Er is overal gevaar

De titel slaat op mij. Althans de kinderen laten mij doen geloven dat ik overal gevaar zie. Marinka vergoeilijkt het nog een beetje met: “papa is vaak wel heel verstandig hoor”.

Hm. Ok, mijn hoogtevrees als iemand een afgrond te dicht nadert, die snap ik als daar wat lacherig over gedaan wordt. En dat nog van niemand geld of goederen is gestolen komt dat omdat ik er zo op gefocust ben of omdat er geen kwaadwillenden in onze buurt zijn geweest?

De volgende ervaring laat ik aan jullie ter beoordeling over of die hachelijk of belachelijk is.

Donderdag 6 september 2018

De dag starten we op ons gemak. Blogje schrijven, beetje internetten, lezen, jongens nog even zwemmen, Marinka tekenen etc. Wanneer we aanstalten willen maken om aan onze geplande wandeling naar: rivier met natuurlijke “glijbanen” te beginnen, roept er één: “ik heb honger”. Met als gevolg dat er eerst gegeten moet worden en we uiteindelijk pas om drie uur kunnen vertrekken.

Geen ramp, want we gaan die avond pas om 23.30 uur met de nachtbus naar Salvador dus we hebben alle tijd.

De wandeling begint vlakbij ons hotel. Het is een pad die Marinka ook via maps.me op haar telefoon kan volgen. Dus daar gaan de “vijf musketiers”. Zwembroeken aan, handdoekje, pakje koekjes en flesje water in de rugtas.

Het smalle paadje stijgt eerst eventjes maar verder een beetje glooiend tussen hoge en soms dichte begroeiing door. De zon schijnt, de shirts bezweet maar het gaat lekker.

Schermafbeelding 2018-09-10 om 10.16.44.png

Tegen de tijd dat we er eigenijk al hadden moeten zijn, blijkt dat we een “afslag” gemist hebben. Sander liep voorop, en de rest volgde. Ach ja, kan gebeuren. We horen de rivier en na raadpleging van maps.me besluiten we om door te lopen omdat ook dit pad bij de rivier uitkomt.

En dat klopt. Geen natuurlijke “glijbanen” maar Remco en Sander trekken de schoenen uit en vermaken zich met het water. Na constatering van wat vreemde kleine wormpjes is de waterpret wat bekoeld en besluiten we om al klauterend over de rotsen het riviertje stroomafwaarts te gaan. Het is leuk, de omgeving is mooi, er is verder niemand anders en het gaat niet erg snel.

img_3443

En nou komt het. Ik begin mij hardop af te vragen of we hier mee door moeten gaan want het is nog een heel eind op deze manier richting Lencois (het dorp waar ons hotel is). Misschien is het beter om de rivier te verlaten en via het pad weer terug te lopen, voordat het straks donker wordt. “Hoe laat is het eigenijk?”

“Vijf uur”, is het antwoord. Hier in Brazilië gaat de zon rond 17.15 uur onder…… “Ok, laten we dan kijken op maps.me waar het pad is want dan moeten we echt nu terug. Marinka inspecteert en zonder aarzeling geeft ze, begeleidt met een armgebaar, aan dat het pad hier vlakbij moet zijn. De begroeiing is hier echter heel dicht en bovendien gaat het behoorlijk stijl omhoog. Een paar keer stuur ik mijn verkenner (Sander) erop uit om te onderzoeken of er een doorgang is of misschien zelfs een pad zichtbaar is.

Nee dus. De zon en hemel geven al duidelijk aan dat die zon snel achter de horizon zal gaan verdwijnen. Ik geloof niet dat ik van enige uitingen van paniek heb blijk gegeven maar ongetwijfeld wel mijn zorgen heb geuit. Verder klauteren over de rotsen stroomafwaarts zou nog geruime tijd in beslag nemen en bovendien zouden we dan helemaal door tot in Lencois moeten ploeteren terwijl ons hotel hoger gelegen ligt (maar verder van de rivier af). Andere optie was om terug stroomopwaarts te klauteren en het pad weer oppikken zoals we ook gekomen waren. Ook dan is het maar de vraag of we het pad nog terug kunnen vinden en zijn we verder van het hotel af als het donker wordt.

Marinka vaart blind op maps.me én haar feilloze richtingsgevoel. Met handtasje om haar schouder, slippers aan de voeten en zonnebril op het hoofd baant ze zich een weg omhoog door de dichte begroeiing heen. Sander laat z’n moeder niet alleen ploeteren en met herwonnen moed gaat hij er achteraan. Tessa, Remco en ik wachten nog even beneden tot we een positief signaal van boven krijgen. Want ja, we hoeven ons natuurlijk niet allemaal er door heen te worstelen als blijkt dat het niet het gewenste resultaat oplevert.

Schermafbeelding 2018-09-10 om 10.16.01.png

Inmiddels uit het zicht verdwenen horen we toch wat signalen die er op duiden dat ook wij naar boven moeten. Geen enge beesten gezien, geen angstaanjagende afgronden en als je weet dat het op het juiste pad uitkomt, geen hachelijke onderneming.

Zelfs Tessa vond het best lachwekkend allemaal. We konden nu gewoon weer het pad terug volgen, dus niks aan de hand. Het begon echter nu toch al wel te schemeren en het was nog een flink eind lopen. Met onze verkenner voorop bleken we toch nog weer verkeerd gelopen te zijn maar onze gids had het nu snel in de gaten dus was het maar een minuut of 10 extra.

Ik liep achter Remco en die was erg moe of moeite met het onderscheiden van obstakels (of een combinatie van de twee) want iedere keer struikelde hij bijna. Aangezien ik niet zit te wachten op een jongetje met een verstuikte enkel die niet meer kan lopen terwijl we een busrit én een aansluitende vlucht gepland (én betaald) hebben, maan ik hem om zich wat meer te concentreren op het lopen. Dat lijkt gelukkig te helpen.

Inmiddels begint het al donker te worden. We kunnen het nog net zien zonder licht van onze mobiele telefoon hoewel Marinka (die inmiddels weer achter ons loopt) zich daar prettiger bij voelt.

img_3467

En zo komen we in het donker, bezweet en dorstig, weer bij de start van het wandelpad en kunnen we terug terug ons hotel.

Eind goed al goed.

Ironische toevoeging: op de heenweg refereert Marinka aan de twee Nederlandse meisjes die 4 jaar geleden in Panama verdwenen waren na een wandelingetje. Daar moesten we allemaal om grinniken!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: