de jeuk en het varen

Maandag 10 september 2018 vertrekken we met de bus vanuit Rio de Janeiro naar Angra dos Reis. Dat gebeurde alleen wat later dan gepland omdat er diverse busstations in Rio zijn en we eerst moesten uitzoeken vanaf welk busstation onze bus zou vertrekken.

Eindelijk stappen we met onze rugzakken door de poort van het hostel naar buiten en na nog geen honderd meter hebben we een taxi. Inmiddels is ook dat routine geworden. De kleinste taxi’s laten we voorbij gaan en bij een redelijk formaat taxi gaan de rugtassen achterin. Marinka of ik voorin en dus één van ons twee met Tessa en Sander op de achterbank. Remco wordt als sluitpost op schoot bij de desbetreffende ouder geplaatst opdat dat tot de minste heibel op de achterbank leidt.

We hebben een prima busrit kronkelend langs de kust naar Angra dos Reis. Daar komen we om ca 16.00 uur aan. Bij het toeristeninformatiekantoor vragen we naar de boot richting Praia Aracatiba. Hier hebben we namelijk twee kamers voor de komende vijf nachten geboekt. De accommodatie is gelegen aan de westkust van het eiland Ihla Grande en door een Braziliaan is ons geadviseerd om die kant van het eiland te kiezen omdat dat veel rustiger is dan in de stad Vilo do Abraão.

De beste man van het toeristeninformatiekantoor sprak gelukkig goed Engels, echter zijn boodschap was dat allerminst. De laatste boot naar Aracatiba was om 15.00 uur vertrokken. Het zou erg lastig worden om daar vandaag nog te komen. Zijn advies was om een stukje verder te lopen naar de vissersbootjes en daar vragen of iemand ons wil overvaren. En ja, daar zullen ze wel zo’n 300 Real voor vragen (ca € 60). Aangezien we na de grote stad ons al hadden verheugd op een idyllisch plekje op een autovrij eiland, hadden we die extra kosten er wel voor over.

Hoewel ons niet veel kans werd gegeven op een welwillende visser, liepen we naar de richting die ons gewezen was. Aldaar kwam er al snel een jongeman op ons afgestoven. Zijn stem net iets te luid en al gesticulerend wilde hij weten waar we naar toe willen. “Aracatiba”, was ons antwoord. Hij werd nog drukker en riep wat naar een andere jongeman die ergens half onderuitgezakt tot leven kwam. De druktemaker gebaarde dat we hem moeten volgen. We waren wat argwanend maar wilden een mogelijke kans op een “lift” niet voorbij laten gaan. Bij de waterkant probeerde hij duidelijk te maken dat we moeten wachten. We maakten al wat grapjes over een roeiboot die zou aanmeren en probeerden ondertussen de druktemaker te ‘peilen’. Aangezien het een behoorlijk stuk varen is, wisten we niet zo goed wat voor boot geschikt zou zijn om ons veilig over te brengen. Er kwam een man aangefietst die aan mij vroeg waar ik naar toe wilde. De druktemaker kwam er gelijk tussen en met mijn beperkte Portugees maakte ik op dat de man tegen hem zei dat hij alleen maar wat aan mij vroeg. De druktemaker was duidelijk bang dat zijn ‘klusje’ aan zijn neus voorbij zou gaan.

En toen kwam ‘onze’ boot aangevaren: de Filadelfia. Ook een Braziliaans stel met kind stond ineens naast ons aan de waterkant. Toen de druktemaker even niet keek maakte de man op de fiets aan draaiend gebaar met zijn vinger naast zijn hoofd. Ik keek naar het bootje en keek weer terug naar de man op de fiets. “Filadelfia” zei hij en zijn duim ging omhoog. Dat was voor mij voldoende. Met dit bootje zouden we de 16 km overbruggen naar ons idyllisch onderkomen.

Het Braziliaans stel met kind was ook ingestapt en hadden zich al snel genesteld in het kleine hutje. Daar was nog net plek voor onze rugzakken zodat wij zelf op het achterdek plaatsnamen. Het begon al snel te schemeren en de wind maakte het best fris. Gelukkig waren we enigszins voorbereid (ja echt!) en hadden wat warms aangetrokken. Het eiland ligt in zee dus 16 km uit de kust betekend: golven. De rust van de jonge schipper en zijn manier van manoeuvreren gaf mij voldoende vertrouwen en kon ik zelfs genieten van onze boottrip.

Toen Ilha Grande bereikt was werd eerst het Braziliaanse stel met kind afgezet en vervolgens, in het donker, voer onze schipper door naar een steiger waar hij al toeterend zijn komst aankondigde. De schipper kreeg van ons de afgesproken 150 Real (inderdaad, de helft minder dan de man van het toeristeninformatiekantoor had voorspeld) en voer weg.

IMG_4693

Al snel kwam er iemand aangelopen en konden wij onze kamers in. De kamers waren wat smoezelig, de bedden hard maar het uitzicht goed. Met een goed gevoel, dat dit ook weer goed is afgelopen gaan we slapen.

IMG_4752

Na twee dagen zijn we allemaal gebeten door kleine grijzige vliegjes. Als je ze doodslaat blijft er bloed achter (je eigen bloed waarschijnlijk). Op onze onderbenen vormen zichE58720DD-56A8-4D2F-A2FE-4E4B56034174  allemaal plekken met rode stippen die enorm jeuken! Vooral bij Marinka hebben ze flink hun best gedaan want ze zit helemaal onder. Dit in combinatie met de smoezelige staat van de accommodatie, waar ook de wifi niet blijkt te werken én er maar twee restaurantjes hier open zijn, van de minimaal aanwezige, besluiten we na twee nachten om weg te gaan.

Marinka heeft een hotel uitgezocht in de stad Vilo do Abbraão, eveneens op het eiland. Dus, familie De Jong pakt de boel weer in de rugtassen en gaat op pad.

Het eiland Ilha Grande heeft een oppervlakte van 193 km2 ( ter vergelijking Texel heeft een opp. van 161 km2), er rijden geen auto’s én is bergachtig met begroeiing (jungle). Lopen naar onze nieuwe stek is geen optie. We hebben dus weer een bootje nodig die ons ”even” omvaart. Bij het strandje met steiger en voor anker dobberende bootjes, spreken we een jongeman nadat we, bij een bankje onder een palmboom, wat verkoeling opgezocht hadden. De jongeman spreekt (natuurlijk) geen woord Engels maar het wordt duidelijk dat hij wel een bootje heeft maar deze is te klein om ons naar de stad te varen. Wel kan hij ons naar Angro dos Reis terugbrengen alwaar we de reguliere boot naar Vilo do Abraão kunnen nemen.

Het was vast niet dit exacte moment maar plots viel er een kokosnoot uit de palmboom waar wij onderzaten. Met een klap kwam de kokosnoot 1 meter achter de jongeman op de grond terecht. Blijkbaar schrok hij er zelf ook van want hij maakte duidelijk dat we beter niet onder de boom konden blijven zitten.

Het leek mij geen goed idee om met ons vijven inclusief alle spullen in zijn kleine speedbootje te stappen om die 16km over zee te gaan. Hij gaf zelf al aan dat het wel een beetje nat zou worden maar daar had ie wel wat plastic voor………..

De jongeman was echter bijzonder hulpvaardig want hij ging bellen om voor ons uit te zoeken hoe we onze bestemming zouden kunnen bereiken. Overigens denk ik niet dat zijn hulpvaardigheid een relatie heeft met zijn zojuiste ontsnapping aan een vallende kokosnoot. Ik vermoed dat de aanblik van een naïef gezinnetje met rugzakken op de rug aan de waterkant, op een deel van het eiland waar verder geen toerist te vinden is, de hulpvaardigheid van menig Braziliaan verhoogd.

Na een aantal uren kwam er, zoals afgesproken, een houten bootje aangemeerd (formaatje groter dan de Filadelfia) die ons keurig terug naar Angro dos Reis bracht.                       IMG_4869

Daar konden we gelijk in een megaformaat rubberboot stappen die ons binnen 20 minuten naar Vilo dos Abbraão bracht. De snelheid van de boot zorgde ervoor dat een IMG_0529flinke koude zeewind én spetters zeewater te trotseren waren, maar als ik om mij heen keek moest ik glimlachen om het tafereel. Het waren zeker niet alleen maar toeristen die in deze duurdere vorm van vervoer plaats hadden genomen. De één zat weggedoken onder een jas de ander zat in z’n t-shirt alsof ie op een terras in het zonnetje zat. Alle zitplaatsen waren bezet. IMG_0530

Tussendoor lag bagage in de vorm van koffers en rugzakken (in elk geval al 5 van ons) maar ook dozen met eieren, zakken met groenten en allerhande etenswaren die waarschijnlijk door de lokale restaurants benodigd zijn. Het enige bemanningslid naast de schipper moest staan bij de voorplecht. In zijn korte broek maar mét “watersportjas” waar de gaten in zaten en de capuchon van een ander model afkomstig, deed hij zijn werk.

 

In Vilo do Abraão komen we in een compleet andere sfeer dan we achter lieten in Aracatiba. Heel veel bootjes, restaurantjes, hotels, straatjes, bedrijvigheid, toeristen en agentschappen die tours aanbieden.

In het hotel dat we voor drie nachten geboekt hebben, zijn we de enige gasten. Een keurig hotel, met een heel vriendelijke manager/eigenaar, én werkende wifi.

De volgende dag lopen we door de jungle over een pad naar de “oceaankant” van het eiland. Het eiland is hier een stuk smaller dan in Aracatiba. Al aan het begin van het pad wordt ons een “taxiboot” aangeboden om ons terug te brengen aangezien het best een eind lopen is. Op het hele eiland is geen pin-automaat aanwezig en onze voorraad contanten begint op te raken dus we vragen aan of we met ‘card’ mogen betalen. Ja, dat is geen probleem, aldus de taxiboot aanbieder. We zijn pas net op weg en hebben nog altijd wat argwaan bij de eerste de beste aanbieder dus we geven aan dat we dat later willen beslissen.

Na een tijdje lopen komen we bij een volgend strandje en dezelfde taxiboot aanbieder staat daar weer. We hebben geen andere taxiboot aanbieders meer gezien dus we schrijven in op de retourtrip van 17.00 uur. Vervolgens moeten we de helft afrekenen. We tonen onze pinpas en dan wordt het ingewikkeld en blijkt toch alleen cash mogelijk te zijn. Met de laatste bankbiljetten doen we een aanbetaling en hebben daarmee onze plekken gereserveerd.

Het eindpunt van onze wandeling is Praia Lopes Mendes, een prachtig strand aan de oceaankant van het eiland. De zon is heel intens dus goed insmeren. De jongens hebben na enige aarzeling verkoeling in zee gezocht maar na een tijdje zijn we het zat en lopen weer terug naar de afgesproken plek voor onze taxiboot.

4oFbURBcQ6m9ctb4yvXWxQ

Dat we een uur eerder zijn is niet erg. Er staan inmiddels aardig wat toeristen en een enigszins chaotisch geregel vindt plaats tussen onze taxiboot regelaar en de taxiboot-kapiteins over wie met wie mee moet. Het beste in zo’n situatie is je als makke schapen laten leiden naar de plek die zij je aanwijzen. Het kleine open speedbootje waar we met ca 10 man in gedirigeerd worden, wordt bestuurd door een jong kereltje. Bij de passagiers blijkt ook een Nederlands stel te zitten. Zij vertellen ons dat ze de heenweg ook met deze boot zijn geweest en kleddernat waren geworden.

Onze taxiboot regelaar stapt vervolgens ook bij ons in de boot en de zwemvesten worden uitgedeeld. Dat het Nederlandse stel deze zwemvesten op de heenweg niet aangereikt kregen, stemt mij al niet gerust……

Het begint leuk met wat golven waar het speedbootje met klappen overheen stuitert. Echter, er moet een flink uitsteeksel van het eiland omgevaren worden eer we terug zijn bij Vilo do Abraão. De golven worden hoger en hoger. Het bootje is absoluut niet bestand om golven te kunnen trotseren die van opzij komen. Het jonge kereltje heeft duidelijk wel ervaring want steeds maneuvreert hij op het juiste moment tegen een hoge golf in en geeft gas bij of neemt juist gas terug. En inderdaad, we worden door het opspattende water kleddernat. De golven worden echter nog hoger. De kinderen zien het gevaar niet en vinden het spectaculair. Ik bedenk (zie ook mijn blog: Er is overal gevaar) dat bij één maneuvreerfoutje het helemaal mis kan gaan. Als het bootje namelijk eenmaal water schept bij het trotseren van een golf, gaat ie om. De kust is dichtbij en we hebben zwemvesten aan, maar ik vind het geen prettig idee.

Het gaat gelukkig goed en komen kleddernat aan waar de taxiboot regelaar nog even met ons mee naar het hotel moet lopen om de restantschuld in cash aan hem te kunnen voldoen. Mijn gemopper dat hij eerder had aangegeven dat we met ‘card’ konden betalen wordt niet op gereageerd.

IMG_6372 Voor de volgende dag boeken we een tour met een boot waarbij we verschillende strandjes zullen aandoen waar ook gesnorkeld kan worden. ’s Ochtends waait het stevig en met de ervaring van de vorige dag, ben ik er niet gerust op. De speedboot waar we instappen is echter van een ander formaat en het deel waar we varen blijkt weinig golfslag te hebben. Het weer viel een beetje tegen, bewolkt, fris en zelfs wat regen, maar het was toch een heerlijke dag op en in het water.IMG_5107IMG_5112 2

Wij hadden het best koud.

 

 

 

 

 

 

Nu, bijna twee weken later zijn de bulten en de jeuk van die bijtvliegjes eindelijk, zo goed als weg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: