Uyuni tour en de vulkaan

5-daagse tour van Tupiza naar Uyuni (woensdag 10 oktober tot zondag 14 oktober)

In Tupiza (ca 22.000 inwoners) zijn we neergestreken om aan de hoogte te wennen en tot rust te komen voor de meerdaagse-tour die we willen maken naar Uyuni. Tupiza ligt op bijna 3.000 meter hoogte waardoor je lijf je dwingt om alles rustig aan te doen. Even snel de trappen op om naar je hotelkamer te komen, wordt direct afgestraft met een abnormaal hoge hartslag en een ademhaling alsof je 2 minuten onder water bent geweest en net boven komt. Marinka en ik drinken regelmatig thee met coca-blaadjes dat gratis in de hotel lobby te verkrijgen is. De coca-blaadjes zijn volgens de Bolivianen voor heel veel dingen goed maar vooral tegen hoogte-ziekte.

De tour die we willen gaan doen omvat onder andere de beroemde zoutvlakte nabij Uyuni. Logisch dat er dus meerdere aanbieders van deze tour zijn. Wij kiezen voor La Torre Tours. De jongeman (Roberto) waar we me te maken hebben, spreekt vrij goed Engels en komt oprecht over. De standaard tour bevat een vierdaagse reis per jeep van Tupiza en eindigt in Uyuni. Omdat ‘standaard’ het buitengewone uitsluit, we toch al geen standaard groep van vier zijn, én het maximale wensen, kiezen we er voor om een dag extra te boeken zodat we ook de vulkaan Uturuncu kunnen beklimmen.

Roberto van La Torre Tours is enthousiast, maar stuit op een probleem. Een jeep bevat 6 zitplaatsen. Eén is uiteraard voor de chauffeur, die tevens dienst doet als gids (alleen Spaans sprekend), en één is voor de kok zodat er nog vier plaatsen beschikbaar zijn. Wij: “ehhhhh, wij zijn met z’ n vijven hoe gaan we dat doen?”. Roberto: “Ik moet dit even nagaan maar er vertrekt nog een jeep woensdag en jullie zouden die kok kunnen delen”. Dat lijkt ons een prima oplossing. Die andere groep doet echter de standaard tour zodat wij na dag 2 de kok zullen delen met de groep die een dag later vertrekt.

Voordat we vertrekken overtuigt Marinka ons dat het koud kan worden en dat we wat extra kleding moeten kopen. Voor mijzelf lijkt me één extra trui wel voldoende. Het is op dat moment bijna dertig graden in Tupiza en dan is het lastig voor te stellen dat je extra warme kleding nodig hebt.

NXioWM1QTG+shRAZ42Z2mgWoensdagochtend vroeg moeten we ons melden bij het kantoortje en wanneer we beneden bij ons hotel klaarstaan om te vertrekken, geeft Remco aan dat hij zijn fleece-vestje nergens kan vinden. Vermoedelijk heeft hij die in één van de restaurantjes waar we de afgelopen dagen hebben gegeten, laten liggen. De restaurantjes zijn hier vaak schaars verlicht dan is het niet moeilijk voor te stellen is dat hij het grijze vestje daar ongemerkt heeft laten liggen.

We lopen met al onze bagage naar het kantoortje. Ook Roberto is er al en wijst ons naar onze jeep. Geduldig wachten we naast de jeep waar de chauffeur op het dak voorbereidingen aan het treffen is om onze bagage te kunnen plaatsen.

Nadat we onze rugzakken aangereikt hebben, plastic zeil erover vastgesjord is, komt hij daarbeneden en stelt zich voor als Lingber. We stappen in de jeep (type Toyota Landcruiser alleen heeft onze jeep veel Lexus kenmerken) en Marinka probeert duidelijk te maken dat we voor Remco nog iets warms moeten kopen. Lingber vindt het noodzakelijk dat we warme kleding hebben, dus rijdt hij ons naar een zaak waar hij Remco aan een, iets te grote, winterjas helpt.

Al snel bij het verlaten van Tupiza gaat de weg van asfalt of klinkers over in zand en kiezels. Achteraf blijkt dat we de komende dagen geen asfalt- of klinkerwegen meer zullen aantreffen. Nadat de weg snel hoogte heeft gemaakt worden, we al gelijk getrakteerd op prachtige uitzichten.

Onderweg stoppen we diverse keren om foto’s te kunnen maken en, onder andere, een spookstadje te kunnen bezoeken. De lunch wordt ons aangeboden ongeveer een half uurtje nadat we in een gehucht gestopt zijn. De kok uit de andere jeep heeft voor de andere groep en voor ons een heerlijk maaltijd bereid, bestaande uit vlees, salade, rijst en bonen. Zo belanden we aan tafel met 3 Braziliaanse meiden en een moeder van één van hen. De meiden blijken vrij goed engels te kunnen spreken waardoor het een gezellige lunch wordt.

WAorg7GiSau9ert+vCMRUw

Wanneer het net donker is geworden (rond 18.30 uur) rijden we weer een gehucht binnen waar we zullen overnachten. Ook hier zorgt de kok voor een warme maaltijd en zitten we weer gezellig met de Braziliaanse groep aan tafel. De volgende dag zullen zij echter verder reizen en wij de vulkaan beklimmen waarna wij een tweede nacht op deze plek zullen overnachten.

Tijdens het boeken van deze tour had Roberto ons gewezen op de lage temperaturen ’s nachts en dat we slaapzakken nodig zullen hebben. Aangezien dat niet in onze uitrusting inbegrepen zit, konden we die huren.

De accommodatie van de eerste en tweede nacht is, zoals ook door Roberto aangegeven, basic, maar prima. Bedden mét diverse dekens, stromend (alleen koud) water en elektriciteit (onze telefoons, tablets, fototoestel etc. moeten natuurlijk opgeladen kunnen worden). We slapen in onze slaapzakken onder de dikke laag, zware, dekens waardoor we het niet koud hebben. ’s ochtends als we opstaan blijkt echter pas hoe koud het is en met het vooruitzicht van onze klimtocht, trekken we laag voor laag onze kleding aan die we hiervoor bedacht hadden.

IMG_8486Om half negen zitten we in de jeep klaar voor ons avontuur. Nog voordat Lingber het dorp uit is, stopt hij bij een huis en stapt er een lokale Boliviaan in onze jeep. We zitten hierdoor iets krapper achterin maar het gaat prima. De Boliviaan blijkt onze gids voor de beklimming te zijn. Tussen Lingber en de gids in wordt de zak met cocablaadjes gezet waar ze steeds in graaien. Met de blaadjes stoppen ze hun wangzakken vol. De jeep zal ons naar 5.500 meter brengen waarna wij de laatste 500 meter naar de top gaan klimmen.

 

IMG_1009De jeep maakt snel hoogte, hoewel Lingber maar heel langzaam kan rijden vanwege dekuilen en rotsen. We rijden door deels bevroren(!) riviertjes en na een uurtje stopt de jeep ineens. Lingber en de gids stappen uit en lopen een stukje de berg op waar ze wat van de struiken plukken. Het blijkt om polposo te gaan (geen idee hoe je het schrijft maar zo noemen ze het). Dit kruid houd je onder je neus en geeft extra lucht wat zeer welkom is op deze hoogte.IMG_8493

We vinden het best al een beetje spannend worden en om straks bij het uitstappen niet gelijk op te geven, wagen wij ons ook aan de coca-blaadjes. Het is de bedoeling dat je de blaadjes ontdoet van de steeltjes en ze vervolgens in je wang propt en daar voor een tijdje laat zitten. Ik vind het een beetje gedoe om die steeltjes te verwijderen en stop die blaadjes in z’n geheel in m’n mond. Het is niet lekker en ik krijg bijna kokhals-neigingen, maar overtuigt van het nut ervan, houd ik ze in mijn wangzak.

Wanneer de weg ophoudt, parkeert Lingber de jeep naast nog drie jeeps. We zijn dus niet de enigen die vandaag de vulkaan gaan beklimmen. Onze gids heeft al een dikke winterjas aan en trekt nu een winddichte broek over zijn gewone broek aan. Het enige dat ik kan toevoegen aan mijn kleding, is mijn nieuwe wollen trui en handschoenen.

Na het ontbijt hadden we van de kok voor ons allemaal een plastic zak gekregen met daarin pelpinda’s, een broodje met gebakken ei, een stukje chocola en een sinaasappel. Dit vullen we zelf aan met flessen water en dat gaat allemaal in twee rugzakken.

We gaan vertrekken. Het waait al flink dus ik doe mijn capuchon over mijn pet zodat die niet af kan waaien. Als de gids iets zegt, verstaan we er geen woord van. Dit komt waarschijnlijk door zijn volle wangen met coca-blaadjes, in combinatie met een dialect én onze beperkte kennis van de Spaanse taal. Gelukkig gaat Lingber ook mee en wanneer wij de gids vragend aan blijven kijken als hij tegens ons praat ‘vertaalt’ Lingber het voor ons in iets begrijpelijker Spaans. Het komt er vooral op neer dat de gids ons duidelijk wil maken dat we het tempo laag moeten houden. Tranquilo, tranquilo!

De gids, uitgerust met van die wandelstokken die mij altijd aan skistokken doen denken, gaat voorop. In het begin is het pad nog breed, maar het gaat al snel flink omhoog. Het tempo van de gids is te vergelijken met een bejaarde die tegenwind heeft. Al snel ervaren we dat dat niet voor niets is. Alleen door het tempo laag te houden, kun je meters maken. Loop je te snel dan komen je longen zuurstof te kort en gaat je hartslag pijlsnel omhoog.

De wind giert inmiddels om ons heen. Als de zon achter de wolken of de vulkaan is, zakt de temperatuur nog verder en voel ik de koude wind door mijn kleding heen. Gelukkig heeft Marinka nog een regenjasje in de rugtas en tijdens één van de vele rustmomenten trek ik die aan onder mijn wollen trui. Hij is een beetje te klein maar houdt in elk geval de wind tegen.

Ook al blijven we keurig achter de gids en houden we zijn langzame tempo aan, het is heel zwaar. We realiseren ons dat die gids niet voor niets meegekomen is. IMG_8563Zelf zouden we geneigd zijn om veel te snel te willen gaan en het dan vast niet gered hebben.  Remco heeft helaas veel last van hoofdpijn. We geven hem onze polposa en laten hem water drinken, maar het helpt niet echt. Lingber ziet het aan en vraagt hoeveel Remco weegt. “40 kg”, antwoord Marinka. Lingber draait zich om en maakt duidelijk dat Remco op zijn rug moet springen. Verbaasd staren wij hem na, als hij met Remco op zijn rug flink de pas erin zet. Ik heb mijn aandacht nodig bij iedere moeizame stap die ik zet en moet er niet aandenken om, in plaats van het rugzakje, Remco op mijn rug te moeten meetorsen.

Wanneer Remco weer een stuk zelf heeft gelopen en we langs de steile helling even uitrusten, ziet onze gids dat Remco het weer moeilijk heeft. Hij haalt een flesje coca-cola uit zijn rugzak en maakt duidelijk dat Remco er van moet drinken. Coca-cola als een soort wonderolie. In Nederland drink ik zelden frisdrank maar tijdens onze reis heb ik al een aantal keer cola gedronken als mijn darmen sneller produceerden dan mij lief was. Toen we onze inentingen kregen voor de reis, adviseerde de dokter om, ingeval van overactieve darmen, cola te drinken en chips te eten. Cola kalmeert de maag/darmen en chips zorgt, vanwege het zout, dat je vocht vasthoudt. De cola van de gids was dus bewust door hem meegenomen en als ‘medicijn’ aan Remco gegeven.IMG_1027

Ik begin er intussen al een beetje rekening mee te gaan houden dat we niet alle vijf de top zullen gaan bereiken. Aan de gids en Lingber ligt het in elk geval niet, die dragen allebei Remco nog een stuk op hun rug. En wanneer we langs de steile helling naar boven kijken zien we een groep klimmers afdalen. Allemaal voorzien van dikke winterjassen en wandelstokken. Daarbij vergeleken zien wij er uit als een stel verdwaalde zondagmiddag-wandelaars die in het park de weg zijn kwijtgeraakt.

Terwijl wij langs de berg wachten tot de afdalers ons gepasseerd zijn, gaat een flinke windvlaag er met de pet van Tessa vandoor. We kijken hem na hoe hij vele meters naar beneden geblazen wordt. Onze gids bedenkt zich geen moment en gaat recht naar beneden om de pet op te halen. Ogenschijnlijk zonder enige zichtbare extra inspanning geeft hij de pet aan Tessa terug en vervolgen we onze tocht naar boven.

Schermafbeelding 2018-10-18 om 21.00.57

De uitzichten om ons heen zijn onwaarschijnlijk mooi. Overal bergen met hier en daar witte toppen en daaronder voornamelijk rood gekleurd gesteente. Daar waar meer water in de buurt is gaat het rood over in groen. Geen boom te bekennen en waar wij ons bevinden zelfs geen enkele struik of andere begroeiing meer. Dan mogen we gaan zitten achter een rotspartij die de wind voor ons tegenhoudt. Hier eten we van onze meegebrachte lekkernijen en drinken nog wat water. Vanaf dit punt is het nog ‘maar’ zo’n zeventig meter tot de top en dat zullen we doen zonder rugtassen, die laten we hier achter.IMG_8567

Remco is moe, heeft nog steeds flinke hoofdpijn en geeft aan dat hij hier wil blijven en niet meer verder wilt. Hoewel we er begrip voor hebben, proberen we hem ook duidelijk te maken dat hij al zo ver gekomen is, en het zonde is om niet dat laatste stukje te volbrengen. Ook de gids en Lingber zijn gemotiveerd om ons allemaal boven te krijgen. Wanneer we na een lange rust- en eetpauze klaar zijn voor de eindfase besluit Remco om toch mee te gaan. Ze nemen hem op sleeptouw aan de arm en soms tussen hen in.

En dan eindelijk de top! Ik loop achteraan en euforie maakt zich van mij meester waardoor ik de ongemakken even vergeet en het laatste stukje veel makkelijker is. We staan op een soort bergkam en de gids wijst opzij naar de punt omhoog……….daar is de top waar we naar toe moeten! Een kleine tegenvaller maar ik voel me nog steeds beter dan ervoor. Dit laatste stukje gaan we ook voor elkaar krijgen!

IMG_1025

Waarom willen we eigenlijk zo nodig een berg beklimmen? Ik denk aan wat ik heb gelezen over de Inca’s die hoge bergen gebruikten voor offerandes. Ook in de bijbel gaat Mozes de berg op om met God in contact te komen. Een berg heeft dus vaak iets religieus, mystieks. Komt dat omdat je hoger bent en dus dichter bij de hemel? Als dat alleen de reden was zouden alleen religieuze mensen bergen beklimmen. Ik vermoed dat de fysieke inspanning in de natuur in combinatie met de euforie van de bereikte top met als beloning een mooi uitzicht, motivatie voor velen is om overal waar het kan bergen te beklimmen.

Toen we begonnen maakte Lingber ons duidelijk dat het voor hem ook de eerste keer was dat hij deze vulkaan beklom, en dat terwijl hij al drie jaar voor La Torre Tours werkt. Tot nog toe had hij niet de indruk gewekt er veel moeite mee te hebben, zeker als je bedenkt dat hij stukken met Remco op zijn rug heeft gelopen. Maar nu zie ik hem tegen een rots uitrusten en in het Spaans hoor ik hem zeggen dat het héél koud is. Stapje voor stapje zetten we door en ja dan eindelijk zijn we er echt: op de top van 6.008 meter hoog! We krijgen een knuffel van de gids en ik ben super trots dat we dit met elkaar gedaan hebben. Volgens de gids is Remco de jongste klimmer op de top met zijn 12 jaar. IMG_1012

Het uitzicht is natuurlijk geweldig. De gids maakt een filmpje en foto’s van ons en na zelf nog wat foto’s gemaakt te hebben is het tijd om alweer af te dalen.

Schermafbeelding 2018-10-18 om 21.10.11

Hoewel het natuurlijk heel hoog is, was het niet eng. Het waren geen gevaarlijk rotsen waar je honderden meters naar beneden kunt vallen. De helling was wel stijl maar zacht van zand en stenen waardoor het afdalen gelukkig makkelijker ging dan ik dacht. Nadat we de rugtassen weer opgepikt hadden, gaf Lingber aan een korte route naar de auto te nemen zodat hij de motor alvast warm kon laten lopen.

Sander ging als een speer naar beneden, maar Marinka en ik merkten dat we ook het afdalen niet te snel moesten doen. Inspanning wordt nog steeds afgestraft met gehijg en zuurstoftekort. De hele beklimming heeft zo’n drie uur in beslag genomen en binnen een uur zijn we weer bij de auto terug.

De laatste paar honderd meters voelt Marinka zich steeds beroerder worden. Als ik achter haar loop maak ik de grap dat ze loopt alsof ze teveel gedronken heeft. Zelf voelt ze dat ook min of meer zo. Wanneer we eindelijk in de auto zitten, waar het veel warmer is dan buiten, voelt ze zich nog veel beroerder.  Ze vraagt aan Lingber om zuurstof, omdat we weten dat dat mee is en wellicht nu het juiste moment is om te gebruiken. Lingber stopt direct en pakt de zuurstoffles. Met het slangetje onder Marinka d’r neus wordt het zuurstof gehalte in haar lijf weer snel herstelt. Ze voelt zich echter nog steeds beroert en erg misselijk. De gids geeft aan dat we het beste verder kunnen rijden omdat we dan snel lager komen.

Als we weer bij onze accommodatie aankomen voelt Marinka zich gelukkig alweer beter. In de auto was het door het zonnetje bloedheet geworden waardoor wij steeds meer kledingstukken uittrokken. De gids en chauffeur Lingber bleven echter in hun dikke winterjassen zitten en keuvelden in onverstaanbaar Spaans alsof ze op een winternamiddag naar de markt gingen.

De rest van de middag liggen we op ons bed bij te komen. Onze huid gloeit van de felle zon en ons lijf moet, vermoed ik, herstellen van de inspanning en hoogte.

De foto’s en filmpjes zullen ons herinneren aan deze geweldige ervaring en prestatie die we met elkaar volbracht hebben.

(Dit filmpje met foto’s en beelden van de tocht geeft jullie ook een indruk van wat wij meemaakten.)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: