de verteller

In mijn vorige blog had ik kort verteld over onze twee dagen met gids in de prachtige omgeving van Lencóis. Daar wil ik graag één specifieke belevenis van toelichten.

Zondag 2 september stappen we om 8.30 uur in de auto van onze Braziliaanse, Engels sprekende, gids. We rijden eerst naar een plek waar we afdalen naar een waterval. Vervolgens rijden we naar een grot waar het binnen niet, zoals je zou verwachten, koel is maar ca 27 graden. Daarna krijgen we een lunchbuffet met allemaal streekproducten om voldaan weer door te rijden naar een meertje en een grot met blauwkleurig water.

En dan, als kers op de taart rijden we, deels over onverharde wegen, naar de Morro Do Pai Inácio. Je ziet hem al van een afstand, deze berg met een platte top. De gids vertelde dat de berg niet gevormd is door te rijzen maar doordat de omliggende grond gezakt is.

IMG_0393We parkeren de auto ongeveer halverwege de berg om te voet verder te gaan. De klim is stijl maar niet moeilijk. Er is een stenen trap gemaakt waardoor je snel stijgt. Op de top was mijn eerste associatie: een maanlandschap. Het oppervlak van gesteente met kuilen en gaten erin en tussendoor wat vegetatie. Het uitzicht is werkelijk adembenemend.

 

 

Natuurlijk zijn we er niet alleen en iedere bezoeker probeert de mooiste foto’s te maken. Er is ook een groot kruis geplaatst dat fungeert als bliksemafleider. Hier staat een man met baard en meer kleding aan dan de andere bezoekers. Onze gids legt ons uit dat deze man straks een verhaal gaat vertellen in het Portugees waar we waarschijnlijk niets van snappen, maar het is misschien leuk om zijn “energie” te ervaren.

Wij gaan door met foto’s maken waarbij het zo dicht mogelijk van de afgrond naderen natuurlijk de mooiste plaatjes oplevert. Hier kom ik er achter dat ik wellicht wat hoogtevrees heb ontwikkeld, want ik voel mijn maag inkrimpen als ik anderen (inclusief mijn kinderen!) langs de afgrond zie poseren. Onze gids probeert mij gerust te stellen met “als je hier vanaf valt, val je niet dood, want er zijn nog richels eronder”. Gek genoeg helpt dit niet en werkt het beter om gewoon niet te kijken.ae892ee0-51ec-42f8-a44f-a9b29634dbd1

Inmiddels is het rond 17.00 uur en begint de zon de zakken. Het licht wordt mooier enIMG_1350 mooier. Dan begint de verteller aanstalten te maken om te gaan beginnen. Met een man of tien gaan we voor hem zitten, met de ondergaande zon in onze rug.

We begrijpen uiteraard niets van wat hij vertelt maar het boeit. Zijn uitstraling, zijn emoties en gebaren in deze waanzinnige setting zorgen er voor dat het me raakt. Geen idee waarom, het maakt niet uit waardoor, maar het gebeurd en het is goed.

Na afloop legt onze gids in het Engels in een ultra korte versie uit dat het een soort Romeo & Juliet verhaal is in de tijd van de slavernij (wij Nederlanders hebben een reputatie m.b.t. slavernij maar de Portugezen hebben het nog lang volgehouden in Brazilië). Marinka vraagt aan onze gids of we hem wat geld mogen geven, wat hij een goed idee vindt.

Terwijl Marinka naar de verteller toeloopt blijf ik bij de kinderen en de gids staan. Ik kijk om als Marinka het geld overhandigt aan de verteller die dankbaar glimlacht en opkijkt. Heel even kruisen onze blikken elkaar en hoop ik dat mijn dankbaarheid voor deze ervaring overkomt.

nsM+G+iJT06jFzQPQRUw9Q

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: