hij praat erg snel, waarbij iedere Spaanse zin vrijwel direct gevolgd wordt door de engelse vertaling ervan. Zijn enthousiaste wijze van vertellen zorgt er voor dat zelfs de kinderen er naar luisteren. Bevlogen legt hij uit welke overeenkomsten er zijn tussen bijvoorbeeld de Egyptenaren (ten tijde van de farao’s) en de Inca’s.

Vervolgens brengen we een bezoek aan Moray dat lijkt op een amfitheater maar het zijn terrassen die de Inca’s Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.20.07gebruikten voor agricultuur. Onze gids had daar een uitleg bij die waarschijnlijk niet helemaal wetenschappelijk bewezen is, maar het kwam er op neer dat wanneer de zon op een bepaald moment tegen een bepaalde heuvel tussen de twee terrascirkels zou schijnen, de schaduw als een soort fallus de bevruchting van een mens zou uitbeelden. Deze theorie onderschreef hij met een tekening waarbij Cusco de navel is en Moray de baarmoeder etc. De locatie zou ook om deze reden gekozen zijn want het is niet vlakbij een rivier, wat veel logischer zou zijn. Geen idee of het klopt, maar de terrassen zagen er indrukwekkend strak vormgegeven uit.

We rijden snel door naar Salinas de Maras. Het tempo van de excursie ligt redelijk hoog en als blijkt dat een paar medepassagiers niet op de afgesproken tijd weer bij de bus zijn, wil onze gids de chauffeur weg laten rijden. Op het laatste moment komen ze aangerend Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.19.52en krijgen een reprimande (die niet in het engels wordt vertaald maar dat lukt ons nog wel om te begrijpen). Salinas is een zoutmijn. Op dit moment wordt daar nog steeds zout gewonnen, maar de Inca’s hebben het aangelegd. Wellicht konden de Inca’s niet verklaren dat het water daar zout is vanwege een ondergrondse stroming dat vermoedelijk ooit in aanraking met de zee is geweest, maar ze waren wel in staat om van het relatief kleine stroompje een kanalensysteem met terrassen aan te leggen waardoor er kleine zoutmeertjes ontstaan. De zon verdampt het water en het zout blijft achter. Dit proces vind al eeuwen, tot op de dag van vandaag, op dezelfde wijze plaats. En hoewel we met veel toeristen tegelijk daar rondlopen is het een bijna surrealistisch aanblik, al die witte poeltjes zo tussen de bergen in.

Voor ons eindigt de excursie in Ollantaytambo, waar we eerst nog een Inca ruime bezoeken, met wederom veel gebruik van terrassen. We gaan vroeg naar bed want de volgende ochtend moeten we om ca 5.40 uur bij het treinstation zijn. Bij ons hotel zijn ze waarschijnlijk gewend dat toeristen al vroeg vertrekken want toen wij aangaven om 5.15 uur de volgende ochtend te willen vertrekken, werd er direct aangeboden ons ontbijt “para llevar” klaar te zetten.

Vroeg opstaan is voor familie De Jong geen sinecure. Alleen wanneer dringend noodzakelijk wordt het door de meereizende tieners geaccepteerd. Gevolg is wel dat we wat voorzichtiger met elkaar moeten omgaan omdat het humeur vaak aan een zijden draadje hangt.

Het vooruitzicht van een ritje met de trein en een hike door de bergen naar Machu Picchu zorgt er gelukkig voor dat we, ondanks het vroege tijdstip, in een goed humeur zijn en stiekem ook beetje zenuwachtig. De blauwe PeruRail-trein staat al klaar en na controle van onze tickets (inclusief stoelnummers) mogen we de verwarmde wagon betreden. De lederen bekleding doet luxe aan en de ramen in het dak zorgen voor lekker veel licht. Wanneer de trein, met slechts vier wagons, vertrekt, zijn de zitplaatsen in onze wagon niet allemaal bezet en vindt een herschikking plaats omdat niet iedereen van ons gezin tevreden is met zijn/haar toegewezen plek.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 10.04.53

Het spoor volgt de rivier Rio Urubambo en al snel worden we getrakteerd op prachtige uitzichten waarbij de wolken en/of mist langzaam tussen de bergen optrekken terwijl er al een heerlijk zonnetje schijnt. Van tevoren is ons op het hart gedrukt dat we niet moeten vergeten op het juiste punt uit te stappen. Er is namelijk geen station op punt 104, de trein stopt gewoon even. Wanneer de trein na een half uurtje even stilstaat om een andere trein te laten passeren (ik moest gelijk aan de NS denken op het traject Alphen aan den Rijn – Leiden), staat de familie De Jong al in de startblokken om de trein te verlaten. De hostess van PeruRail lacht ons vriendelijk toe en zegt dat we nog niet op punt 104 zijn aangekomen.

Perurail

Na ongeveer een uur en een kwartier arriveren we dan toch echt op punt 104. We stappen de trein uit en staan naast het spoor met nog zo’n 50 andere passagiers. Al snel rijdt de trein verder naar Aquas Calientes (Macchu Picchu Town) en komt onze gids Abigail ons tegemoet gelopen. Het is een kleine stevige dame en zonder verdere introductie volgen we haar gedwee naar de hangbrug over de rivier. Abigail installeert ons onder het bord van de hangbrug voor een ‘family picture’. Na een kleine klim stoppen we en krijgen we onze lunchpakketjes en flesjes water. Ze adviseert ze om de truien en/of vesten uit te trekken, want het is warm. Ook het aanbrengen van deet (tegen de muggen) is nu aan te bevelen omdat we de jungle in gaan. Dat laatste vind ik nog steeds moeilijk voor te stellen omdat we tot nog toe alleen maar kale dorpen en wegen hebben gezien met veel zand en stof.

We hebben het grootste deel van onze bagage in Cusco achtergelaten zodat we alleen met de rugzak van Sander en drie kleine rugzakjes hoeven te lopen. Na nog even een bezoek aan het toilet, zijn we eindelijk zover om aan onze hike te gaan beginnen. Al na 100 meter is er een controlepost en moeten we onze tickets en paspoorten laten zien. Op een lijst staan keurig onze namen vermeldt zodat we een vinkje achter onze naam krijgen en doorgelaten worden.

Abigail laat ons voorop lopen en vertelt af en toe wat over bijzondere bloemen of planten die we tegenkomen. Een groepje met vooral ouderen halen we in als het paadje flink omhoog gaat. Misschien omdat we inmiddels al redelijk gewend zijn aan de hoogte, of vanwege ons goede gemoed, het klimmen gaat ons goed af. Abigail raakt wat achterop en we voelen ons een beetje gegeneerd om op haar te wachten. Ze vertelt dat ze al 12 jaar gids is en vaak meerdere keren per week deze tocht aflegt. Ook is ze vaak als gids met de volledige IncaTrail van vier dagen mee geweest. Aan haar conditie zal het dus vast niet liggen. Als ze van mening is dat de jongens te snel afdalen zegt ze meer dan eens met Peruaans accent:”family, remember, it is not a competition!”

MP hike met Abigail

Wanneer we in korte tijd flinke gestegen zijn, zien we in de diepte het riviertje en het spoor. Schuin voor ons, in de verte, zien we tegen de bergwand aan een Inca ruïne met de kenmerkende terrassen. “We are going to that place”, zegt Abigail. De kinderen hebben nu een doel om op te focussen als ons pad zich om de berg omhoog kronkelt.

Van tevoren hebben we ons een beetje zorgen gemaakt over het weer omdat je ook de pech kunt hebben dat je de hele dag in de regen loopt. De poncho’s zijn daarom onderdeel van onze bagage maar deze kunnen gelukkig in de rugzakken blijven. Het is heerlijk weer! De sfeer zit er goed in, er wordt gezongen en er wordt veel gesproken. Vooral over New York, omdat het pas een paar dagen geleden is dat we besloten hebben om via New York naar Azië te vliegen (vanwege de kosten van de vliegtickets), willen ze het daar graag over hebben. Marinka heeft tijdens haar studie drie maanden in Pennsylvania stage gelopen en Tessa wilde daar alles over weten. Destijds heeft Marinka ook een bezoek aan New York gebracht én we zijn samen een keer, toen de kinderen nog heel klein waren, naar New York geweest.

Enfin, zo gaat het lopen ondanks de hoogte bijna vanzelf en komen we aan bij Winaywayna, de Inca ruïne die we in de verte hebben zien liggen. Hier geeft Abigail nog meer informatie over de Inca’s en dat deze plek vooral gebruikt werd voor agricultuur.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 09.43.11

Het is prachtig om hier lopen. Zo lopen we inderdaad ineens stukken door de jungle waar het vochtig is met veel bomen en planten en dan weer langs de bergwand met adembenemende vergezichten. Na een korte lunchstop komen we langs een watervalletje waar ik een demonstratie van de LifeStraw opneem om aan mijn ex-collega’s van Booking.com te laten zien, aangezien ik dit als afscheidscadeau van hen heb gekregen.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.19.22Wanneer we bij een stuk steil omhoog moeten klimmen over rotsen in de vorm van een soort trap, noemt Abigail dit de ‘gringo-killer’. Aangezien alle toeristen gringo’s zijn, voelen wij ons natuurlijk uitgedaagd en laten ons niet kennen.

Verder gaat onze tocht en hoewel we voelen dat we al een tijd aan het lopen zijn, blijven we monter en genieten we. Ondertussen heb ik genoeg tijd om steeds weer die vraag in mijn gedachten op te roepen: waarom is al die informatie over de Inca’s zo boeiend en wat heb je aan die informatie?

 

 

Dan weer een flinke klim op een door Inca’s gemaakte trap. Helemaal bovenaan zien we een paar vensters op een vlak gemaakt stuk plaveisel……..het is de Sun gate……ineens ligt daar in de verte op de rug van een berg…..Machu Picchu. Het is prachtig helder weer met een zonnetje dus ondanks de afstand is het goed te zien hoe groot Machu Picchu is op een bijzondere, prachtige locatie. Dit was destijds dé ingang naar Machu Picchu en niet de, nu duidelijk zichtbare, kronkelweg naar het dal dat aangelegd is om busvervoer van het treinstation naar Machu Picchu mogelijk te maken. De sun gate heeft haar naam te danken aan de vensters die op een bepaald moment in het jaar (als ik mij niet vergis 21 december) wanneer de zon opkomt, precies de zonnestralen laten schijnen op de zonnetempel in Machu Picchu.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 09.36.38

Na de gebruikelijke foto’s vervolgen we onze weg naar Machu Picchu. Het wordt nu drukker en drukker maar op het punt waar je de kenmerkende foto’s kunt maken is er ruimte genoeg. Het bijzondere is, dat ondanks de vele bezoekers die in Machu Picchu rondlopen, je op de foto’s bijna geen toeristen ziet. Ik twijfel er niet aan dat alle geabsorbeerde informatie over de Inca’s bijdraagt aan de wijze hoe we Machu Picchu ervaren, in combinatie met de waanzinnige locatie natuurlijk.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 07.18.56

Vandaag zit onze hike erop, morgen gaan we Machu Picchu betreden om van dichtbij te bewonderen. De keuze is nu aan ons om met de bus naar het dorp Aquas Caliente (Machu Picchu Town) te gaan of om te voet de 1800 treden af te leggen. Aangezien voor de bus $12 per persoon (de prijs is zelfs primair in dollars aangegeven) afgerekend dient te worden, is de keuze snel gemaakt. Met een uur afdalen komen we vermoeid aan bij de rivier waar het nu heel zachtjes begint te regenen (miezer-regen). Na een heerlijke douche in het hotel en een eenvoudige maaltijd, stappen we vroeg, maar terugkijkend op een magische dag, in ons bed.

De volgende ochtend, weer héél vroeg, gaan we met de bus (deze rit zat bij de prijs van onze twee-daagse excursie inbegrepen) naar boven. Nu zijn we op deze plek wanneer de ochtendmist langzaam optrekt wat weer een ander prachtig beeld geeft aan Machu Picchu.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 09.55.41

De lama’s die door voor de toeristen rondlopen zijn zo tam, dat ze gewillig met iedereen op de foto gaan.

Abigail vertelt over de vele tempels in Machu Picchu en hoe men daar leefde. De hele bouw heeft, naar schatting, zo’n 40 jaar geduurd en is tot 1911 onopgemerkt gebleven totdat een Amerikaanse archeoloog via lokale bewoners op de overwoekerde ruïne stuitte.

’s Middag dalen we opnieuw te voet de helling af en brengen we onze tijd in het stadje door totdat de trein om 18.00 uur ons weer terug naar Ollantaytambo brengt.

Mijn steeds terugkerende vraag heb ik voor mezelf niet kunnen beantwoorden. Hoewel ik van mening ben dat je niet hoeft te verklaren waarom je bijvoorbeeld van voetbal houdt of van tennis, is mijn vraag waarom ik de informatie van de Inca’s zo boeiend vindt, van andere aard. Zijn alle bezoekers van Machu Picchu geïnteresseerd in de historie van de Inca’s? Wanneer ik Abigail, onze gids, hoor praten over de laatste Inca koning die zijn toevlucht heeft gezocht in Vilcabamba (de plaats waar zij vandaan komt) en dat daar uiteindelijk het Inca-tijdperk is geëindigd, hoor ik trots en bespeur ik een drang om kennis over deze cultuur (van haar voor-ouders wellicht?) over te dragen.

Het waarom heb ik dus niet kunnen beantwoorden. Mijn persoonlijke nieuwsgierigheid is vast een deel van het antwoord maar is er ook niet fysiologisch bewijs dat nieuwe kennis en ervaringen, prikkels dus, het stofje endorfine vrijmaakt in de hersenen? In elk geval voel ik mij een gelukkig mens dat voorlopig nog niet verzadigd is en alweer uitkijkt naar onze volgende belevenis.

Schermafbeelding 2018-11-11 om 15.14.23

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: