De eerste week

Een terugblik op hoe we de eerste week hebben ervaren.

Uiteraard kan ik niet voor ons alle vijf spreken daarom wil ik een poging doen om te beschrijven hoe ik het heb ervaren.

Het vertrek vanaf Schiphol was toch nog best emotioneel. Wellicht door het besef dat we hier 3,5 jaar lang naar toe geleefd hebben én dat we afscheid nemen voor 11 maanden. Hoewel we ons voorgenomen hebben om de eerste weken toch vooral als ‘vakantie’ te beleven, voelt het toch anders. De vakantie begint voor ons, in de meeste gevallen, namelijk met een autorit vanaf huis. Hierdoor zie je het landschap veranderen en gaat het ‘bekende’ geleidelijker over in het ‘onbekende’.

Met het vliegtuig via Lissabon naar Recife, Brazilië komen we gelijk in een andere wereld. Natuurlijk hadden we er al over gelezen dat er veel criminaliteit is en dat je goed op je spullen moet letten etc. Wat ons echter vooral opvalt, is dat we diverse keren gewaarschuwd worden voor onze telefoons en tassen maar ook dat mensen ontzettend aardig en behulpzaam zijn. Je bent geneigd om iedereen te wantrouwen die je aanspreekt maar tot nog toe is het met goede bedoelingen ofwel duidelijk dat ze geld aan je willen verdienen. Gelukkig zijn ze niet opdringerig en haken ze af als je duidelijk maakt dat je niet geïnteresseerd bent.

Wanneer we van het oude centrum in Recife naar ons hotel terug willen met de bus worden we door diverse mensen geholpen. Hoewel we vaak niet snappen wat ze zeggen proberen ze op allerlei manieren ons te helpen. Een jongedame is erg enthousiast en maakt duidelijk dat zij dezelfde bus moet hebben als wij. In de bus worden er steeds meer mensen betrokken bij ons doel: de juiste halte om bij ons hotel te komen. Wanneer we uiteindelijk uitstappen worden we door de halve bus uitgezwaaid.

Ander voorbeeld van enthousiaste Braziliaanse: we lopen door het centrum van Maceió. Blijkbaar zijn er binnenkort verkiezingen want er zijn veel jongeren op de been met t-shirts, flyers en spandoeken van politieke partijden.  Op enig moment komt er een jongedame op Tessa afgelopen. Vraagt waar we vandaan komen en valt Tessa geëmotioneerd in de armen. “Ik heb een toerist uit Nederland ontmoet!”

 

De eerste reisdag in Brazilië, met alle bagage, was vermoeiend omdat Marinka en ik continue alert waren op onze spullen en vreemden die daar mogelijk in geïnteresseerd waren. De kinderen moeten ook nog erg wennen aan de ‘gevaren’ en worden steeds door ons gewaarschuwd.

In de metro in Recife voelden we allemaal dat we op elkaar en onze spullen moesten letten. Het was een komen en gaan van verkopers maar ook kinderen die, onderweg naar nergens, uit zijn op iets van waarde. Ik zat met mijn grote rugzak op mijn rug, kleine rugzak tussen mijn benen geklemd en armen op mijn benen tussen twee vreemden in. Ik had het erg warm en een been ging slapen dus ik ging even staan. Gelijk werd ik door de dame die naast mij zat geattendeerd op mijn openstaande broekzak. Erg aardig maar niet erg rustgevend als je toch al ”hyper-alert” bent.

We realiseren ons dat die ”alertheid” een tweede natuur moet worden waardoor het niet meer zoveel energie zal kosten.

Het eten is ook nog een onderwerp waar we aan moeten wennen. We zijn nog een beetje huiverig voor vreemde gerechten. Deels door mogelijk slechte hygiene maar ook voor de smaak. Hierdoor blijft de keuze een beetje beperkt tot hamburgers, pizza, patat, spaghetti. Dat de kinderen bang zijn voor andere smaken waren we op voorbereid maar we vinden dat we zelf ook best wel wat mogen experimenteren. Al is het maar om dat binnen een week bij ons al de behoefte ontstaat aan groente en meer afwisseling.

Wat we inmiddels al ontdekt hebben is de Acai. Dit is een soort ijs/yoghurt gemaakt van de acai-bes, met banaan en granola. Is op veel plekken te krijgen en is erg lekker (en misschien nog een beetje gezond ook).

img_0798

Ook onze definitie van ‘vies’ zullen we wat bij moeten stellen. Servies en bestek in een restaurant, toiletten en bedden allemaal zaken waar je niet teveel over moet nadenken en niet teveel moet onderzoeken………

Onze overnachting in Aracaju was gelukkig maar voor één nacht. De drie kamers voor ons vijven was niet duur en dat was te merken. Nadat Tessa ontdekt had dat er beestjes over haar kussen liepen, besloot ze om de hele nacht wakker te blijven. We zouden namelijk toch om 7.00 uur alweer de bus pakken naar Salvador. Ook op ons bed ontdekten we beestjes. Gelukkig ben ik geen bioloog en heb ik besloten dat het slechts kleine miertjes waren. Marinka deed wat met Deet waardoor ze wellicht op afstand zouden blijven. Het beddengoed was misschien gewassen maar de vlekken waren er niet uitgegaan………. De beste methode is ook hier: niet teveel over nadenken en ogen dichtdoen. Marinka en Tessa hebben uiteindelijk de lakenzak tevoorschijn gehaald zodat ook zij nog wat geslapen hebben.

Het is nog maar een week en toch al zoveel indrukken en ervaringen. Dat we dit voor elf maanden gaan doen, daar willen we eigenlijk niet over nadenken. We vermaken ons, doen rustig aan en kijken uit naar week nummer 2. We zien wel.

Paul

 

 

4 gedachten over “De eerste week

Voeg uw reactie toe

  1. Jullie eerste week op de camping gelezen, wat een indrukken allemaal. Wij snappen dat lakenzakken gebruikt worden
    en dit is pas het begin alles gaat wennen. Geniet van alles wat komen gaat,.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: